Færslusafn

Bestu íslensku lögin 2016 #12-1

screen-shot-2016-12-30-at-1-16-19-pm

# 12 Flekar – „Terrible Movies“
Flekar er ný hljómsveit sem minnir svolítið á Prins Póló ef Matt Berninger væri söngvarinn. Sveitin samanstendur af þremur piltum sem eru einnig meðlimir í pönksveitinni Elín Helena. Tónlistin er þó gerólík en Flekarnir munu eflaust verða tíðari gestir í stofunni heima.

# 11 GKR – „Meira“ 
Eitt af þremur bestu lögunum með GKR. Hér er hann ögn reiðari en venjulega og núna veit maður fyrir víst að hann er kominn til að vera. Rólegi parturinn sem byrjar á 2:18 er svo algjörlega sturlaður.

# 10 Berndsen – „Shaping the Grey (feat. Elín Ey og Högni)“
Berndsen er snillingur, það er löngu vitað. Hér róar hann hins vegar á ný mið ásamt einvalaliði hljóðfæraleikara og söngvara. Eitt besta lag Berndsen staðreynd og spennan fyrir næstu plötu orðin meiri fyrir vikið.

# 9 Vök – „Waiting“
Hin íslenska The xx lætur okkur enn bíða eftir fyrstu stóru plötunni. Hún hefur samt stytt biðina heldur betur með einu besta lagi ársins.

# 8 Prins Póló – „Læda Slæda“
Prinsinn var nokkuð aktívur í ár og það kæmi mér ekkert á óvart ef við fengjum nýja plötu frá honum á nýju ári.

# 7 Vaginaboys – „Feeling“ 
Fyrsta lag Vaginaboys á ensku og það er eins og þeir hafi aldrei gert neitt annað. Lagið kom út snemma í ár með mögnuðu myndbandi og maður hélt að maður væri kominn á græna grein hjá þeim en því miður kom ekki meira frá þeim. 2017 er ykkar að grípa drengir, annars segi ég til ykkar!

# 6 GKR – „Tala um“ 
GKR hefur áreiðanlega verið löngu þreyttur á því að fólk segði um hann að hann ætti bara eitt lag. Það var því á brattann að sækja hefði maður haldið hvað næsta skref varðaði. Meik or breik. En hvað gerði maðurinn, jú hann gaf út lag sem er ekki hægt að skilja öðruvísi en hálfgert diss á efasemdaraddirnar. Lagið varð fljótlega mjög vinsælt og salan á Vit Hit drykknum tók mikinn kipp.

# 5 Emmsjé Gauti – „Silfurskotta (feat. Aron Can)“ 
Eflaust vinsælasta lag ársins með tveimur vinsælustu röppurum landsins, 800.000 spilanir á Spotify ljúga ekki. Emmsjé opnar sig upp á gátt og sýnir okkur að hann er mannlegur líka. Lagið náði til breiðari hóps og yngsta kynslóðin hreifst með. Foreldrar áttu þó erfitt með að útskýra fyrir börnum sínum hvað það þýddi að lærin væru að snerta kinnarnar og tungusmakka einhvern.

# 4 Samaris – „Wanted 2 Say“ 
Þriðja plata Samaris olli mér vonbrigðum en ég var með miklar væntingar eftir að hafa heyrt þetta lag enda besta lag sveitarinnar til þessa.

# 3 Aron Can – „Enginn mórall“
Enginn vissi hver Aron Can var fyrir ári síðan, í dag er hann eitt heitasta nafnið í íslenskri tónlistarsenu. „Enginn mórall“ var eitt af fyrstu lögunum sem hann gaf frá sér og fljótlega voru allir að missa sig yfir kauða og það átti bara algjörlega rétt á sér.

# 2 Sturla Atlas – „Talk“ 
Ég verð að segja að SEASON2 er sísta platan sem hefur komið frá Sturlu Atlas flokknum. Hins vegar eru tvö feykigóð lög á gripnum, þetta og „Mean 2 U“. Ég varð strax ástfanginn um leið og ég heyrði „Talk“ og síðan þá hef ég reglulega sett það í gang. Nálgunin í textanum er óvenjuleg en um leið stórskemmtileg þar sem Sturla snýr upp á hefðbundnu formúluna og tekur hina hliðina á samböndum.

# 1 XXX Rottweiler Hundar – „Negla“
Það þarf ekki að spyrja að því hver vermir toppsætið þegar drottnarar íslenskrar rappsenu koma loksins saman og henda í nett „rant“ á starfsbræður sína sem þeim hefur ef til vill fundist vera orðnir alltof háværir og góðir með sig. Textinn er grjótharður og Bent og Blaz Roca sýna að þeir hafa engu gleymt frá gullaldarárum sínum. Það borgar sig ekki að fokka í rottweiler hundum.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Airwaves ’16: Laugardagur


Þar sem maður var hvorki bundinn vinnu né námi ákvað ég að skella mér með dótturinni og kærustunni á utandagskrár tónleika. Þar sem kærastan var ekki miðahafi þurfti að velja vel. Við ákváðum að kíkja á Auður í Landsbankanum við Austurstræti. Auður er að mínu mati rísandi stjarna í íslensku tónlistarlífi. Hann er loksins farinn að gefa út meira efni en hann hélt manni volgum í nokkra mánuði með fyrsta laginu sínu „South America“. Auður leggur mikið upp úr sviðsframkomu og mér heyrist að fólk skiptist í tvær fylkingar með það. Annað hvort er það að fýla það eða ekki. Ég er á fyrri vagninum. Mér finnst það henta tónlistinni vel og á einhvern hátt skilar hún sér betur þannig. 1 árs dóttirin var líka að fýla þessar hreyfingar og hermdi eftir. Auður fór nokkuð rólega af stað en það var stígandi í prógramminu sem lauk með, „South America“.

Talandi um vonarstjörnur. Við ákváðum að taka eitt annað utandagskrár atriði og var það GKR sem varð fyrir valinu. GKR spilaði í Bryggjunni og komust við á áfangastað með aðstoð nokkurra unglinga sem voru á sömu leið. GKR er frábrugðinn öllu því sem er í gangi í íslenskri rapptónlist. Hann er ekki að reyna að vera neitt annað en hann er. Textarnir bera þess merki. Ofan á það er hann með geðveik bít eins og fólk hefur nú þegar heyrt í „MORGUNMATUR“ og „TALA UM“. Hann byrjaði á laginu „HELLO“ sem er sárt saknað á nýútkominni EP plötu hans. Einnig tók hann slagarana tvo og m.a. „ELSKAN AF ÞVÍ BARA“ sem er ábreiða af lagi Vaginaboys. GKR var í stuði og salurinn líka þar sem æstur ungdómurinn fór fremstur í flokki. Ofboðslega skemmtileg upplifun og mikill léttir að ná síðustu Airwaves tónleikum GKR þetta árið.

Ég ákvað að halda mig við rappið og eftir kvöldmat var stefnan tekin á Valshöllina. Það voru mistök. Valshöllin er frekar misheppnað venue. Hún hentar miklu betur á sunnudögum þegar allir eru frekar lúnir. Þá er gott að hafa mjúkt undirlag og takmarkaða birtu. En á laugardegi á Airwaves er hún ekki að virka fyrir mig. Þar af leiðandi voru tónleikar The Internet og Digable Planets frekar bitlausir. Þeir sem þekkja mig hins vegar vita að ég er ekki mesti rappaðdáandi sem hægt er að finna.

Það sem bjargaði þessu rétt fyrir horn var Alexander Jarl og mögnuð bjórdæla sem dældi bjórnum upp í gegnum botninn. Alexander Jarl kom fram á efri hæðinni í veislusalnum. Alexander Jarl kom fólki á hreyfingu og gerði gott mót. Inn á milli feyki fín lög og að sjálfsögðu tók hann „#BRJÁLAÐUR“ tónleikagestum til mikillar gleði. Ég fann samt mikla þörf hjá mér að koma mér út úr húsi og fá Airwaves andann yfir mig. Það þýddi leigubíl og einhvern stað niðri í bæ.

Nasa varð fyrir valinu en það var stutt í tónleika Seratones. Það var kærkomin tilbreyting að fá smá rokk í kroppinn. Seratones spilar hressandi rokk og ról þar sem að söngkonan AJ Haynes fer fyrir sveitinni með miklum glæsibrag. Ekkert mjög ósvipað MOJI & THE MIDNIGHT SONS. Þrátt fyrir ágætis tilbreytingu vantaði samt fleiri eftirminnileg lög eins og lagið „Don’t Need It“.

Eftir Seratones var komið við á Mandi í fyrsta skipti. Ég ætla ekki að hafa mörg orð um það stopp en ég mæli eindregið með hamborgaranum þeirra.

Það var fyrir löngu ákveðið að enda kvöldið í Gamla bíó til að sjá SYKUR. Á undan þeim var danska sveitin Chinah og kom ég mér fyrir á svölunum þar sem ég var hálf meðvitundarlaus. Ég er því ekki dómbær á tónleika þeirra. Ég reif mig hins vegar upp áður en SYKUR steig á svið og kom mér fyrir niðri.

Á árunum 2008-2009 var ég mikill aðdáandi SYKURS. Minnistæðir eru tónleikar með þeim á Jacobsen þar sem Laundromat er núna á dánardegi Michael Jackson. Þar keypti ég eintak af plötunni Googelplex sem var gefin út í örfáum númeruðum eintökum. En á milli þess sem fyrsta breiðskífa þeirra kom út og Agnes bættist við í sveitina hef ég ekki verið nógu duglegur að tékka á þeim. Það var því löngu kominn tími á að athuga í hvernig málum sveitin væri.

Þau spiluðu aðallega nýtt efni þar sem að Agnes er þátttakandi í öllum lögum og fær að láta sönghæfileika sína njóta sín. Sveitin hefur þroskast mikið síðan á fyrstu plötunni og tónlistin orðin kjötaðri. Kristján Eldjárn var vopnaður gítar mest allan tímann á meðan Halldór og Stefán sáu um hinn þáttinn. Agnes fór svo fyrir sveitinni líkt og valkyrja og sýndi að hún getur sungið og gott betur en það. SYKUR reddaði þar með frekar misheppnuðu laugardagskvöldi þar sem matur og drykkur stóðu sig um margt betur en ákvarðanataka mín.

– Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Fimmtudagur

img_0168

Á fimmtudeginum ákvað ég að hefja leik í Listasafninu til að sjá Julia Holter frá Bandaríkjunum. Fjórða platan hennar Have You in My Wilderness gerði góða hluti á árslistum í fyrra. Ég gaf henni ca. 30 mínútur af tíma mínum en það var í raun 30 mínútum of mikið. Fyrir utan lagið „Feel You“ var framlag Juliu og félaga aumt og óeftirminnilegt.

Eftir doðann í Listasafninu þurfti ég á einhverri hressingu að halda í formi tónlistar, svarið við því var Singapore Sling í Silfurbergi. Mér hefur alltaf fundist Singapore Sling vera mjög áhugaverð hljómsveit og ekki síst Henrik Björnsson, söngvari og gítarleikari hljómsveitarinnar sem ég hef aldrei séð öðruvísi en í svörtum þröngum gallabuxum, kúrekastígvélum, mittisstuttum leðurjakka og með hárið líkt og hann hafi blásið það í sólarhring. Ég get ekki sagt að ég sé vel að mér í efni sveitarinnar en satt best að segja rann þetta á endanum í einn graut fyrir mér. Ég meina það ekki á slæman hátt þó. Það er upplifun að sjá þessa sveit á tónleikum þar sem að látleysið er í fyrirrúmi og allir meðlimir svalir á því. Tónlist Singapore Sling er ekki gerð fyrir útvarp, það er alveg ljóst en hún var akkúrat það sem ég þurfti á að halda eftir rólega byrjun.

Það var enginn tími fyrir hvíld því Conner Youngblood var byrjaður í Norðurljósasalnum. Conner var einn á sviðinu sem kom mér á óvart þar sem hljóðheimurinn í lögunum hans er fjölskrúðugur. En Conner var sjálfum sér nógur og bjó til alla takta uppá sviði og spilaði svo yfir þá, oftast með gítar. Ég var heilt yfir mjög hrifinn af Conner sem hefur augljóslega mikla hæfileika. Á milli laga sló hann svo á létta strengi og kom fólki reglulega til að hlæja. Hann hafði orð á því að hann væri sennilega eini listamaðurinn á Airwaves sem nýtti sér ekki skjáinn fyrir aftan sig í einhverja flotta grafík. Conner var svo eins og hver annar gestur á hátíðinni um helgina og var ekkert að flýta sér heim. Topp maður.

Ég ákvað að halda kyrru fyrir þar sem næsti maður á svið var Högni. Það var erfitt að spá fyrir um hvað Högni myndi bjóða upp á enda bara eitt lag að finna með honum á Spotify sem er í rólegu deildinni. Eina sem var vitað fyrir tónleikana var að Högni býr yfir fallegustu rödd á Íslandi. Högni var tignarlegur að vanda og var klæddur í hvít jakkaföt. Ásamt honum var ungur maður sem sá um tónlistina í gegnum tölvu en það er gaman að segja frá því að hann var í svartri GKR peysu alla hátíðina. Flest öll lögin voru knúð áfram af góðum takti og tilheyrandi skreytingum í kringum hann. Minnti á köflum svolítið á GusGus bara ekki eins epískt. Alltaf gaman af Högna sem hefur einstaka sviðsframkomu og vonandi hendir hann meira efni inn á Spotify.

Mál málanna þetta kvöldið var samt bandaríska hljómsveitin The Sonics. Hljómsveitin var upphaflega stofnuð árið 1960 en hefur eðlilega tekið mannabreytingum síðan þá. Það er óhætt að segja að hljómsveitin hafi sigrað Silfurbergið með frammistöðu sinni. Stanslaus keyrsla í rúmlega klukkutíma af gamla góða bílskúrsrokkinu. Bassaleikarinn og söngvarinn Freddie Dennis var fagmennskan uppmáluð og ótrúlegur kraftur í honum miðað við aldur. Hann ásamt gítarleikaranum Evan Foster stálu algjörlega senunni með líflegri sviðsframkomu. Gömlu svart-hvítu myndefni af bílum í allskonar aðstæðum var varpað upp á skjá fyrir aftan hljómsveitina sem gerði upplifunina enn magnaðri. The Sonics fóru með gesti Silfurbergs 50 ár aftur í tímann í rúmlega klukkutíma og ég er ekkert endilega viss um að fólk hafi viljað snúa til baka.

Samkvæmt klukkunni átti Vaginaboys 10 mínútur eftir af sínu setti í Norðurljósasal. Ég er mikill aðdáandi og ég tók því stór skref á milli salanna. Er inn var komið voru drengirnir að klára þriðja síðasta lagið sitt í pökkuðum sal. Blessunarlega áttu þeir tvö lög eftir, „Elskan af því bara“ og „Stjörnur“. Ólíkt Connor Youngblood nýttu Vaginaboys skjáinn til fulls með sínum smekklega stíl. Það var líkt og maður væri fastur inn í síma eða tölvuleik þar sem skærir litir, emoji karlar og allskonar fígúrur voru allsráðandi. Stórglæsileg sýning og tónlist Vaginaboys naut sín vel í salnum.

Þar sem ég náði aðeins tveimur lögum ákvað ég að skella mér rakleiðis á tix.is og versla miða á tónleikana þeirra sem verða einmitt á sama stað 10. desember næstkomandi. Mæli með því að þú gerir slíkt hið sama!

Í gegnum árin hafa fimmtudagar á Airwaves verið í miklu uppáhaldi hjá mér og það breyttist ekki eftir þennan.

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku plöturnar 2015

Ég var nokkuð ánægður með íslenska plötuárið í ár. Af nógu var að taka þegar átti að velja bestu íslensku plötur ársins og þannig á það auðvitað að vera. Ég vil þó taka fram að þetta er aðeins áhugamál en ekki atvinna mín svo ekki taka þennan lista of hátíðlega.

# 10 Halleluwah – Halleluwah

halleluwah
Sölvi og Rakel sameina krafta sína hér á þessari fyrstu breiðskífu Halleluwah og útkoman er virkilega góð. Tvíeykinu hefur tekist að búa til flotta nútíma popptónlist sem gæti þó vel unað sér á frönsku kaffihúsi á sjötta áratug síðustu aldar.

Lykillög: Dior, Move Me, Spin.

# 9 Vaginaboys – Icelandick 

vagina
Vaginaboys tóku árið 2015 föstum tökum og gáfu út sína fyrstu þröngskífu í byrjun nóvember. Það er líklega engin tilviljun að skífan telji sex lög enda drengirnir þekktir fyrir að vera dálítið klúrir. Tónlistin þeirra er silkimjúk og fara þeir ansi vel með autotune’ið sem verður aldrei þreytandi.

Lykillög: Ekki nóg, Elskan af því bara, Þú ert svo ein.

# 8 Shades of Reykjavík – Shades of Reykjavík

sor666
Shades of Reykjavík lokuðu mögnuðu rappári með sinni fyrstu plötu sem er samnefnd sveitinni. Eins og ég hef áður sagt er fullkomið jafnvægi á rappsveitinni og vega rappararnir hvor annan upp með sínum ólíku persónueinkennum.

Lykillög: Drusla, Enginn þríkantur hér, Sólmyrkvi.

# 7 Sturla Atlas – Love Hurts 

love hurts
Sturla Atlas og hans menn voru rausnarlegir í fyrra og gáfu almenningi báðar plöturnar sínar á netinu. Love Hurts kom út á undan og innihélt fleiri lög en vangaveltur eru um hvort að líta eigi á plötuna sem mixteip eða alvöru breiðskífu. Ég er sáttur við seinni kostinn enda platan afskaplega vel heppnuð og hvergi veikan punkt að finna.

Lykillög: Good Good, Pills, Roll Up, San Francisco.

# 6 Máni Orrason – Repeating Patterns

mani
Máni er gríðarlega þroskaður lagahöfundur þrátt fyrir ungan aldur. Hans fyrsta plata er í raun lygilega góð og horfa líklega margir eldri tónlistarmenn á hann með öfundaraugum. Platan telur tólf lög og af þeim eru aðeins fjögur sem mér þykir ekkert sérstök en restin er gúrmei. Mæli með þessari á fóninn!

Lykillög: Fed All My Days, Miracle Due, I Paint a Picture, Repeating Patterns, Walls Keep Caving In.

# 5 The Vintage Caravan – Arrival

12inchJacket_offset
Ein allra besta og vanmetnasta rokksveit landsins sendir frá sér sína þriðju breiðskífu sem fylgir glæsilega á eftir Voyage. Aldurinn á meðlimum er orðinn hærri og þar af leiðandi er reynslan orðin meiri og það skín í gegn á þessari spikfeitu plötu.

Lykillög: Crazy Hourses, Eclipsed, Last Day of Light, Winter Queen.

# 4 Úlfur Úlfur – Tvær plánetur

ulfur
Úlfarnir vöktu mikla lukku á árinu 2015 og er íslenska þjóðin greinilega sólgin í íslenska rappara sem rappa á íslensku um íslenskan raunveruleika. Mörg laganna á plötunni eru stórgóð eins og lykillögin sem ég nefni hér fyrir neðan en að mínu mati hefði mátt stytta plötuna um fjögur lög. Að mínu mati of margir farþegar sem skemma fyrir heildinni.

Lykillög: Akkeri (feat. Arnór Dan), Brennum allt (feat. Kött Grá Pjé), Tarantúlur (feat. Edda Borg), Tvær plánetur.

# 3 Agent Fresco – Destrier

destrier
Biðin eftir annarri breiðskífu Agent Fresco var eilítið of löng en á endanum alveg þess virði. „Dark Water“ sló aðeins á hungrið í hitt eð fyrra og gaf góð fyrirheit fyrir það sem koma skyldi 2015. Ef ég tala um Destrier eins og vínylplötu þá þykja mér A og B-hliðarnar töluvert sterkari en C og D. Því miður gefur hún svolítið eftir á seinni helmingnum og lögin eru ekki eins sterk og á þeim fyrri en mikið djöfull er hún öflug í fyrri hálfleiknum!

Lykillög: Dark Water, Destrier, See Hell, Wait for Me.

# 2 Markús & the Diversion Sessions – The Truth the Love the Life

markus
Ef ég hefði einhverja hæfileika til að semja og búa til tónlist myndi hún líklega hljóma svipað og það sem Markús og félagar eru að gera. Í fyrstu tók ég Markúsi bara sem grínara og fyndnum gaur og er það aðallega vegna lagsins „É bisst assökunar“ en af þessari plötu af dæma er eins gott að taka hann alvarlega. Tónlistin er afslöppuð og troðfull af lífsgleði sem skín svo sannarlega í gegn á plötunni og ber hún sannarlega nafn með rentu enda iðar hún af lífi, ást og sannleik!

Lykillög: 13th Floor, Blessed, Decent Times, É bisst assökunar, Mónóey.

# 1 Helgi Valur – Notes from the Underground

helgi
Um mitt sumar sá ég að Helgi Valur hafði gefið út nýja plötu en þá hafði ég ekki heyrt neitt af honum í nokkur ár. Það var reyndar ástæða fyrir því enda hafði Helgi glímt við mikla erfiðleika í sínu lífi og m.a. greinst með geðhvarfasýki. Mér fannst og finnst Helgi hafa tekið risastórt stökk frá forverum sínum á þessari plötu sem ég hef valið þá bestu í íslensku deildinni. Helgi opnar sig upp á gátt á plötunni og ræðir um allt milli himins og jarðar í sínu lífi eins og uppáhalds landið sitt, myspace-vinkonu sína, geðsjúkdóminn og kynþokkann. Í tveimur lögum syngur Helgi á íslensku og sýnir þar að hann er engu síðri að semja á sínu móðurmáli. Ég tók miklu ástfóstri við plötuna eftir að hafa heyrt hana fyrst í sumar og hún hefur átt hug minn allan síðan þá. Mín eina eftirsjá er að hafa ekki uppgvötvað hana fyrr og náð útgáfutónleikum hennar í enda maí. Vonandi verða þeir fleiri sem sjá gæði plötunnar og Helga sem listamanns en fyrir utan Straum finnst mér hún hafa siglt alltof hljóðlega undir strauminn.

Lykillög: Angels Lefou, Love Love Love Love, South Korea, Þó að aldrei stytti upp.

Plötur sem voru einnig góðar en komust ekki á lista:

a & e sounds – lp
Björk – Vulnicura
Ensími – Herðubreið
Fræbbblarnir – Í hnotskurn
Jón Ólafsson & Futuregrapher – Eitt
Lord Pusswhip – Lord Pusswhip Is Wack
My Brother Is Pale – Battery Low
Pink Street Boys – Hits #1

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku lögin 2015

12463566_10154001374357176_1236037855_n

Það var í raun ekkert mál að finna til 20 góð íslensk lög sem stóðu upp úr á þessu ári. Vandamálið var hins vegar að velja bara 20 lög enda 30-40 feykifín lög sem mér datt í hug við vinnslu þessarar færslu. Ég tel að ég sé nokkuð samkvæmur sjálfum mér í eftirfarandi lista en þetta eru þau 20 lög sem ég hlustaði mest á árið 2015.

# 20 „sunday driver“ – a & e sounds

Sennilega óþekktasta lagið á listanum og ég veit í raun frekar lítið um þessa hljómsveit annað en það að hún býr til góða tónlist.

# 19 „Aukalíf“ – Ensími

Að mínu mati aðeins sterkara lag en „Herðubreið“. Þetta lag sýnir að enn er heilmikið líf í hljómsveitinni góðu.

# 18 „Ekki nóg“ – Vaginaboys

Vaginaboys stóðu sig í stykkinu á árinu 2015 og gáfu út góð lög. Af þeim stóð „Ekki nóg“ upp úr.

# 17 „Last Day of Light“ – The Vintage Caravan

Heyrði þetta lag fyrst á tónleikum TVC í ársbyrjun á Gauknum og féll fyrir því samstundis.

# 16 „Stelpur“ – Jón Þór

Ofboðslega jákvæð orka í þessu lagi sem kemur mér alltaf í gott skap.

# 15 „San Francisco“ – Sturla Atlas

Einhver furðuleg blanda af alvöru og gríni hjá Sturlu Atlas-flokknum sem gengur líka svona vel upp.

# 14 „Dior“ – Halleluwah

Tvíeykið Sölvi og Rakel eru hér með geysigott lag sem hefur gamaldags blæ yfir sér.

# 13 „Empire“ – Of Monsters and Men 

Ég var nú ekki yfir mig hrifinn af annarri plötu OMAM en þetta lag náði mér strax.

# 12 „Drusla“ – Shades of Reykjavík

Elli Grill og Leoncie komust kannski oftast á forsíður blaðanna og þá aðallega útaf myndbandinu og samstarfinu við Leoncie. „Drusla“ er aftur á móti fyrsti hreinræktaði SoR-hittarinn af plötunni þeirra og er hann byggður á sterkum stoðum.

# 11 „Miracle Due“ – Máni Orrason

Hittari nr. 2 og hann er engu síðri en „Fed All My Days“ sem kom út í fyrra. Skulum ekki gleyma því að drengurinn er nýorðinn 18 ára!

# 10 „See Hell“ – Agent Fresco

Magnþrungið lag frá einni bestu hljómsveit landsins um þessar mundir. Textinn eftir Arnór er hrein snilld þar sem hann veltir fyrir sér ofbeldi, hefnd og afleiðingum hennar.

# 9 „Waterfall“ – Vök

Enn bíður maður eftir stórri plötu frá Vök og ef útgáfufyrirtækin bíta ekki á öngulinn núna þá er eitthvað mikið að!

# 8 „Í næsta lífi“ – xxx Rottweiler hundar

Ágúst Bent sá til þess að enginn gleymdi hverjir byrjuðu þetta allt saman og ruddu veginn fyrir aðra rappara á Íslandi fyrir allnokkrum árum síðan. Rottweiler hundarnir eru enn drottnarar íslensku rappsenunnar.

# 7 „Brennum allt (ft. Kött Grá Pjé)“ – Úlfur Úlfur

Úlfarnir halda hárrétt á spilunum í þriðja hittaranum af Tvær plánetur og fá til sín góðan gest í Kött Grá Pjé.

# 6 „MORGUNMATUR“ – GKR

Ég viðurkenni að ég var hrifnari af myndbandinu heldur en laginu er ég heyrði það fyrst. En með tímanum hefur það hægt og rólega komið sér vel fyrir í hausnum á mér og hefur ekki hætt að óma þar síðan.

# 5 „Gold Laces“ – Júníus Meyvant 

Ég segi það sama um Júníus og Vök, ég bíð óþreyjufullur eftir stærri plötu frá honum enda veit ég að drengurinn á laglegan lager af góðum lögum sem þurfa að komast út í kosmósinn.

# 4 „Strákarnir“ – Emmsjé Gauti

Maður veltir fyrir sér hvort að innblásturinn að þessu lagi hafi komið eftir rimmuna við Reykjavíkurdætur en hvaðan sem hann kom þá stöndum við eftir með eitt besta lag ársins í höndunum.

# 3 „Snowin'“ – Sturla Atlas

Mögulega er þetta lag að skjóta óvenju hátt á þessum lista en lagið er í miklu uppáhaldi hjá mér í augnablikinu. Sturla verður að koma með eitthvað áþreifanlegt fyrir mig svo ég geti misst mig enn meira.

# 2 „Þó að aldrei stytti upp“ – Helgi Valur

Boðskapur lagsins skilar sér beint til hlustandans og þekki maður söguna á bakvið flytjandann gerir það upplifunina enn áhrifameiri.

# 1 „We Will Live for Ages“ – Hjaltalín

Hjaltalín var bæði góð og vond við aðdáendur sína í ár. Hún færði þeim þetta stórkostlega lag sem féll mjög vel í kramið en gerði þeim einnig þann grikk að láta þar við sitja. Ég vil heyra meira nýtt efni og ég er viss um að aðdáendur Hjaltalín eru sammála mér. Hjaltalín, 2016 er árið ykkar, go nuts!

Lög sem voru nálægt því að komast á topp 20:

„Af ávöxtunum skulið þið þekkja þá“ – Jónas Sig
„Blinking“ – Fufanu
„Draumalandið“ – Gísli Pálmi
„Herðubreið“ – Ensími
„Hvernig sem fer“ – Júlíus Guðmundsson
„Kalt“ – Kælan Mikla
„Lionsong“ – Björk
„Love Love Love Love“ – Helgi Valur
„Mónóey“ – Markús & the Diversion Sessions
„Silent Bite“ – Bang Gang
„Wait for Me“ – Agent Fresco
„Ævintýr“ – Sóley

Torfi Guðbrandsson