Category Archives: Blogg

Tame Impala: Sjóðandi heitir Ástralar

Meðlimir Tame Impala stilla sér upp.

Ástralía hefur í gegnum tíðina alið af sér frábæra listamenn eins og AC/DC, Men at Work, Nick Cave og Russell Crowe (djók) og nú nýlega hefur hljómsveitin Tame Impala rutt sér til rúms bæði á heimavelli og útivelli. Það hefur sveitin gert með annarri breiðskífu sinni, Lonerism, sem slegið hefur í gegn hjá gagnrýnendum á þessu ári. Eitt lag af plötunni hefur verið í mikilli spilun á X-inu en það er „Elephant“ og situr lagið í 7. sæti Pepsi Max listans þegar að þetta er skrifað.

Helsti munurinn á Lonerism og frumburðinum Innerspeaker sem kom út fyrir tveimur árum er að hún er talsvert poppaðri og virðist poppið falla vel að sýrurokkinu sem að Tame Impala býður upp á. Kevin Parker söngvari og aðal lagahöfundur TI var undir miklum áhrifum frá Todd Rundgren við gerð plötunnar en tónlistin minnir einnig á sveitir eins og MGMT, Flaming Lips og jafnvel Bítlanna hvað söng og raddanir varða. Ekki amalegur hrærigrautur eins og þið heyrið en það má einnig bæta því við að Britney Spears var Parker ofarlega í huga á meðan hann vann að plötunni enda var hann í miklum popp hugleiðingum.

Tame Impala þýðir á íslensku tamin Impala sem er Antilóputegund.

Lonerism hefur fengið afbragðs dóma og fær hún meðal annars fjórar stjörnur hjá Rolling Stone, Mojo, Uncut og Q. Þeim hefur einnig vegnað vel í heimalandinu en þeir fengu Joð verðlaunin í ár fyrir bestu plötu ársins en það er útvarpsstöðin Triple J sem stendur fyrir verðlaununum. Ekki nóg með að vinna í ár heldur unnu þeir verðlaunin einnig árið 2010 fyrir Innerspeaker og er það met þar á bæ því engin hljómsveit hefur unnið tvisvar. Nú fer senn að líða að því að helstu tímarit og fjölmiðlar heims fari að senda frá sér árslista og má gera ráð fyrir því að Lonerism sé á þeim mörgum.

Bestu lögin á plötunni: Elephant, Enders Toi, Feels Like We Only Go Backwards, Keep on Lying.

– Torfi

Auglýsingar

Það sem Metallica hefði átt að gera varðandi Load & ReLoad

Liðskipan Metallica á þessum tíma.

Það eru skiptar skoðanir um ágæti Metallica eftir að …And Justice for All kom út árið 1988. Þegar að svarta albúmið kom út þremur árum seinna bættust nýir aðdáendur við en þeir gömlu snéru margir baki við James Hetfield og félaga enda ekki sáttir við breytinguna hjá hljómsveitinni. Þeir hafa áreiðanlega gubbað upp í sig þegar að plöturnar Load og ReLoad litu dagsins ljós árin 1996 og 1997. Plöturnar sem áttu upphaflega að koma út í einu lagi sem tvöföld plata misstu marks og hlutu dræmar viðtökur. Það er samt ekki hægt að neita því að á þessum plötum leynast nokkur afbragðs lög og hefði ég verið umboðsmaður Metallicu hefði ég beðið þá um hinkra aðeins, sleppa nokkrum lögum og gefa út eina sterka plötu. Svona hefði ég skorið plöturnar niður.


Load                                           

1. Ain’t My Bitch                          
2. 2 x 4                                         
3. The House Jack Built             
4. Until It Sleeps                         
5. King Nothing                           
6. Hero of the Day                       
7. Bleeding Me                              
8. Cure                                            
9. Poor Twisted Me                     
10. Wasting My Hate                  
11. Mama Said                               
12. Thorn Within                         
13. Ronnie                                     
14. The Outlaw Torn

ReLoad

1. Fuel
2. The Memory Remains
3. Devil’s Dance
4. The Unforgiven II
5. Better Than You
6. Slither
7. Carpe Diem Baby
8. Bad Seed
9. Where the Wild Things Are
10. Prince Charming
11. Low Man’s Lyric
12. Attitude
13. Fixxxer

Eins og sjá má er niðurskurðurinn mikill en það er líka þörf á honum því að farþegarnir eru margir á plötunum og þá sérstaklega ReLoad. Að sjálfsögðu þyrfti að raða lögunum upp í fallega röð og myndi ég gera það nokkurn veginn svona.

Loaded

1. Fuel
2. Ain’t My Bitch
3. The Memory Remains
4. Until It Sleeps
5. King Nothing
6. Hero of the Day
7. The Unforgiven II
8. Mama Said

Það þarf að byrja sterkt og kemur ekkert annað til greina en að opna plötuna á „Fuel“. „Ain’t My Bitch“ fylgir fast á eftir og fjörið heldur svo áfram með „The Memory Remains“. Við hægjum aðeins ferðina svo með þristinum af Load þar sem röðuninni á þeim var ekki raskað. Þá er komið að smá epík með „The Unforgiven II“ og platan endar svo á hinu kántrí skotna „Mama Said“. Samtals myndi Loaded taka 40 mínútur í spilun sem er alveg ágætis lengd. Alls ekki slæm plata sem hefði getað gert betri hluti en Load og ReLoad.

Torfi