Færslusafn

Topp 5: Íslensku plöturnar 2017

Íslenska plötuárið 2017 var gjöfult og kom út ógrynni af efni. En þrátt fyrir margar útgáfur átti ég erfitt með að manna topp 5 lista yfir bestu plötur ársins. Það er þó ekki við listamennina að sakast heldur fyrst og fremst sjálfan mig þar sem erfitt er að komast yfir svona mikið af efni á stuttum tíma. En þær plötur sem skipa efstu 5 sætin hjá mér voru sennilega þær sem ég hlustaði mest á yfir árið og kannski ekki furða þar sem mér þótti þær bera af. Það getur vel verið að listinn myndi líta öðruvísi út eftir hálft ár en ég er nokkuð viss um að plöturnar í topp 4 myndu alltaf halda sér. En eins og staðan er á mér í dag eru þetta 5 bestu íslensku plötur ársins 2017.

# 5 Sturla Atlas – 101 Nights

101 Nights er fjórða plata Sturla Atlas en þeir hafa verið afar duglegir að semja og senda frá sér efni frá því að frumburðurinn Love Hurts kom út 2015. 101 Nights er þeirra besta verk til þessa og sýnir fram á að strákarnir eru búnir að þroskast heilmikið sem lagahöfundar. Gallinn við fyrri verk er sá að plöturnar voru ekki nægilega sterkar í heildina en áttu þó ágætis spretti og frábær lög inn á milli. Hér gætir aðeins meira jafnvægis, kannski engir dúndur slagarar en lögin eru öll yfir meðallagi góð og platan heldur dampi út í gegn. Nýtingin á „Svaraðu“ með king Herbert Guðmundsson í „Leap of Faith“ er svo dásamleg.

Lykillög: Mean 2 You, One Life, Time, Waiting.

# 4 Auður – Alone 

Auður er listamaður sem ég fæ hreinlega ekki nóg af, bæði í þeim skilningi að ég get hlustað endalaust á tónlistina hans og hann gefur ekki út nógu mikið efni. Frumraun hans Alone er vandað verk og rennur ljúflega í gegn. Öll lög eru tengd og platan er í raun eins og eitt langt lag. Titill plötunnar ber nafn með rentu en yrkisefnið er fjarveran frá kærustunni sem hélt utan til náms. Auður skefur ekki af hlutunum og lætur allt flakka og mæli ég hiklaust með plötunni fyrir rómantíska kvöldstund með makanum. Já og án makans líka.

Lykillög: 3D, Both Eyes on You, South America, When It’s Been a While.

# 3 Ásgeir – Afterglow 

Það var alltaf að fara að vera vandasamt verk að fylgja á eftir velgengni Dýrð í dauðaþögn sem kom Ásgeiri Trausta á kortið árið 2012 og gerði hann að einu heitasta nafni íslensku senunnar. En það tókst furðu vel og er Afterglow verðugur eftirfari frumburðarins. Hljóðheimurinn er orðinn stærri og meiri pælingar eru í gangi. Þó ég sé mikill aðdáandi gamla Ásgeirs Trausta og íslensku textana sem prýddu fyrstu plötuna þá sýnir hann hér að hann er enginn sveitapiltur lengur og hefur þroskast heilan helling sem tónlistarmaður.

Lykillög: Afterglow, Dreaming, Stardust, Unbound.

# 2 Aron Can – Ínótt

Aron Can. Hvað getur maður sagt um þetta undrabarn? Ínótt er í rauninni hans fyrsta stóra plata og fylgir á eftir hinni glæsilegu frumraun, Þekkir stráginn. Platan telur heil 13 lög og ekkert hálfkák í gangi. Platan kom út á vegum plötuútgáfunnar Sticky og er cd útgáfan hin glæsilegasta. Innihaldið er gott líka og það vefst ekkert fyrir Aroni og félögum að búa til slagara og góð lög. Meira svona!

Lykillög: Fremst þegar ég spila, Fullir vasar, Geri þetta allt, Ínótt, Sleikir á þér varirnar.

# 1 Joey Christ – Joey 

Jóhann Kristófer eða Joey Christ var afkastamikill á síðasta ári en ásamt því að standa í útgáfu með Sturlu Atlas-flokknum sendi hann frá sér tvær plötur með viku millibili í byrjun júlí. Sú fyrri, Anxiety City var á ensku en sú síðari, Joey var á íslensku og hitti beint í mark hjá mér. Fyrir utan fyrsta lagið á plötunni eru gestir í öllum lögunum og það eru þeir ásamt Joey sem gera plötuna að því sem hún er. Þessir gestir setja svip sinn á lögin og eru ekki valdir í verkefnið af ástæðulausu. Stíllinn hans Joey er skemmtilegur og stundum hálf kjánalegur eins og t.d. í laginu „Ísvélin“ þar sem hann fer í nokkrar augljósar staðreyndir í byrjun lagsins. Innkoma Sturlu Atlas er líka kómísk í meira lagi þar sem hann talar fallega til síns besta vinar. Jóhann fylgist greinilega vel með í músíkinni og ber nýting hans á hljómsveitinni Súkkat í laginu „Ísland“ vott um það. Sömuleiðis sækir hann í efnivið 12:00 og notar aðalstefið úr því í lagið „Gella Megamix“ sem stendur undir nafni. Þegar allt kemur til alls er platan stórskemmtileg og tekur sig mátulega alvarlega og sýnir svart á hvítu að Joey Christ getur vel staðið á eigin fótum.

Lykillög: G Blettur, Hanga með mér, Ísvélin, Joey Cypher, Túristi.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Bestu íslensku lögin 2017 #10-1

# 10 JóiPé x KRÓLI – „B.O.B.A.“
Vinsælasta lag ársins án efa með yfir 2 milljónir spilanir á Spotify og YouTube samanlagt. Hér gengur allt upp og gömul mismæli frá Bubba Morthens öðlast nýtt líf. Jói og Króli eru eitrað tvíeyki og vega hvorn annan upp, Jói er þessi jarðbundna og dula týpa á meðan að Króli er einhvern veginn útum allt. Myndbandið var líka skemmtilegt og fullt af litagleði. Heilaormur sem verður erfitt að losna við!

# 9 Ásgeir – „Stardust“
Ásgeir snéri aftur með nýja plötu í byrjun maí eftir að hafa einokað árið 2012 með frumraun sinni Dýrð í dauðaþögn. „Stardust“ er sennilega útvarpsvænasta lagið á plötunni, glaðvært og grípandi. Ásgeir hefur gott vald á enskunni þó að ég hafi verið mun heillaðri af íslensku textunum hans hér um árið.

# 8 Moses Hightower – „Trúnó“
Þetta lag er á mörkunum að vera gjaldgengt inn á listann en það kom út seint í október 2016. En ég geri undantekningu enda má finna lagið á plötunni Fjallaloft sem kom út síðasta ár. Tempóið í laginu er gott og einkennist af nettum trega og liðast hægt og rólega áfram. Viðlagið er svo hreint afbragð, bæði í hljóðfæraleik og texta. „Trúnó, trúnó, kinn við kinn, þú og ég og einhver vinur þinn“.

# 7 Sturla Atlas – „Waiting“
Ég veit ekki hvað það er en Sturla Atlas flokkurinn hittir einhvern veginn alltaf í mark hjá mér eða alveg síðan þeir gáfu út fyrstu plötuna Love Hurts. „Waiting“ er rólegt og seiðandi lag sem hægt er að hlusta á aftur og aftur. Sigurbjartur er sannkallaður gullbarki sem má aldrei hætta að syngja.

# 6 Birnir – „Ekki switcha“
Birnir er eitt af nýju nöfnunum sem mætti til leiks árið 2017. „Ekki switcha“ fylgdi á eftir „Sama tíma“ og allt í einu var kauði kominn með tvö lög í þó nokkuð góða spilun. Persónulega er ég hrifnari af „Ekki switcha“ en þar er Birnir pollrólegur að því er virðist. Galdurinn liggur í þessari afslöppun og Birnir sýnir okkur að stundum getur minna verið meira. 

# 5 Auður – „I’d Love“
„I’d Love“ er nýjasta lag Auðar og það fyrsta eftir að hann gaf frá sér plötuna Alone. Myndbandið við lagið er epískt vægt til orða tekið og án efa flottasta myndband ársins. Lagið sjálft er ekkert slor heldur og lifandi sönnun þess að Auðunn Lúthersson er eitt mest spennandi nafnið í íslensku senunni í dag.

# 4 Vök – „Breaking Bones“
Hljómsveitin Vök hefur alltaf verið í smá uppáhaldi. Það var löngu kominn tími á stóra plötu frá þeim og það gerðist loksins í fyrra. Þau hefðu ekki getað samið betra upphafslag á plötuna en „Breaking Bones“. Lagið byrjar nokkuð sakleysislega þangað til á 43 sekúndu þegar lagið verður allt í einu frekar tryllt. Millikaflinn er svo frekar magnaður líka þar sem að engu líkara en að geimverur eða önnur kvikindi hafi tekið yfir stúdíóið í smá tíma (1:27) þangað til að sveitin rennir aftur í epíska hlutann (1:47). Vel að verki staðið Vök!

# 3 Joey Christ – „Joey Cypher“
Hvernig kem ég mér almennilega á framfæri ef ég er að fara að gefa út tvær plötur með stuttu millibili og nafnið mitt er ekki það stærsta í senunni? Jú heyrðu, ég sem bara geðveikt lag og fæ alla flottustu rapparana til að vera með sitt verse í laginu. Hvað segirðu, var Costco að opna? Heyrðu snilld, ég hóa bara í gengið og við verðum bara geðveikt nettir í Costco að fíflast í liðinu og tökum það upp á myndband og gefum út. Komið! Á svipstundu var Joey Christ búinn að skilja sig tímabundið frá Sturla Atlas flokknum og byggja upp ótrúlega spennu fyrir plötunum sínum. Magnað hvað gerist þegar Draumaliðið tekur höndum saman og hnoðar í eitt lag saman.

# 2 Daði Freyr – „Hvað með það?“ 
Það er skrýtið að þetta lag hafi ekki verið fulltrúi okkar í Eurovision keppninni í ár. Ef einhvern tímann hefur verið þörf fyrir smá tilbreytingu þá var það núna en Ísland hefur ekki komist í aðalkeppnina nokkur ár í röð. En markmiðið hjá Daða var að koma sér á framfæri og það hefur hann svo sannarlega gert enda þrælmagnaður tónlistarmaður. Skemmtilegasta lag ársins, punktur!

# 1 Aron Can – „Fullir vasar“
Hvernig í ósköpunum ætlaði Aron Can að fara að því að fylgja á eftir Þekkir stráginn var spurning sem margir veltu fyrir sér og þar á meðal ég. Um miðjan mars kom svo lagið „Fullir vasar“ út. Myndbandið við lagið var töff en á hreinu að um tvö lög væri að ræða. Eftir rólega en góða byrjun (hljómborðskaflinn 1:13-1:27 = slef) er skipt um gír og „Fullir vasar“ sett í gang. Þetta var stóri slagarinn sem var hárréttur leikur hjá Aroni að tefla fram fyrst og æsa fólk upp fyrir stóru plötuna sína sem kom út nokkrum vikum síðar. Þrátt fyrir að lagið hafi verið ofspilað á mínu heimili (margumbeðið óskalag hjá 2 ára dóttur minni) þá efast ég ekki í eina sekúndu um gæði þessa lags enda er mér minnisstætt hvernig mér leið þegar ég heyrði það fyrst keyrandi í Bakkahverfinu í Breiðholtinu á köldum vordegi, hvílík himnasæla!

Torfi Guðbrandsson 

Topp 5: Plötuumslög ársins 2017

Það er komið að árlegu uppgjöri í tónlist og kvikmyndum. Ég hef ekki skrifað um flottustu plötumslögin síðan 2014 en mér finnst ástæða til að byrja árslistarununa á þeim núna. Vonandi verður ekki langt í næstu árslista en ég stefni á að fjalla um bestu kvikmyndir ársins sem og bestu íslensku plöturnar og lögin.

# 5 Auður – Alone 

Auður er í miklu uppáhaldi hjá mér og umslagið fyrir frumraun hans Alone er í takt við tónlistina hans, nútímaleg.

# 4 Moses Hightower – Fjallaloft

Eitt af einkennismerkjum Moses Hightower eru sniðug og falleg umslög á plötunum þeirra. Umslagið fyrir Fjallaloft er þar engin undantekning þar sem kaldhæðnin svífur yfir vötnum.

# 3 Aron Can – Ínótt

Sjaldan hefur umslag fangað tíðarandann eins vel og þetta hér. Ungur og hæfileikaríkur rappari sem er umvafinn rafrettureyk líkt og nánast hver einasti aðdáandi hans. Fjólublái tónninn gerir svo útslagið.

# 2 Pink Street Boys – Smells Like Boys 

Umslagið fyrir fyrstu plötu Pink Street Boys var sturlað og klárlega það flottasta árið 2015. Umslagið fyrir nýju plötuna er sömuleiðis sturlað og afar lýsandi fyrir tónlist Pink Street Boys.

# 1 Elli Grill – Þykk fitan vol. 5

Sigurvegari ársins kemur kannski úr óvæntri átt enda platan ekki fáanleg í föstu formi en sigurinn ætti ekki að koma á óvart þegar umslagið er skoðað. Það er teiknimyndasögufýlingur í þessu umslagi og augljóslega vandað til verka.

 

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku lögin 2016 #25-13

screen-shot-2016-12-31-at-1-27-17-am

Það má segja að annað árið í röð hafi íslenska tónlistarárið einkennst af rappi. Menn nýttu sér meðbyrinn frá því í fyrra og voru duglegir að gefa út efni, allt frá einu lagi upp í tvær plötur. Árslistinn er svolítið litaður af rappinu en einnig slæðast inn lög úr öðrum áttum hér og þar.

# 25 Bara Heiða – „Stormtrooper“
Stjörnustríðsheimurinn vaknaði heldur betur til lífsins í fyrra með The Force Awakens og eflaust hefur Heiða orðið fyrir áhrifum og hent í eitt lag til heiðurs hvítu hjálmanna. Þægilegt og grípandi lag með stórskemmtilegu myndbandi.

# 24 Tungl – „The Road“
Eflaust er Tungl nafn sem fáir kannast við enda hafa þeir haft hægt um sig fyrir utan eina tónleika á Húrra í ársbyrjun. Um er að ræða íslenska stjörnuhljómsveit sem Birgir Ísleifur (Motion Boys) fer fyrir. Þetta lag kom út í ár og er geysilega gott!

# 23 Moji & the Midnight Sons – „Island“
Hljómsveit sem ég uppgvötvaði á Airwaves í ár. Hér er um að ræða ekta blúsrokksveit þar sem söngkonan Moji sýnir mögnuð tilþrif sem og gítarleikarinn Bjarni (Mínus, Tungl).

# 22 Kaleo – „Save Yourself“
Að mínu mati býr Jökull yfir einni bestu röddinni í íslenska bransanum í dag og oft finnst mér hann njóta sín betur í rólegu lögunum eins og hér.

# 21 Skálmöld – „Niðavellir“
Ég er ekki mesti Skálmaldar aðdáandi sem þú finnur en hér finnst mér þeir algjörlega hitta í mark.

# 20 JFDR – „White Sun“
Jófríður er sennilega uppáhalds tónlistarmaðurinn minn í kvennadeildinni þessa stundina. Undanfarin ár hefur hún verið í hljómsveitum eins og Pascal Pinon, Samaris og Gangly en hér er hún ein á báti og fer létt með það.

# 19 Sycamore Tree – „My Heart Beats for You“
Það var löngu kominn tími á að Ágústa Eva fengi að spreyta sig á frumsömdum lögum enda er hún ein af okkar betri söngkonum. Það er enginn nýliðabragur á fyrsta lagi hennar og Gunnars Hilmarssonar sem minnir óneitanlega á samstarf Nick Cave og Kylie Minogue.

# 18 Alexander Jarl – „Allt undir“
Fyrsta sem maður hugsar þegar maður heyrir þetta lag er hvort að þetta sé sami maður og samdi „Brjálaður“. Það er í lagi að vera mjúkur í dag og í tilfelli Jarlsins skilar það sér í besta lagi hans hingað til.

# 17 Amabadama – „Ai Ai Ai“
Fyrsta lagið sem kemur út síðan að breiðskífan Heyrðu mig nú leit dagsins ljós fyrir tveimur árum. Amabadama getur dimmu í dagsljós breytt og því meira sem við fáum að heyra frá þeim því betra.

# 16 Júníus Meyvant – „Mighty Backbone“ 
Júníus hefur verið minn maður allar götur síðan hann gaf út „Color Decay“. Það er erfitt að velja úr lögum Júníusar sem komu út á árinu en „Mighty Backbone“ er hnitmiðað og vel heppnað þar sem ekki ein sekúnda fer til spillis.

# 15 Emmsjé Gauti – „Djammæli“
Það hefur lengi vantað gott íslenskt afmælislag enda löngu orðið þreytt að pósta „Afmæli“ með Á móti sól þegar stóri dagurinn rennur upp. Frasinn „Mamma viltu mæla mig ég held ég sé orðinn veikur Ó SJITT“ festist fljótlega í daglegu tali fólks, allt frá leikskólabörnum upp í eldri borgara á Hrafnistu og var hann orðinn umönnunarfólki hvimleiður. Gauti er klár strákur og sennilega verður lagið það mest umbeðna á Fabrikkunni næstu árin.

# 14 Auður – „3d“
Loksins fékk maður að heyra meira frá Auði en lagið hans „South America“ var búið að vera lengi á repeat hjá mér. Lagið er þægilegt áheyrnar og textinn er í anda nútímans.

# 13 Ljúfur Ljúfur – A-A-A (Orðbragðslagið)
Hliðarsjálf Úlfs Úlfs virkaði vel á mig í ár. Takturinn er frábær og frammistaða Arnars er mögnuð þar sem hann rappar nánast í einni runu. Textinn er stórskemmtilegur og gaman að sjá hvernig Arnar púslar orðunum saman. Það hefði verið auðvelt að klúðra þessu en í staðinn fáum við eitt af betri lögum Úlfanna í hús.

Torfi Guðbrandsson

 

Airwaves ’16: Laugardagur


Þar sem maður var hvorki bundinn vinnu né námi ákvað ég að skella mér með dótturinni og kærustunni á utandagskrár tónleika. Þar sem kærastan var ekki miðahafi þurfti að velja vel. Við ákváðum að kíkja á Auður í Landsbankanum við Austurstræti. Auður er að mínu mati rísandi stjarna í íslensku tónlistarlífi. Hann er loksins farinn að gefa út meira efni en hann hélt manni volgum í nokkra mánuði með fyrsta laginu sínu „South America“. Auður leggur mikið upp úr sviðsframkomu og mér heyrist að fólk skiptist í tvær fylkingar með það. Annað hvort er það að fýla það eða ekki. Ég er á fyrri vagninum. Mér finnst það henta tónlistinni vel og á einhvern hátt skilar hún sér betur þannig. 1 árs dóttirin var líka að fýla þessar hreyfingar og hermdi eftir. Auður fór nokkuð rólega af stað en það var stígandi í prógramminu sem lauk með, „South America“.

Talandi um vonarstjörnur. Við ákváðum að taka eitt annað utandagskrár atriði og var það GKR sem varð fyrir valinu. GKR spilaði í Bryggjunni og komust við á áfangastað með aðstoð nokkurra unglinga sem voru á sömu leið. GKR er frábrugðinn öllu því sem er í gangi í íslenskri rapptónlist. Hann er ekki að reyna að vera neitt annað en hann er. Textarnir bera þess merki. Ofan á það er hann með geðveik bít eins og fólk hefur nú þegar heyrt í „MORGUNMATUR“ og „TALA UM“. Hann byrjaði á laginu „HELLO“ sem er sárt saknað á nýútkominni EP plötu hans. Einnig tók hann slagarana tvo og m.a. „ELSKAN AF ÞVÍ BARA“ sem er ábreiða af lagi Vaginaboys. GKR var í stuði og salurinn líka þar sem æstur ungdómurinn fór fremstur í flokki. Ofboðslega skemmtileg upplifun og mikill léttir að ná síðustu Airwaves tónleikum GKR þetta árið.

Ég ákvað að halda mig við rappið og eftir kvöldmat var stefnan tekin á Valshöllina. Það voru mistök. Valshöllin er frekar misheppnað venue. Hún hentar miklu betur á sunnudögum þegar allir eru frekar lúnir. Þá er gott að hafa mjúkt undirlag og takmarkaða birtu. En á laugardegi á Airwaves er hún ekki að virka fyrir mig. Þar af leiðandi voru tónleikar The Internet og Digable Planets frekar bitlausir. Þeir sem þekkja mig hins vegar vita að ég er ekki mesti rappaðdáandi sem hægt er að finna.

Það sem bjargaði þessu rétt fyrir horn var Alexander Jarl og mögnuð bjórdæla sem dældi bjórnum upp í gegnum botninn. Alexander Jarl kom fram á efri hæðinni í veislusalnum. Alexander Jarl kom fólki á hreyfingu og gerði gott mót. Inn á milli feyki fín lög og að sjálfsögðu tók hann „#BRJÁLAÐUR“ tónleikagestum til mikillar gleði. Ég fann samt mikla þörf hjá mér að koma mér út úr húsi og fá Airwaves andann yfir mig. Það þýddi leigubíl og einhvern stað niðri í bæ.

Nasa varð fyrir valinu en það var stutt í tónleika Seratones. Það var kærkomin tilbreyting að fá smá rokk í kroppinn. Seratones spilar hressandi rokk og ról þar sem að söngkonan AJ Haynes fer fyrir sveitinni með miklum glæsibrag. Ekkert mjög ósvipað MOJI & THE MIDNIGHT SONS. Þrátt fyrir ágætis tilbreytingu vantaði samt fleiri eftirminnileg lög eins og lagið „Don’t Need It“.

Eftir Seratones var komið við á Mandi í fyrsta skipti. Ég ætla ekki að hafa mörg orð um það stopp en ég mæli eindregið með hamborgaranum þeirra.

Það var fyrir löngu ákveðið að enda kvöldið í Gamla bíó til að sjá SYKUR. Á undan þeim var danska sveitin Chinah og kom ég mér fyrir á svölunum þar sem ég var hálf meðvitundarlaus. Ég er því ekki dómbær á tónleika þeirra. Ég reif mig hins vegar upp áður en SYKUR steig á svið og kom mér fyrir niðri.

Á árunum 2008-2009 var ég mikill aðdáandi SYKURS. Minnistæðir eru tónleikar með þeim á Jacobsen þar sem Laundromat er núna á dánardegi Michael Jackson. Þar keypti ég eintak af plötunni Googelplex sem var gefin út í örfáum númeruðum eintökum. En á milli þess sem fyrsta breiðskífa þeirra kom út og Agnes bættist við í sveitina hef ég ekki verið nógu duglegur að tékka á þeim. Það var því löngu kominn tími á að athuga í hvernig málum sveitin væri.

Þau spiluðu aðallega nýtt efni þar sem að Agnes er þátttakandi í öllum lögum og fær að láta sönghæfileika sína njóta sín. Sveitin hefur þroskast mikið síðan á fyrstu plötunni og tónlistin orðin kjötaðri. Kristján Eldjárn var vopnaður gítar mest allan tímann á meðan Halldór og Stefán sáu um hinn þáttinn. Agnes fór svo fyrir sveitinni líkt og valkyrja og sýndi að hún getur sungið og gott betur en það. SYKUR reddaði þar með frekar misheppnuðu laugardagskvöldi þar sem matur og drykkur stóðu sig um margt betur en ákvarðanataka mín.

– Torfi Guðbrandsson