Færslusafn

Bestu íslensku lögin 2015

12463566_10154001374357176_1236037855_n

Það var í raun ekkert mál að finna til 20 góð íslensk lög sem stóðu upp úr á þessu ári. Vandamálið var hins vegar að velja bara 20 lög enda 30-40 feykifín lög sem mér datt í hug við vinnslu þessarar færslu. Ég tel að ég sé nokkuð samkvæmur sjálfum mér í eftirfarandi lista en þetta eru þau 20 lög sem ég hlustaði mest á árið 2015.

# 20 „sunday driver“ – a & e sounds

Sennilega óþekktasta lagið á listanum og ég veit í raun frekar lítið um þessa hljómsveit annað en það að hún býr til góða tónlist.

# 19 „Aukalíf“ – Ensími

Að mínu mati aðeins sterkara lag en „Herðubreið“. Þetta lag sýnir að enn er heilmikið líf í hljómsveitinni góðu.

# 18 „Ekki nóg“ – Vaginaboys

Vaginaboys stóðu sig í stykkinu á árinu 2015 og gáfu út góð lög. Af þeim stóð „Ekki nóg“ upp úr.

# 17 „Last Day of Light“ – The Vintage Caravan

Heyrði þetta lag fyrst á tónleikum TVC í ársbyrjun á Gauknum og féll fyrir því samstundis.

# 16 „Stelpur“ – Jón Þór

Ofboðslega jákvæð orka í þessu lagi sem kemur mér alltaf í gott skap.

# 15 „San Francisco“ – Sturla Atlas

Einhver furðuleg blanda af alvöru og gríni hjá Sturlu Atlas-flokknum sem gengur líka svona vel upp.

# 14 „Dior“ – Halleluwah

Tvíeykið Sölvi og Rakel eru hér með geysigott lag sem hefur gamaldags blæ yfir sér.

# 13 „Empire“ – Of Monsters and Men 

Ég var nú ekki yfir mig hrifinn af annarri plötu OMAM en þetta lag náði mér strax.

# 12 „Drusla“ – Shades of Reykjavík

Elli Grill og Leoncie komust kannski oftast á forsíður blaðanna og þá aðallega útaf myndbandinu og samstarfinu við Leoncie. „Drusla“ er aftur á móti fyrsti hreinræktaði SoR-hittarinn af plötunni þeirra og er hann byggður á sterkum stoðum.

# 11 „Miracle Due“ – Máni Orrason

Hittari nr. 2 og hann er engu síðri en „Fed All My Days“ sem kom út í fyrra. Skulum ekki gleyma því að drengurinn er nýorðinn 18 ára!

# 10 „See Hell“ – Agent Fresco

Magnþrungið lag frá einni bestu hljómsveit landsins um þessar mundir. Textinn eftir Arnór er hrein snilld þar sem hann veltir fyrir sér ofbeldi, hefnd og afleiðingum hennar.

# 9 „Waterfall“ – Vök

Enn bíður maður eftir stórri plötu frá Vök og ef útgáfufyrirtækin bíta ekki á öngulinn núna þá er eitthvað mikið að!

# 8 „Í næsta lífi“ – xxx Rottweiler hundar

Ágúst Bent sá til þess að enginn gleymdi hverjir byrjuðu þetta allt saman og ruddu veginn fyrir aðra rappara á Íslandi fyrir allnokkrum árum síðan. Rottweiler hundarnir eru enn drottnarar íslensku rappsenunnar.

# 7 „Brennum allt (ft. Kött Grá Pjé)“ – Úlfur Úlfur

Úlfarnir halda hárrétt á spilunum í þriðja hittaranum af Tvær plánetur og fá til sín góðan gest í Kött Grá Pjé.

# 6 „MORGUNMATUR“ – GKR

Ég viðurkenni að ég var hrifnari af myndbandinu heldur en laginu er ég heyrði það fyrst. En með tímanum hefur það hægt og rólega komið sér vel fyrir í hausnum á mér og hefur ekki hætt að óma þar síðan.

# 5 „Gold Laces“ – Júníus Meyvant 

Ég segi það sama um Júníus og Vök, ég bíð óþreyjufullur eftir stærri plötu frá honum enda veit ég að drengurinn á laglegan lager af góðum lögum sem þurfa að komast út í kosmósinn.

# 4 „Strákarnir“ – Emmsjé Gauti

Maður veltir fyrir sér hvort að innblásturinn að þessu lagi hafi komið eftir rimmuna við Reykjavíkurdætur en hvaðan sem hann kom þá stöndum við eftir með eitt besta lag ársins í höndunum.

# 3 „Snowin'“ – Sturla Atlas

Mögulega er þetta lag að skjóta óvenju hátt á þessum lista en lagið er í miklu uppáhaldi hjá mér í augnablikinu. Sturla verður að koma með eitthvað áþreifanlegt fyrir mig svo ég geti misst mig enn meira.

# 2 „Þó að aldrei stytti upp“ – Helgi Valur

Boðskapur lagsins skilar sér beint til hlustandans og þekki maður söguna á bakvið flytjandann gerir það upplifunina enn áhrifameiri.

# 1 „We Will Live for Ages“ – Hjaltalín

Hjaltalín var bæði góð og vond við aðdáendur sína í ár. Hún færði þeim þetta stórkostlega lag sem féll mjög vel í kramið en gerði þeim einnig þann grikk að láta þar við sitja. Ég vil heyra meira nýtt efni og ég er viss um að aðdáendur Hjaltalín eru sammála mér. Hjaltalín, 2016 er árið ykkar, go nuts!

Lög sem voru nálægt því að komast á topp 20:

„Af ávöxtunum skulið þið þekkja þá“ – Jónas Sig
„Blinking“ – Fufanu
„Draumalandið“ – Gísli Pálmi
„Herðubreið“ – Ensími
„Hvernig sem fer“ – Júlíus Guðmundsson
„Kalt“ – Kælan Mikla
„Lionsong“ – Björk
„Love Love Love Love“ – Helgi Valur
„Mónóey“ – Markús & the Diversion Sessions
„Silent Bite“ – Bang Gang
„Wait for Me“ – Agent Fresco
„Ævintýr“ – Sóley

Torfi Guðbrandsson

Rock Werchter 2015: Föstudagur

Það má segja að föstudagurinn á Rock Werchter hafi verið sveipaður íslensku þema en tvær íslenskar hljómsveitir komu fram þann dag. Sú fyrri var hljómsveitin Fufanu sem opnaði daginn á KluB C sviðinu en hún hljóp í skarðið fyrir BADBADNOTGOOD sem þurfti að hætta við. Því miður var ég staddur í Leuven á sama tíma að borða ómerkilegt spaghettí og versla nokkrar nauðsynjavörur en samkvæmt tísti frá sveitinni var mætingin og stemningin góð sem eru frábær tíðindi. Seinni hljómsveitin var að sjálfsögðu Of Monsters and Men sem verður komið að síðar.

Screen Shot 2015-07-09 at 11.25.07 PM

Þegar ég mætti á aðalsvæðið var Damian „Jr. Gong“ Marley, sonur Bob Marley að spila á aðalsviðinu. Ég náði síðustu 6-7 lögunum og voru hápunktarnir ábreiðurnar af Bob Marley og The Wailers lögunum „Exodus“ og „Get Up, Stand Up“ enda kannast ég nú talsvert betur við þau lög heldur en lögin hans Damian. En það var ansi gott að byrja daginn á því að fá smá reggí í kroppinn og koma sér í gott stuð fyrir næstu hljómsveit sem var Of Monsters and Men.

Það var nokkuð margt um manninn þegar að OMAM steig á svið en sjálfur var ég staddur frekar aftarlega. Ég tók strax eftir því að hljóðstyrkurinn í hljóðkerfinu var ekki nógu góður svo ég færði mig nær þegar leið á tónleikana til að heyra betur í hljómsveitinni. Sveitin var í góðu formi og má kannski sérstaklega minnast á Nönnu Bryndísi sem bar af sér mikinn þokka á sviðinu og bauð uppá hlýlega nærveru. Lagavalið samanstóð af 12 lögum, 6 af gömlu plötunni og 6 af þeirri nýju. Það sem kom kannski helst á óvart var að hljómsveitin endaði tónleikana ekki á „Little Talks“ heldur „Six Weeks“ en hittarinn fékk að hljóma næst síðastur. Tónleikagestir voru greinilega vel kunnugir „Little Talks“ enda tóku þeir vel við sér og sungu hástöfum með þegar lagið var tekið. Þó að hljómsveitin sé ekki í miklu uppáhaldi hjá mér persónulega var ekki laust við að maður fyndi fyrir smá stolti að sjá hana spila á svona stórri hátíð fyrir framan mörg þúsund manns og samgleðst ég henni innilega fyrir þann frábæra árangur sem hún hefur náð.

Eftir tónleika OMAM tók við smá pása en planið var að sjá alt-J spila í hlöðunni. Fyrir það fyrsta var náttúrulega frekar furðulegt af tónleikahöldurum að setja alt-J ekki á aðalsviðið enda átti það eftir að sýna sig að þeir hefðu alveg átt erindi þangað. Sjálfur sleppti ég því að sjá þá í Vodafonehöllinni í byrjun júní enda alltaf staðráðinn í því að sjá þá á Rock Werchter og spara mér peninginn. Það var góð ákvörðun enda lagavalið nákvæmlega það sama og í sömu röð ef frá er talinn undanfari á undan laginu „Bloodflood“. Að mínu mati voru tónleikarnir frábærir þó að inná milli leynist lakari lög sem er þá aðallega að finna á seinni plötunni þeirra. Hlaðan var troðfull af fólki og það var varla líft inni í henni sökum hita en ég var við það að gefast upp og fá mér ferskt loft þegar tónleikarnir stóðu sem hæst. Þökk sé þrjósku kollega míns náði ég sem betur fer að halda tónleikana út og sé ég alls ekki eftir því. Tónleikarnir voru nefnilega helvíti góðir þrátt fyrir hitann og svitann og var ég gríðarlega sáttur við frammstöðu fjórmenninganna frá Leeds.

IMG_3629

Ég verðlaunaði sjálfan mig með ísköldum bjór eftir tónleika alt-J og tyllti mér á grasið fyrir utan hlöðuna en Mumford & Sons voru þá nýbyrjaðir að spila á aðalsviðinu. Það verður að viðurkennast að ég hef aldrei verið á Mumford vagninum og ef ég hefði fengið að ráða hefði ég haldið mig frá tónleikum þeirra líkt og ég gerði árið 2012. En kollegi minn sem stappaði í mig stálinu á alt-J vildi ólmur kíkja á tónleikana og voru örlögin mín því ráðin enda verður maður að koma fram við náungann eins og maður vill að hann komi fram við sig. Tónleikar M&S gerðu samt ekki mikið fyrir mig nema þá kannski að sannfæra mig enn frekar um hversu óáhugaverðir þeir eru og hversu grunnt tónlistin þeirra ristir í mín tónelsku eyru.

Sá sem var næstur á aðalsviðið og ætlaði jafnframt að loka föstudagskvöldinu var enginn annar en Pharrell Williams. Þessi eitursvali maður bauð uppá mikla skemmtun með fjölskrúðugu lagavali sínu en fyrir utan að taka efni af síðustu sólóplötu sinni henti hann í slagara á borð við „Get Lucky“, „Drop It Like It’s Hot“, „Blurred Lines“, „Hollaback Girl“ og nokkur N*E*R*D lög. Pharrell var í miklu stuði og skartaði sjóarahatt og sérsniðnum Adidas gallabuxum sem myndu líta fáránlega út á einhverjum öðrum en honum. Einnig bauð hann slatta af belgískum krökkum uppá svið í laginu „Happy“ og gerðist full dramatískur í flutningi sínum á hinu stórgóða lagi „Freedom“ sem var jafnframt síðasta lagið sem hann tók. Pharrell Williams er ansi líflegur og skemmtilegur listamaður og gleði hans smitar út frá sér og það er virkilega gaman á tónleikum með svoleiðis listamanni. Pharrell Williams var ansi góð tilbreyting frá öðrum listamönnum hátíðarinnar og lokaði þessum fína föstudegi með glæsibrag.

Torfi Guðbrandsson

Topp 5: Umtöluðustu listamenn landsins

Íslendingar fá gjarnan æði fyrir tónlistarmönnum og missa sig hreinlega í að lofa þá á samskiptasíðum. Facebook síðan mín hefur fengið að finna fyrir því undanfarið. Sumt er mjög gott en annað finnst mér algjört ofmat. Þetta eru þeir fimm sem fólk hefur verið að „hæpa“ undanfarið.

# 5 Retro Stefson

Retro Stefson voru saklausir til að byrja með en eftir plötu númer tvö fór allt að gerast. Stelpurnar úr Gerplu fóru allt í einu að fýla þá eftir að hafa leikið í myndbandinu við „Kimba“. Þessar stelpur áttu vini sem voru nýbúnir að jafna sig eftir símaskránna með Gillz og þetta smitaði auðvitað út frá sér. Þriðja platan er væntanleg innan skamms og það má því búast við látum.

# 4 Ásgeir Trausti

Fólk er að tapa sér yfir Ásgeiri Trausta um þessar mundir. Sjaldan hefur nýliði komið inn með eins litlum látum en valdið svo miklum usla eins og raun ber vitni. Hinn íslenski Justin Vernon (Bon Iver) vilja sumir meina og ekki batnar það. Við erum að tala um það að maðurinn hélt fjóra útgáfutónleika og seldist upp á þá alla!

# 3 Mugison

Óskabarn þjóðarinnar í fyrra. Örn Elías var búinn að gefa út nokkrar plötur sem fengu góða dóma hjá gagnrýnendum en voru ekkert að heilla almenning. Þangað til að lagið „Stingum af“ fór í spilun í útvarpinu. Allir gátu tileinkað sér boðskapinn í laginu og lærðu það utan af, meira að segja krakkar í leikskóla. Platan Haglél kom svo síðar og seldist afar vel og bauð Mugison í kjölfarið upp á fría tónleika í Hörpu takk fyrir.

# 2 Dikta

Dikta er nokkurs konar Nickleback Íslands. Múgurinn svoleiðis gleypir við tilgerðarlegum lagasmíðum og textum og heldur nafni þeirra á lofti. Þetta hefur reyndar róast aðeins enda síðasta plata ekki eins sigursæl og Get It Together. Þeir fá samt prik fyrir að gera grín af sjálfum sér í Steindanum um daginn.

# 1 Of Monsters and Men

Of Monsters and Men hefur sprengt skalann hvað varðar umtal og vinsældir. Tónlist þeirra hitti ekki bara í mark á Íslandi heldur einnig í Bandaríkjunum þar sem áhugi fyrir fólk tónlist er gífurlegur og Bretlandi. Þegar fólk er samt farið að tala um OMAM í sömu andrá og Sigur Rós og Björk er það á villigötum.

– Torfi