Monthly Archives: febrúar 2014

Bíó: Inside Llewyn Davis

Inside-Llewyn-Davis-Oscar-Isaac

Inside Llewyn Davis er nýjasta kvikmynd Coen bræðra og fjallar í stuttu máli um strögglandi tónlistarmann í New York árið 1961.

Oscar Isaac leikur tónlistarmanninn Llewyn Davis og leysir það hlutverk með miklum sóma. Hann fetar sömu fótspor og Joaquin Phoenix gerði í Walk the Line og syngur öll lögin sín í myndinni sjálfur og gerir það ótrúlega vel. Oscar er svo umkringdur flottum leikurum á borð við Carey Mulligan, Justin Timberlake, John Goodman og F. Murray Abraham.

Án þess að ætla að reifa söguþráð myndarinnar í löngu máli er allt í lagi að fara yfir það helsta.

  • Llewyn Davis (Oscar Isaac) er farinn að reyna fyrir sér sem sóló listamaður eftir að hafa verið áður í dúett.
  • Umbinn hans er kominn á aldur, gerir lítið gagn og sólóplatan selst illa.
  • Davis á hvergi heima og fær að gista hjá vinum og ættingjum.
  • Fyrrverandi kærastan Jean (Carey Mulligan) er með barni og er ekki viss hvort að Davis sé pabbinn eða nýi kærastinn, Jim (Justin Timberlake).
  • Ofan á þetta allt saman er veturinn harður og Davis á engan frakka.

Sem sagt, allt í rugli hjá Davis greyinu. Tónlistin er það eina sem hann á en honum virðist einhvern veginn vera fyrirmunað að gera sér lifibrauð úr henni.

Ég verð að segja að ég skemmti mér ótrúlega vel á myndinni fyrir hlé. Það var svo gaman að fylgjast með hrakförum Davis og það virtist ekkert falla með honum alveg sama hvað það var. Lögin voru einnig afskaplega góð og þá ber helst að nefna „Hang Me, Oh Hang Me“, „Fare Thee Well (Dink’s Song)“, „The Last Thing On My Mind“ og „Five Hundred Miles“. Atriðið þar sem að Davis tekur lagið með Jim og Al Cody var stórskemmtilegt og var það aðallega tilburðum þess síðastnefnda að þakka. Þá var ég ótrúlega ánægður með það hve lögin nutu sín vel í myndinni og fengu að lifa alveg til enda en það vill oft verða í svona tónlistarmyndum að maður fær bara að heyra brot úr lögunum.

Myndin var ekki alveg eins sterk eftir hlé og þá er aðallega um að kenna drepleiðinlegu ferðalagi Davis til Chicago með súrustu ferðafélögum kvikmyndasögunnar, þeim Roland Turner (John Goodman) og Johnny Five (Garrett Hedlund). Eftir þennan dapra kafla í myndinni fannst mér hún aldrei ná sér almennilega aftur á flug og var maður farinn að finna til með Davis greyinu. Þó að innri tími myndarinnar sé ein vika má alveg gera ráð fyrir því að framtíð Davis hafi ekki verið í tónlistinni, allavega ekki sem sólólistamaður. Mér fannst eitt af síðustu atriðum myndarinnar gefa það til kynna að róðurinn yrði erfiður enda var sjálfur Bob Dylan næstur upp á svið á eftir Davis. Eitthvað segir mér það að útsendarar útgáfufyrirtækjanna hafi frekar heillast af tónlist Dylan frekar en Davis. 

Hinir mjög svo súru ferðafélagar.

Hinir mjög svo súru ferðafélagar.

Nú veit ég að Llewyn Davis var ekki til í raun og veru þó að hugmyndin af myndinni hafi komið í gegnum bók eftir tónlistarmanninn Dave Van Rock. En örlög Llewyn Davis minna mig svolítið á Sixto Rodriguez og hljómsveitina Anvil sem hlutu endurnýjun lífdaga með heimildarmyndunum Searching for Sugar Man og Anvil: The Story of Anvil. Llewyn Davis er ekki ósvipaður Sixto en báðir eru þeir ekki hreinræktaðir Bandaríkjamenn og semja alveg ótrúlega fína tónlist sem nær af einhverjum völdum ekki að hitta í mark neins staðar. Að vísu hitti Sixto í mark í S-Afríku en þið vitið hvert ég er að fara. Eins með Anvil sem hafði allt að bera en tókst ekki að heilla útgefendur. Þá minnir Llewis mig á grínþættina Flight of the Conchords þar sem að tveimur Nýsjálendingum gengur illa að slá í gegn í New York þrátt fyrir afbragðs fína tónlist og hefur þar umboðsmaðurinn mikið að segja.

Það er örugglega til slatti af tónlistarmönnum eins og Llewyn Davis sem reyndu að harka í þessum grimma bransa en höfðu ekki erindi sem erfiði og þurftu á endanum að snúa sér að öðru til að hafa í sig og á. Ímyndaðu þér að vera að koma fram á undan eða eftir mönnum eins og Bob Dylan. Þú bara keppir ekkert við það.

Niðurstaða: Góð en hefði getað verið enn betri. Tónlistin frábær og flutningur leikara á lögunum til fyrirmyndar. Skylduáhorf fyrir þá sem hafa gaman af þjóðlagatónlist.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Highlands hitar upp fyrir Sónar með glænýju myndbandi

Hljómsveitin Highlands með þeim Loga Pedro (Retro Stefson, Pedro Pilatus) og Karin Sveinsdóttur hefur gefið út myndband við lagið „Hearts“ sem kom út í nóvember í fyrra. Leikstjórn er í höndum Narva Creative og skartar þeim Atla Óskari Fjalarssyni og Heru Hilmars í aðalhlutverkum.

Highlands kemur einmitt fram á Sónar hátíðinni sem hefst í kvöld en þau eiga leik á laugardag kl. 20:00 í Norðurljósasal Hörpu. EP platan Highlands – n°1 er svo væntanleg næsta mánudag og verður hægt að hala henni frítt niður á soundcloud síðunni þeirra.

Góða helgi og skemmtun á Sónar þið sem eruð að fara!

– Torfi