Færslusafn

Topp 5: Íslensku plöturnar 2017

Íslenska plötuárið 2017 var gjöfult og kom út ógrynni af efni. En þrátt fyrir margar útgáfur átti ég erfitt með að manna topp 5 lista yfir bestu plötur ársins. Það er þó ekki við listamennina að sakast heldur fyrst og fremst sjálfan mig þar sem erfitt er að komast yfir svona mikið af efni á stuttum tíma. En þær plötur sem skipa efstu 5 sætin hjá mér voru sennilega þær sem ég hlustaði mest á yfir árið og kannski ekki furða þar sem mér þótti þær bera af. Það getur vel verið að listinn myndi líta öðruvísi út eftir hálft ár en ég er nokkuð viss um að plöturnar í topp 4 myndu alltaf halda sér. En eins og staðan er á mér í dag eru þetta 5 bestu íslensku plötur ársins 2017.

# 5 Sturla Atlas – 101 Nights

101 Nights er fjórða plata Sturla Atlas en þeir hafa verið afar duglegir að semja og senda frá sér efni frá því að frumburðurinn Love Hurts kom út 2015. 101 Nights er þeirra besta verk til þessa og sýnir fram á að strákarnir eru búnir að þroskast heilmikið sem lagahöfundar. Gallinn við fyrri verk er sá að plöturnar voru ekki nægilega sterkar í heildina en áttu þó ágætis spretti og frábær lög inn á milli. Hér gætir aðeins meira jafnvægis, kannski engir dúndur slagarar en lögin eru öll yfir meðallagi góð og platan heldur dampi út í gegn. Nýtingin á „Svaraðu“ með king Herbert Guðmundsson í „Leap of Faith“ er svo dásamleg.

Lykillög: Mean 2 You, One Life, Time, Waiting.

# 4 Auður – Alone 

Auður er listamaður sem ég fæ hreinlega ekki nóg af, bæði í þeim skilningi að ég get hlustað endalaust á tónlistina hans og hann gefur ekki út nógu mikið efni. Frumraun hans Alone er vandað verk og rennur ljúflega í gegn. Öll lög eru tengd og platan er í raun eins og eitt langt lag. Titill plötunnar ber nafn með rentu en yrkisefnið er fjarveran frá kærustunni sem hélt utan til náms. Auður skefur ekki af hlutunum og lætur allt flakka og mæli ég hiklaust með plötunni fyrir rómantíska kvöldstund með makanum. Já og án makans líka.

Lykillög: 3D, Both Eyes on You, South America, When It’s Been a While.

# 3 Ásgeir – Afterglow 

Það var alltaf að fara að vera vandasamt verk að fylgja á eftir velgengni Dýrð í dauðaþögn sem kom Ásgeiri Trausta á kortið árið 2012 og gerði hann að einu heitasta nafni íslensku senunnar. En það tókst furðu vel og er Afterglow verðugur eftirfari frumburðarins. Hljóðheimurinn er orðinn stærri og meiri pælingar eru í gangi. Þó ég sé mikill aðdáandi gamla Ásgeirs Trausta og íslensku textana sem prýddu fyrstu plötuna þá sýnir hann hér að hann er enginn sveitapiltur lengur og hefur þroskast heilan helling sem tónlistarmaður.

Lykillög: Afterglow, Dreaming, Stardust, Unbound.

# 2 Aron Can – Ínótt

Aron Can. Hvað getur maður sagt um þetta undrabarn? Ínótt er í rauninni hans fyrsta stóra plata og fylgir á eftir hinni glæsilegu frumraun, Þekkir stráginn. Platan telur heil 13 lög og ekkert hálfkák í gangi. Platan kom út á vegum plötuútgáfunnar Sticky og er cd útgáfan hin glæsilegasta. Innihaldið er gott líka og það vefst ekkert fyrir Aroni og félögum að búa til slagara og góð lög. Meira svona!

Lykillög: Fremst þegar ég spila, Fullir vasar, Geri þetta allt, Ínótt, Sleikir á þér varirnar.

# 1 Joey Christ – Joey 

Jóhann Kristófer eða Joey Christ var afkastamikill á síðasta ári en ásamt því að standa í útgáfu með Sturlu Atlas-flokknum sendi hann frá sér tvær plötur með viku millibili í byrjun júlí. Sú fyrri, Anxiety City var á ensku en sú síðari, Joey var á íslensku og hitti beint í mark hjá mér. Fyrir utan fyrsta lagið á plötunni eru gestir í öllum lögunum og það eru þeir ásamt Joey sem gera plötuna að því sem hún er. Þessir gestir setja svip sinn á lögin og eru ekki valdir í verkefnið af ástæðulausu. Stíllinn hans Joey er skemmtilegur og stundum hálf kjánalegur eins og t.d. í laginu „Ísvélin“ þar sem hann fer í nokkrar augljósar staðreyndir í byrjun lagsins. Innkoma Sturlu Atlas er líka kómísk í meira lagi þar sem hann talar fallega til síns besta vinar. Jóhann fylgist greinilega vel með í músíkinni og ber nýting hans á hljómsveitinni Súkkat í laginu „Ísland“ vott um það. Sömuleiðis sækir hann í efnivið 12:00 og notar aðalstefið úr því í lagið „Gella Megamix“ sem stendur undir nafni. Þegar allt kemur til alls er platan stórskemmtileg og tekur sig mátulega alvarlega og sýnir svart á hvítu að Joey Christ getur vel staðið á eigin fótum.

Lykillög: G Blettur, Hanga með mér, Ísvélin, Joey Cypher, Túristi.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Bestu íslensku lögin 2017 #10-1

# 10 JóiPé x KRÓLI – „B.O.B.A.“
Vinsælasta lag ársins án efa með yfir 2 milljónir spilanir á Spotify og YouTube samanlagt. Hér gengur allt upp og gömul mismæli frá Bubba Morthens öðlast nýtt líf. Jói og Króli eru eitrað tvíeyki og vega hvorn annan upp, Jói er þessi jarðbundna og dula týpa á meðan að Króli er einhvern veginn útum allt. Myndbandið var líka skemmtilegt og fullt af litagleði. Heilaormur sem verður erfitt að losna við!

# 9 Ásgeir – „Stardust“
Ásgeir snéri aftur með nýja plötu í byrjun maí eftir að hafa einokað árið 2012 með frumraun sinni Dýrð í dauðaþögn. „Stardust“ er sennilega útvarpsvænasta lagið á plötunni, glaðvært og grípandi. Ásgeir hefur gott vald á enskunni þó að ég hafi verið mun heillaðri af íslensku textunum hans hér um árið.

# 8 Moses Hightower – „Trúnó“
Þetta lag er á mörkunum að vera gjaldgengt inn á listann en það kom út seint í október 2016. En ég geri undantekningu enda má finna lagið á plötunni Fjallaloft sem kom út síðasta ár. Tempóið í laginu er gott og einkennist af nettum trega og liðast hægt og rólega áfram. Viðlagið er svo hreint afbragð, bæði í hljóðfæraleik og texta. „Trúnó, trúnó, kinn við kinn, þú og ég og einhver vinur þinn“.

# 7 Sturla Atlas – „Waiting“
Ég veit ekki hvað það er en Sturla Atlas flokkurinn hittir einhvern veginn alltaf í mark hjá mér eða alveg síðan þeir gáfu út fyrstu plötuna Love Hurts. „Waiting“ er rólegt og seiðandi lag sem hægt er að hlusta á aftur og aftur. Sigurbjartur er sannkallaður gullbarki sem má aldrei hætta að syngja.

# 6 Birnir – „Ekki switcha“
Birnir er eitt af nýju nöfnunum sem mætti til leiks árið 2017. „Ekki switcha“ fylgdi á eftir „Sama tíma“ og allt í einu var kauði kominn með tvö lög í þó nokkuð góða spilun. Persónulega er ég hrifnari af „Ekki switcha“ en þar er Birnir pollrólegur að því er virðist. Galdurinn liggur í þessari afslöppun og Birnir sýnir okkur að stundum getur minna verið meira. 

# 5 Auður – „I’d Love“
„I’d Love“ er nýjasta lag Auðar og það fyrsta eftir að hann gaf frá sér plötuna Alone. Myndbandið við lagið er epískt vægt til orða tekið og án efa flottasta myndband ársins. Lagið sjálft er ekkert slor heldur og lifandi sönnun þess að Auðunn Lúthersson er eitt mest spennandi nafnið í íslensku senunni í dag.

# 4 Vök – „Breaking Bones“
Hljómsveitin Vök hefur alltaf verið í smá uppáhaldi. Það var löngu kominn tími á stóra plötu frá þeim og það gerðist loksins í fyrra. Þau hefðu ekki getað samið betra upphafslag á plötuna en „Breaking Bones“. Lagið byrjar nokkuð sakleysislega þangað til á 43 sekúndu þegar lagið verður allt í einu frekar tryllt. Millikaflinn er svo frekar magnaður líka þar sem að engu líkara en að geimverur eða önnur kvikindi hafi tekið yfir stúdíóið í smá tíma (1:27) þangað til að sveitin rennir aftur í epíska hlutann (1:47). Vel að verki staðið Vök!

# 3 Joey Christ – „Joey Cypher“
Hvernig kem ég mér almennilega á framfæri ef ég er að fara að gefa út tvær plötur með stuttu millibili og nafnið mitt er ekki það stærsta í senunni? Jú heyrðu, ég sem bara geðveikt lag og fæ alla flottustu rapparana til að vera með sitt verse í laginu. Hvað segirðu, var Costco að opna? Heyrðu snilld, ég hóa bara í gengið og við verðum bara geðveikt nettir í Costco að fíflast í liðinu og tökum það upp á myndband og gefum út. Komið! Á svipstundu var Joey Christ búinn að skilja sig tímabundið frá Sturla Atlas flokknum og byggja upp ótrúlega spennu fyrir plötunum sínum. Magnað hvað gerist þegar Draumaliðið tekur höndum saman og hnoðar í eitt lag saman.

# 2 Daði Freyr – „Hvað með það?“ 
Það er skrýtið að þetta lag hafi ekki verið fulltrúi okkar í Eurovision keppninni í ár. Ef einhvern tímann hefur verið þörf fyrir smá tilbreytingu þá var það núna en Ísland hefur ekki komist í aðalkeppnina nokkur ár í röð. En markmiðið hjá Daða var að koma sér á framfæri og það hefur hann svo sannarlega gert enda þrælmagnaður tónlistarmaður. Skemmtilegasta lag ársins, punktur!

# 1 Aron Can – „Fullir vasar“
Hvernig í ósköpunum ætlaði Aron Can að fara að því að fylgja á eftir Þekkir stráginn var spurning sem margir veltu fyrir sér og þar á meðal ég. Um miðjan mars kom svo lagið „Fullir vasar“ út. Myndbandið við lagið var töff en á hreinu að um tvö lög væri að ræða. Eftir rólega en góða byrjun (hljómborðskaflinn 1:13-1:27 = slef) er skipt um gír og „Fullir vasar“ sett í gang. Þetta var stóri slagarinn sem var hárréttur leikur hjá Aroni að tefla fram fyrst og æsa fólk upp fyrir stóru plötuna sína sem kom út nokkrum vikum síðar. Þrátt fyrir að lagið hafi verið ofspilað á mínu heimili (margumbeðið óskalag hjá 2 ára dóttur minni) þá efast ég ekki í eina sekúndu um gæði þessa lags enda er mér minnisstætt hvernig mér leið þegar ég heyrði það fyrst keyrandi í Bakkahverfinu í Breiðholtinu á köldum vordegi, hvílík himnasæla!

Torfi Guðbrandsson 

Árslisti: Bestu íslensku plöturnar 2012

Eins og ég hef komið inn á áður þá var íslenska tónlistarárið afar safaríkt og man ég ekki eftir betra ári hvað plötur varðar. Hér eru 10 bestu plötur ársins að mati Pottsins.

Star Crossed# 10

Þórunn Antonía – Star Crossed

Hér sameinast fingur Davíðs Berndsen og silkimjúk rödd Þórunnar Antoníu. Platan er vel poppuð og gamaldags en það sem kannski háir henni er hversu ófjölbreytt hún er.

Helstu lög: Lovers in the Night, So High og Too Late.

 

 

Tilbury - Exorcise# 9

Tilbury – Exorcise

Frumburður stjörnusveitarinnar Tilbury gerði ágætis lukku á árinu og eru nokkrar helvíti fínar lagasmíðar á Exorcise, þær hefðu bara mátt vera fleiri.

Helstu lög: Drama, Slow Motion Fighter, Sunblinds og Tenderloin.

 

 

Ojba Rasta# 8

Ojba Rasta – Obja Rasta

Það var kominn tími á að einhver önnur reggí sveit en Hjálmar stigi fram og það gerðu liðsmenn Ojba Rasta svo sannarlega með reggí-döbb frumburðinum sínum. Skemmtilegir textar í bland við glaðværa tónlist klikkar seint!

Helstu lög: Gjafir jarðar, Hreppstjórinn og Jolly Good.

 

 

valdimar---um-stund# 7

Valdimar – Um stund

Undraland var afar vel heppnuð plata og það má segja að það hafi verið smá pressa á Valdimar að fylgja henni eftir. Um stund er ögn rólegri og heilsteyptara verk en það vantar samt fleiri hittara.

Helstu lög: Beðið eftir skömminni, Sýn og Yfir borgina.

 

 

nora - himinbrim# 6

Nóra – Himinbrim

Hér er um að ræða metnaðarfulla plötu frá hljómsveitinni Nóru. Lögin eru stór og minna stundum á sveitir eins og Arcade Fire. Þú byrjar ekkert að hlusta á þessa nema að þú gerir það til enda.

Helstu lög: Himinbrim, Kolbítur og Sporvagnar.

 

 

 

sigur-ros-valtari-cd-packshot-lst097077# 5

Sigur Rós – Valtari

Enn einn osturinn frá okkar ástkæru Sigur Rós. Ekki besta platan þeirra en persónulega er ég meira fyrir Takk… og Ágætis byrjun plöturnar en þessi er meira í takt við (). Róleg og sveimandi sem hlýjar í kuldanum.

Helstu lög: Dauðalogn, Rembihnútur og Varúð.

 

 

Moses_Hightower__5020f334e3b5f# 4

Moses Hightower – Önnur Mósebók

Hressasta hljómsveit landsins, það er ekki spurning. Þeir halda hér vel á spöðunum en hér er um rökrétt framhald að ræða frá Búum til börn. Hnittnir textarnir passa svo vel við vandaðan og undurfagran hljóðfæraleikinn að það hálfa væri hellingur.

Helstu lög: Háa c, Sjáum hvað setur og Stutt skref.

 

 

Petur# 3

Pétur Ben – God’s Lonely Man

Ó hve lengi ég beið þín segi ég nú bara. Sex ár liðin frá síðustu plötu sem gerði góða lukku. Pési hefur þroskast mikið sem lagahöfundur og hljómar platan eftir því. Pétur Ben minnir mig svolítið á Lou Reed áður en hann missti það og er ég ekki fær um að hrósa meir en það.

Helstu lög: Cold War Baby, Tomorrows Rain og Yellow Flower.

 

Dyrd# 2

Ásgeir Trausti – Dýrð í dauðaþögn

Ásgeir „Stormsveipur“ Trausti þarf enga kynningu en ég man ekki eftir öðrum eins sigurfara í íslenskri tónlistarsenu. Hugljúfar lagasmíðarnar og björt röddin með íslensku textunum er eitthvað sem virkar á alla Íslendinga.

Helstu lög: Dýrð í dauðaþögn, Hljóða nótt, Hærra og Nýfallið regn.

 

Enter 4# 1

Hjaltalín – Enter 4

Mögulega síðasta platan sem kom út á árinu og hvað það er nú gaman þegar að svona konfektmoli kemur óvænt úr kassanum. Besta plata Hjaltalín hingað til en samstarf Högna og GusGus hefur líklega gert honum gott og má heyra áhrif hér og þar á plötunni. Hjaltalín er mögulega ein best mannaðasta sveit á Íslandi í dag með sjálfan Jesú Krist (Högni) í fararbroddi. Svona mannskapur veitir einfaldlega bara á gott!

Torfi

Árslisti: Bestu íslensku lögin 2012

Mig grunar að íslenskir tónlistarmenn hafi verið frekar smeykir við að heimurinn myndi enda 20. desember í ár og því hafi þeir haft hraðar hendur og gefið frá sér miklu betri lög í kjölfarið. Það var því úr nógu að velja úr góðum íslenskum lagasmíðum en þetta eru þau tíu lög sem stóður upp úr að mínu mati.

Ásgeir Trausti – „Dýrð í dauðaþögn“

Þeir eru fáir sem hafa komið inn í íslenskt tónlistarlíf á jafn hvítum hesti og Ásgeir Trausti gerði í ár. „Dýrð í dauðaþögn“ er eitt af mörgum frábærum lögum á samnefndri plötu en með aðeins meiri vídd og tilþrifum en restin.

BlazRoca & Ásgeir Trausti – „Hvítir skór“

Þetta lag heillaði mig ekki við fyrstu hlustun en svo tók ég húmorinn á þetta og fór að meta lagið upp á nýtt. Þrátt fyrir að hafa komið seint út á árinu er þetta eitt af mest spiluðu lögunum á iPodinum mínum.

Hjaltalín – „We“

Frábært lag frá einni heitustu hljómsveit landans undanfarin ár. Lagið er stórt og mætti það alveg vera lengra fyrir mér.

Legend – „City“

Krummi sýnir á sér nýjar hliðar og tekst það einkar vel því að hann er greinilega sniðinn fyrir raftónlistina.

Moses Hightower – „Sjáum hvað setur“

Ein skemmtilegasta hljómsveit sem Ísland hefur alið af sér í langan tíma. Þeir sem hafa ekki farið á tónleika með þessum gleðigjöfum eru heppnir að heimurinn endaði ekki fyrir þremur dögum.

Ojba Rasta – „Hreppstjórinn“

Ég varð ekki var við hljómsveitina Ojba Rasta fyrr en á þessu ári og þvílíkur dýrðardagur sem það var þegar ég lagði hlustir á „Hreppstjórann“ og „Jolly Good“. Það er bara synd að þeir hafi ekki hent laginu á YouTube því lagið þeirra bitnar á fegurð þessarar færslu.

Pétur Ben – „Tomorrows Rain“

http://www.gogoyoko.com/song/799641

Ekki er Pétur Ben skárri en lagið hans er hvorki að fínna á Souncloud né YouTube. En lagið er engu að síður gott og kannski pínu svindl að það fái að fljóta með þar sem það er gamalt. En það vegur víst þyngra þegar lagið er formlega gefið út heldur en spilað á tónleikum.

Sin Fang – „Only Eyes“

Sindri Sin Fang er duglegur í tónlistarsköpun og gefur reglulega út lög undir ýmsum nöfnum, þó aðallega Sin Fang og Pojke um þessar mundir. „Only Eyes“ er ofboðslega hressandi og áferðafalleg lagasmíð og ekki sekúndubrot sem fer til spillis. Það má búast við því að Sindri verði atkvæðamikill á næsta ári.

Tilbury – „Tenderloin“

Fyrsti síngúllinn úr smiðju súpergrúppunar Tilbury. Það er einhver gamall andi yfir laginu sem er svo heimilislegur og þægilegur og hefur afslappaður söngur Þormóðs þar mikið að segja. Vonandi verður hann fyrirmynd fyrir aðra trommara sem dreymir um að stíga aðeins framar á sviðið en þora ekki að taka af skarið.

Þórunn Antonía – „Too Late“

Það er við hæfi að enda þetta á ísdrottningunni sjálfri Þórunni Antoníu. Lagið hefði gert það gott á níunda áratugnum get ég ímyndað mér og gallinn sem Tóta skartar í myndbandinu og dans tilþrifin hefðu einnig fengið góðar undirtektir. En það hefur einnig erindi nú árið 2012 enda frábært lag, frábært myndband og frábærir listamenn hér á ferð.

Torfi

Airwaves: Miðvikudagur

Þá má segja að jólin séu byrjuð en Airwaves hófst í gær. Að þessu sinni ákvað ég að nýta mér off-venue dagskránna og skellti ég mér og Kex Hostel til að sjá Blouse frá Bandaríkjunum en blessunarlega komust þau leiðar sinnar til Íslands. Það var mikið af fólki og erfitt að sjá í meðlimi Blouse en þau stóðu sig ágætlega. Tónlistin sem þau búa til er þó ekkert ný af nálinni og eitthvern veginn fannst mér settið renna bara í eitt. Ágætis byrjun á Iceland Airwaves 2012 samt sem áður.

Eftir að hafa skellt í sig heitu súkkulaði í kuldanum var ferðinni heitið á Hressó en þar átti hin ameríska Vacationer að stíga á svið klukkan 16. Ég var ekki betur upplýstur en það að allt í einu stökk M-Band á svið og renndi í nokkur lög. Sandy hafði gert það að verkum að Vacationer þurfti að bíða með að ferðast á klakann, ekki gott mál. M-Band stóð hins vegar fyrir sínu og verð ég að segja að tónlistin hans nýtur sín betur lifandi heldur en heima í stofu. Það var líka nóg af fólki en tjaldið fyrir utan Hressó var næstum því fullt. M-Band var ánægður með það og mátti hann einnig vera ánægður með sitt framlag.

Bar 11 var næsti áfangastaður en þar var Pétur nokkur Ben að fara að spila. Sex ár eru liðin frá því að síðasta plata Péturs, Wine for My Weakness, kom út og því löngu kominn tími á nýja. Sú plata er væntanleg eftir tvær vikur en hann hlýtur að vera ósáttur við að missa af túristalestinni sem á eftir að sópa í sig íslenska varninginn í plötubúðum borgarinnar. Pétur Ben bauð upp á þétta dagskrá og er hann talsvert breyttur frá árinu 2006. Það er einhver nettur Lou Reed fýlingur í honum með meiri keyrslu og rokki. Mjög gott.

Ég fór svo í fýluferð upp í 12 tóna til að sjá hina kanadísku Passwords en þegar þar var komið var hurðin lokin og feitlaginn karlmaður sem stóð þar fyrir. Það var greinilega ekki meira pláss fyrir fólk enda ekki furða, pínulítið pleis! Ég hljóp því aftur niður á Bar 11 til að sjá Vigra. Kjallarinn á Bar 11 er náttúrulega hræðilegur staður fyrir hljómsveit eins og Vigra enda nýtur tónlistin þeirra sín alls ekki á svo litlum stað. Ég býst því við miklu betri tónleikum hjá þeim í Hörpu í kvöld.

Þá var off-venue stússinu lokið þennan daginn og kominn tími á að nýta armbandið eitthvað. Ég var búinn að haka við M-Band og þótt að ég hafi séð hann fyrr um daginn ákvað ég að skella mér aftur. Það verður að segjast að tónleikarnir hans á Hressó voru betri að mínu mati. Prógrammið var lengra og hljóðið var betra. En engu að síður flottir tónleikar og verður spennandi að fylgjast með framgangi hans á næstunni.

Gaukurinn var næsta stopp en þar voru að koma fram sigurvegarar Músíktilrauna 2012, RetRoBot. Ég hafði einu sinni rennt disknum þeirra í gegn en ekkert misst mig í einhverri hrifningu. Þeir eru hins vegar virkilega skemmtilegir á sviði og smitaði gleðin út frá sér. Fínar hugmyndir í gangi hjá þeim og framtíðin björt.

Þá var það spurning um að sjá Lockerbie eða færa sig yfir á Þýska barinn og bíða eftir hljómsveitunum þar. Ég valdi seinni kostinn. Hinn umtalaði Gabríel steig á svið ásamt gestum er ég var nýbúinn að koma mér fyrir. Mér finnst mjög pirrandi að vita ekki hver þessi Gabríel er. Það kom mér líka á óvart að hann rappar ekki neitt. Hann stendur þarna bara með heklaða grímu og ýtir á einhverja takka á meðan hinir sjá um sýninguna. Ásamt röppurunum voru mættir menn eins og Unnsteinn úr Retro Stefson, Valdimar og Emmsjé Gauti. Því miður komst Krummi ekki en það hefði verið áhugavert í meira lagi. Settið hans Gabríels var ágætis tilbreyting frá öllu því sem ég hafði séð fyrr um daginn og ekkert hægt að kvarta yfir þessari ákvörðun.

Norska sveitin HIGHASAKITE var næst á svið en hún var sú eina erlenda sem var á on-venue dagskránni þetta kvöldið. Kynjaskiptingin í bandinu var góð og voru meðlimir voðalega hressir. Tónlistin þeirra er ágæt og fannst mér lagið „Son of a Bitch“ standa upp úr.

Spennan var í hámarki, Þórunn Antonía var næst í röðinni en hún hefur verið að gera góða hluti með Berndsen undanfarið. Hann mætti fyrstur á svið ásamt gítarleikara og kynnti skvísuna til leiks. Saman buðu þau upp á hressandi tóna og sló hún Tóta ekki slöku við, söngurinn var óaðfinnanlegur.  Það hefði kannski mátt vera meiri stemning í salnum en ég þorði varla að dilla mér við tónlistina. „Too Late“ var algjör hápunktur en þó fannst mér heila settið helvíti gott. Glæsilegir tónleikar hjá Þórunni og var ég sérstaklega ánægður með gítarleikarann í fyrrnefndu lagi.

Elmar var hvergi sjáanlegur á meðan Þórunn flutti lögin sín.

Þá var komið að óskabarni þjóðarinnar og jafnframt síðasta atriði kvöldsins hjá mér, Ásgeiri Trausta. Ég hafði aðeins séð hann spila tvisvar áður en ekki með hljómsveit. Sem betur fer var hann mættur með allan skarann með sér og því von á góðum tónleikum. Hann hóf leikinn á „Nýfallið regn“ og eftir það var ekki aftur snúið. Það mynduðust þó óþarflega langar pásur á milli laganna en meðlimir voru ekki sáttir með hljóðið sýndist mér. Hann renndi þó í öll sín bestu lög og fór langt með að spila öll lögin af plötunni. Frábærir tónleikar og góður endir á góðum degi.

– Torfi

Yfirheyrslan: Hörður Már Bjarnason (M-Band)

Hörður Már er ungur tónlistarmaður og býr til tónlist undir nafninu M-Band. Í mars gaf hann út plötuna EP sem inniheldur sex frumsamin lög. Hann kemur fram á Airwaves og spilar á Faktorý á miðvikudeginum ásamt því að spila á off venue dagskránni. Potturinn tók hann í yfirheyrslu.

Fullt nafn: Hörður Már Bjarnason.

Aldur: 23 vetra.

Staða í hljómsveit: Söngvari, hljómborðsleikari og græjupervert.

Fyrri hljómsveitir/verkefni: Það er eiginlega rosa mikið og fjölbreytt! Mest af því hefur verið að spila með allskonar ballsveitum og sveitum sem skapaðar voru fyrir menntaskólasýningar. Það sem ég var þó síðast að gera var að leika með blússveitinni Stone Stones og semja tónlist fyrir menntaskólaleikverk.

Áhrifavaldur/ar þínir: Úff… það eru rosa margir. Það eru í raun og veru bara tónlistarmenn sem eru að gera tónlist sem höfðar einhvern veginn til mín, óháð því hvernig tónlist það er. Það er kannski helst að nefna Modeselektor þessa stundina hvað varðar lagasmíðar, hljóðsköpun og hljóðblöndun. Þeir vita alveg hvað þeir eru að gera.

Hefurðu gefið eiginhandaráritun: Hehe nei. Ég þarf nú ekkert eitthvað að berja af mér aðdáendurna… ennþá. Djók!

Frægasti tónlistarmaður sem þú hefur hitt: Ég hef hitt Björn Jörund einhvern tímann, man ekki eftir einhverjum fleiri stórum nöfnum.

Efnilegasti tónlistarmaður/hljómsveit landsins: Já þeir eru alveg nokkrir! Ásgeir Trausti er kannski efstur á blaði þar sem hann er að gera allt gjörsamlega vitlaust!

Ofmetnasti tónlistarmaður/hljómsveit landsins: Ég veit eiginlega ekki hvað ég get sagt hér. Eins og ég sé þetta og er ekki búinn að stúdera þetta mikið, þá eru held ég langflestir að fá það sem þeir eiga skilið, í góðri merkingu.

Vanmetnasti: Enginn sem ég hef tekið eftir. Kannski er það líka bara málið… 😦

Drauma staður til að spila á: Ég sá alltaf fyrir mér að spila á Nasa, en nú er sá staður ekki til lengur þannig að ég er ekki alveg viss.

Bestu tónleikar sem þú hefur spilað á: Það eru nú ekki margir tónleikarnir sem ég hef spilað á, en einhvern tímann spilaði ég í Berlín. Það var fáránlega gaman! Staðurinn var mjög flottur, kjallari lengst ofan í jörðinni þar sem allir veggir voru graffaðir í spað með neon málningu, vatnsleiðslur í loftunum, diskókúla og sjónvörp inn í veggjunum, mjög reif-legt allt saman. Svo var bara mjög gott sánd og mjög góð stemning í fólki.

Bestu tónleikar sem þú hefur séð: Ég held að það séu tónleikar Queens of the Stone Age í Laugardalshöll 2005.

gogoyoko eða tonlist.is: Gogoyoko alveg klárt mál! Ég hef ekki snert þetta tonlist.is dót..

Ef þú mættir velja hvern sem er á Íslandi til að semja lag með: Það væri kannski Magnús Tryggvason Elíassen trommari eða jafnvel Þórarinn Guðnason úr Agent Fresco. Eða báðir! Það gæti allt saman orðið mjög áhugavert.

En utan landsteina: Kannski Anthony Hegarty. Annars veit ég ekki. Ég er annars að vinna núna mikið með Veriníque Jacques, sellóleikara. Það er bara mjög gaman.

Segðu okkur frá skemmtilegu atviki sem hefur hent þig á tónleikum: Ég var einhvern tímann beðinn um óskalag. Þá hélt einhver að ég væri dj. Mér fannst það pínu fyndið þar sem ég var með eiginlega of mikið af græjum til að vera dj.

Hvað er framundan: Á döfinni er plötuútgáfa og svo auðvitað Airwaves. Svo heldur lífið bara áfram með öllu sem því fylgir…

Torfi

Topp 5: Umtöluðustu listamenn landsins

Íslendingar fá gjarnan æði fyrir tónlistarmönnum og missa sig hreinlega í að lofa þá á samskiptasíðum. Facebook síðan mín hefur fengið að finna fyrir því undanfarið. Sumt er mjög gott en annað finnst mér algjört ofmat. Þetta eru þeir fimm sem fólk hefur verið að „hæpa“ undanfarið.

# 5 Retro Stefson

Retro Stefson voru saklausir til að byrja með en eftir plötu númer tvö fór allt að gerast. Stelpurnar úr Gerplu fóru allt í einu að fýla þá eftir að hafa leikið í myndbandinu við „Kimba“. Þessar stelpur áttu vini sem voru nýbúnir að jafna sig eftir símaskránna með Gillz og þetta smitaði auðvitað út frá sér. Þriðja platan er væntanleg innan skamms og það má því búast við látum.

# 4 Ásgeir Trausti

Fólk er að tapa sér yfir Ásgeiri Trausta um þessar mundir. Sjaldan hefur nýliði komið inn með eins litlum látum en valdið svo miklum usla eins og raun ber vitni. Hinn íslenski Justin Vernon (Bon Iver) vilja sumir meina og ekki batnar það. Við erum að tala um það að maðurinn hélt fjóra útgáfutónleika og seldist upp á þá alla!

# 3 Mugison

Óskabarn þjóðarinnar í fyrra. Örn Elías var búinn að gefa út nokkrar plötur sem fengu góða dóma hjá gagnrýnendum en voru ekkert að heilla almenning. Þangað til að lagið „Stingum af“ fór í spilun í útvarpinu. Allir gátu tileinkað sér boðskapinn í laginu og lærðu það utan af, meira að segja krakkar í leikskóla. Platan Haglél kom svo síðar og seldist afar vel og bauð Mugison í kjölfarið upp á fría tónleika í Hörpu takk fyrir.

# 2 Dikta

Dikta er nokkurs konar Nickleback Íslands. Múgurinn svoleiðis gleypir við tilgerðarlegum lagasmíðum og textum og heldur nafni þeirra á lofti. Þetta hefur reyndar róast aðeins enda síðasta plata ekki eins sigursæl og Get It Together. Þeir fá samt prik fyrir að gera grín af sjálfum sér í Steindanum um daginn.

# 1 Of Monsters and Men

Of Monsters and Men hefur sprengt skalann hvað varðar umtal og vinsældir. Tónlist þeirra hitti ekki bara í mark á Íslandi heldur einnig í Bandaríkjunum þar sem áhugi fyrir fólk tónlist er gífurlegur og Bretlandi. Þegar fólk er samt farið að tala um OMAM í sömu andrá og Sigur Rós og Björk er það á villigötum.

– Torfi