Author Archives: potturinn

Söngvakeppnin 2017: Spáð í spilin

Það er tvennt sem kemur mér í gegnum fyrsta fjórðunginn af árinu sem er jafnframt sá erfiðasti, jólin nýafstaðin og langt í sumarið, en það er handboltinn í janúar og söngvakeppni sjónvarpsins í febrúar og mars. Í báðum tilfellum alveg hreint stórskemmtilegt sjónvarpsefni og lokaniðurstaðan nánast alltaf vonbrigði. En í fyrsta sinn í mörg ár er mér nokk sama hver stendur uppi sem sigurvegari Söngvakeppni sjónvarpsins – þar að segja ég verð ánægður sama hver úrslitin verða að undanskildu einu atriði, kem að því síðar. Í gamni mínu ætla ég að rýna aðeins í keppendur og lögin þeirra og geri það í sömu röð og þeir munu birtast okkur á laugardagskvöldið.

# 1 ARON HANNES – „TONIGHT“

Like á Facebook: 2.455 (# 3)

Spilanir á YouTube: 96.831 (# 1)

Spilanir á Spotify: 43.171 (# 2)

Markhópurinn: Yngsta fólkið upp í fólk á tvítugsaldri.

Án efa vinsælasta lag keppnarinnar í ár. Þrátt fyrir ungan aldur hefur Aron mikla reynslu af því að taka þátt í keppnum og koma fram. Aron er líklegur til árangurs og ég spái honum í bráðabanann.

# 2 ARNAR JÓNSSON OG RAKEL PÁLSDÓTTIR – „AGAIN“ 

Like á Facebook: 978 (# 7)

Spilanir á YouTube: 28.511 (# ?)

Spilanir á Spotify: 7.225 (# 7)

Markhópurinn: Miðaldra konur.

Eini dúettinn í úrslitum. Ekki eftirminnilegasta lagið en þau gera þetta vel og þau þurfa að treysta á að konurnar heima í stofu hringi látlaust í númerið sitt. Arnar hefur þetta evrópska útlit sem getur einnig brætt konurnar úti í Evrópu.

# 3 ARON BRINK – „HYPNOTISED“ 

Like á Facebook: 1.166 (# 6)

Spilanir á YouTube: 40.665 (# 2)

Spilanir á Spotify: 20.018 (# 3)

Markhópurinn: Yngsta kynslóðin upp í 12 ára.

Aron Brink fer langt á stóra brosinu sínu og alltof grípandi viðlagi. Aron á eftir að hala inn atkvæðum en hann mun berjast við nafna sinn um atkvæði unga fólksins. Líklegur til að fara í bráðabana en það veltur á dagsforminu.

# 4 HILDUR – „BAMMBARAMM“ 

Like á Facebook: 1.686 (# 5)

Spilanir á YouTube: 39.990 (# 3)

Spilanir á Spotify: 17.816 (# 3)

Markhópurinn: Ungar stúlkur.

Svarti Péturinn í ár og við skulum nú vona að Rúv skili laginu betur frá sér en í undanúrslitunum. Lagið er hins vegar ekki nógu sterkt fyrir keppni á þessum mælikvarða og ég spái henni ekki langt.

# 5 RÚNAR EFF – „MAKE YOUR WAY BACK HOME“

Like á Facebook: 2.337 (# 4)

Spilanir á YouTube: 7.845 (# 7)

Spilanir á Spotify: 9.329 (# 6)

Markhópurinn: Skautafélag Akureyrar.

Hvernig þessi ágæti maður fór í úrslitin er ofar mínum skilningi. Þetta Creed-skotna lag gefur manni kjánahroll niður í tær. Svona pabbarokk virkar ekki lengur, kannski í Möltu en ekki neins staðar annars staðar.

# 6 SVALA – „PAPER“ 

Like á Facebook: 2.995 (# 2)

Spilanir á YouTube: 18.205 (# ?)

Spilanir á Spotify: 43.605 (# 1)

Markhópurinn: Júróvisjónnöttarar og fólk undir fertugu

Svala er án efa með eitt sterkasta lagið í ár og ég spái henni í bráðabanann með Aroni Hannesi. Svala er það flottur performer að maður saknar þess ekki að hafa neinar bakraddir eða dansara með henni á sviðinu. Eina sem er fráhrindandi er titillinn á laginu.

# 7 DAÐI FREYR – „IS THIS LOVE?“

Like á Facebook: 3.635 (# 1)

Spilanir á YouTube: 10.733 (# 6)

Spilanir á Spotify: 11.808 (# 5)

Markhópurinn: Hipsterar sem fýla ekki Eurovision.

Það er erfitt að ráða í Daða. Hann er vinsælasti keppandinn á Facebook en lagið er ekki jafn mikið spilað líkt og hin enda töluvert frábrugðið restinni. En atriðið er brakandi ferskt og sé gállinn á kjósendum þannig gæti atriðið farið í bráðabana.

Spá Pottsins:

  1. Aron Hannes – „Tonight“
  2. Svala – „Paper“
  3. Daði Freyr – „Is This Love?“
  4. Aron Brink – „Hypnotised“
  5. Arnar Jónsson og Rakel Pálsdóttir – „Again“
  6. Hildur – „Bammbaramm“
  7. Rúnar eff – „Make Your Way Back Home“

 

 

Topp 5: Bestu íslensku plöturnar 2016

Það er svolítið liðið á árið og ég ætlaði að láta það vera að gera fleiri árslista. Ég hef hins vegar ekki náð almennilegum svefni þar sem mér finnst ég eiga eftir óklárað verk, ég verð hreinlega að koma þessu frá mér. Ég ætla hins vegar að hafa þetta einfalt og stutt.

# 5 Kaleo – A/B 

kaleo-a-b

A/B er fyrsta plata Kaleo fyrir alheimsmarkað. Fyrir okkur Íslendingum er hún bæði gömul og ný enda fjögur lög að finna af frumburði Kaleo og sex ný lög sem ekki hafa komið út á plötu áður. Kaleo tekst að púsla þessu vel saman og ákveður að skipta plötunni hálfpartinn í tvennt. Á a-hliðinni er meira um rokk og ról á meðan b-hliðin er á rólegri nótunum. Persónulega set ég b-hliðina oftar á heima í stofu. Feykifín plata frá Mosfellingunum sem útlendingurinn ætti að taka vel í.

Lykillög: All the Pretty Girls, Save Yourself, Way Down We Go.

# 4 Júníus Meyvant – Floating Harmonies 

junius-meyvant-floating-harmonies

Þessari plötu hafði ég beðið eftir lengi. Á meðan biðinni stóð hafði Júníus Meyvant gefið út 4 lög sem var hvert öðru betra þó að hann hafi aldrei náð að toppa „Color Decay“ að mínu mati. Platan er nokkuð þægileg áheyrnar þó að við og við komi fram öflugt brass. Viðurkenni þó að ég bjóst við meiri epík.

Lykillög: Color Decay, Gold Laces, Mighty Backbone.

# 3 Emmsjé Gauti – Vagg & velta

vaggogvelta

Rétt eins og með plötu Júníusar hafði maður beðið eftir þessari í nokkra mánuði. Emmsjé Gauti nýtti sér meðbyrinn frá rappárinu mikla 2015 og gaf út tvær plötur! Vagg & velta var hins vegar platan sem allir voru að bíða eftir. Platan er góð en líður þó fyrir lengd sína sem gerir það að verkum að hún hafnar í 3. sæti. Að mínu mati eru fjórir farþegar á plötunni sem hefðu mátt lenda á klippiborðinu. Restin dugar þó í að skila Vagg & veltu í bronssætið.

Lykillög: Djammæli, Loftsteinn, Reykjavík, Silfurskotta, Strákarnir.

# 2 GKR – GKR EP 

gkr

Einn mánudagsmorgun leit þessi 9 laga EP plata dagsins ljós sem enginn bjóst við en allir voru hins vegar til í. GKR fór óhefðbundna leið í útgáfu en fyrst og fremst var það innihaldið sem skipti máli. GKR klikkaði ekki á því. Slagarana „Morgunmatur“ og „Tala um“ var að sjálfsögðu að finna ásamt fleiri afbragðslögum. GKR sker sig úr í rappsenunni á Íslandi og hefur sinn einstaka stíl sem er eilítið hallærislegur en á sama tíma grjótharður.

Lykillög: Meira, Morgunmatur, Tala um, Velkomin

# 1 Aron Can – Þekkir stráginn 

aroncan

Það er eiginlega rannsóknarefni hvernig 16 ára piltur getur bara mætt á svæðið og toppað allt sem er í gangi í íslenskri tónlistarsenu. Flestir á þessum aldri hafa vit á því að bíða í nokkur ár og nýta tímann í að æfa sig meira, fá meiri reynslu og þroska sig sem tónlistarmenn en það er ekki tilfellið með Aron Can. Drengurinn hefur allan pakkann, útlitið, röddina og lögin. Velgengnin hefur fært honum frægð og frama sem hefur stigið honum eilítið til höfuðs undanfarið en er við öðru að búast þegar maður getur státað sig af lagi eins og „Rúllupp“ tveimur árum eftir fermingu? Stjörnustælarnir munu eldast af honum en við skulum vona að hæfileiki hans til að skapa tónlist fari ekki neitt.

Lykillög: Enginn mórall, Rúllupp, Þekkir stráginn.

Torfi Guðbrandsson

 

 

Bestu íslensku lögin 2016 #12-1

screen-shot-2016-12-30-at-1-16-19-pm

# 12 Flekar – „Terrible Movies“
Flekar er ný hljómsveit sem minnir svolítið á Prins Póló ef Matt Berninger væri söngvarinn. Sveitin samanstendur af þremur piltum sem eru einnig meðlimir í pönksveitinni Elín Helena. Tónlistin er þó gerólík en Flekarnir munu eflaust verða tíðari gestir í stofunni heima.

# 11 GKR – „Meira“ 
Eitt af þremur bestu lögunum með GKR. Hér er hann ögn reiðari en venjulega og núna veit maður fyrir víst að hann er kominn til að vera. Rólegi parturinn sem byrjar á 2:18 er svo algjörlega sturlaður.

# 10 Berndsen – „Shaping the Grey (feat. Elín Ey og Högni)“
Berndsen er snillingur, það er löngu vitað. Hér róar hann hins vegar á ný mið ásamt einvalaliði hljóðfæraleikara og söngvara. Eitt besta lag Berndsen staðreynd og spennan fyrir næstu plötu orðin meiri fyrir vikið.

# 9 Vök – „Waiting“
Hin íslenska The xx lætur okkur enn bíða eftir fyrstu stóru plötunni. Hún hefur samt stytt biðina heldur betur með einu besta lagi ársins.

# 8 Prins Póló – „Læda Slæda“
Prinsinn var nokkuð aktívur í ár og það kæmi mér ekkert á óvart ef við fengjum nýja plötu frá honum á nýju ári.

# 7 Vaginaboys – „Feeling“ 
Fyrsta lag Vaginaboys á ensku og það er eins og þeir hafi aldrei gert neitt annað. Lagið kom út snemma í ár með mögnuðu myndbandi og maður hélt að maður væri kominn á græna grein hjá þeim en því miður kom ekki meira frá þeim. 2017 er ykkar að grípa drengir, annars segi ég til ykkar!

# 6 GKR – „Tala um“ 
GKR hefur áreiðanlega verið löngu þreyttur á því að fólk segði um hann að hann ætti bara eitt lag. Það var því á brattann að sækja hefði maður haldið hvað næsta skref varðaði. Meik or breik. En hvað gerði maðurinn, jú hann gaf út lag sem er ekki hægt að skilja öðruvísi en hálfgert diss á efasemdaraddirnar. Lagið varð fljótlega mjög vinsælt og salan á Vit Hit drykknum tók mikinn kipp.

# 5 Emmsjé Gauti – „Silfurskotta (feat. Aron Can)“ 
Eflaust vinsælasta lag ársins með tveimur vinsælustu röppurum landsins, 800.000 spilanir á Spotify ljúga ekki. Emmsjé opnar sig upp á gátt og sýnir okkur að hann er mannlegur líka. Lagið náði til breiðari hóps og yngsta kynslóðin hreifst með. Foreldrar áttu þó erfitt með að útskýra fyrir börnum sínum hvað það þýddi að lærin væru að snerta kinnarnar og tungusmakka einhvern.

# 4 Samaris – „Wanted 2 Say“ 
Þriðja plata Samaris olli mér vonbrigðum en ég var með miklar væntingar eftir að hafa heyrt þetta lag enda besta lag sveitarinnar til þessa.

# 3 Aron Can – „Enginn mórall“
Enginn vissi hver Aron Can var fyrir ári síðan, í dag er hann eitt heitasta nafnið í íslenskri tónlistarsenu. „Enginn mórall“ var eitt af fyrstu lögunum sem hann gaf frá sér og fljótlega voru allir að missa sig yfir kauða og það átti bara algjörlega rétt á sér.

# 2 Sturla Atlas – „Talk“ 
Ég verð að segja að SEASON2 er sísta platan sem hefur komið frá Sturlu Atlas flokknum. Hins vegar eru tvö feykigóð lög á gripnum, þetta og „Mean 2 U“. Ég varð strax ástfanginn um leið og ég heyrði „Talk“ og síðan þá hef ég reglulega sett það í gang. Nálgunin í textanum er óvenjuleg en um leið stórskemmtileg þar sem Sturla snýr upp á hefðbundnu formúluna og tekur hina hliðina á samböndum.

# 1 XXX Rottweiler Hundar – „Negla“
Það þarf ekki að spyrja að því hver vermir toppsætið þegar drottnarar íslenskrar rappsenu koma loksins saman og henda í nett „rant“ á starfsbræður sína sem þeim hefur ef til vill fundist vera orðnir alltof háværir og góðir með sig. Textinn er grjótharður og Bent og Blaz Roca sýna að þeir hafa engu gleymt frá gullaldarárum sínum. Það borgar sig ekki að fokka í rottweiler hundum.

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku lögin 2016 #25-13

screen-shot-2016-12-31-at-1-27-17-am

Það má segja að annað árið í röð hafi íslenska tónlistarárið einkennst af rappi. Menn nýttu sér meðbyrinn frá því í fyrra og voru duglegir að gefa út efni, allt frá einu lagi upp í tvær plötur. Árslistinn er svolítið litaður af rappinu en einnig slæðast inn lög úr öðrum áttum hér og þar.

# 25 Bara Heiða – „Stormtrooper“
Stjörnustríðsheimurinn vaknaði heldur betur til lífsins í fyrra með The Force Awakens og eflaust hefur Heiða orðið fyrir áhrifum og hent í eitt lag til heiðurs hvítu hjálmanna. Þægilegt og grípandi lag með stórskemmtilegu myndbandi.

# 24 Tungl – „The Road“
Eflaust er Tungl nafn sem fáir kannast við enda hafa þeir haft hægt um sig fyrir utan eina tónleika á Húrra í ársbyrjun. Um er að ræða íslenska stjörnuhljómsveit sem Birgir Ísleifur (Motion Boys) fer fyrir. Þetta lag kom út í ár og er geysilega gott!

# 23 Moji & the Midnight Sons – „Island“
Hljómsveit sem ég uppgvötvaði á Airwaves í ár. Hér er um að ræða ekta blúsrokksveit þar sem söngkonan Moji sýnir mögnuð tilþrif sem og gítarleikarinn Bjarni (Mínus, Tungl).

# 22 Kaleo – „Save Yourself“
Að mínu mati býr Jökull yfir einni bestu röddinni í íslenska bransanum í dag og oft finnst mér hann njóta sín betur í rólegu lögunum eins og hér.

# 21 Skálmöld – „Niðavellir“
Ég er ekki mesti Skálmaldar aðdáandi sem þú finnur en hér finnst mér þeir algjörlega hitta í mark.

# 20 JFDR – „White Sun“
Jófríður er sennilega uppáhalds tónlistarmaðurinn minn í kvennadeildinni þessa stundina. Undanfarin ár hefur hún verið í hljómsveitum eins og Pascal Pinon, Samaris og Gangly en hér er hún ein á báti og fer létt með það.

# 19 Sycamore Tree – „My Heart Beats for You“
Það var löngu kominn tími á að Ágústa Eva fengi að spreyta sig á frumsömdum lögum enda er hún ein af okkar betri söngkonum. Það er enginn nýliðabragur á fyrsta lagi hennar og Gunnars Hilmarssonar sem minnir óneitanlega á samstarf Nick Cave og Kylie Minogue.

# 18 Alexander Jarl – „Allt undir“
Fyrsta sem maður hugsar þegar maður heyrir þetta lag er hvort að þetta sé sami maður og samdi „Brjálaður“. Það er í lagi að vera mjúkur í dag og í tilfelli Jarlsins skilar það sér í besta lagi hans hingað til.

# 17 Amabadama – „Ai Ai Ai“
Fyrsta lagið sem kemur út síðan að breiðskífan Heyrðu mig nú leit dagsins ljós fyrir tveimur árum. Amabadama getur dimmu í dagsljós breytt og því meira sem við fáum að heyra frá þeim því betra.

# 16 Júníus Meyvant – „Mighty Backbone“ 
Júníus hefur verið minn maður allar götur síðan hann gaf út „Color Decay“. Það er erfitt að velja úr lögum Júníusar sem komu út á árinu en „Mighty Backbone“ er hnitmiðað og vel heppnað þar sem ekki ein sekúnda fer til spillis.

# 15 Emmsjé Gauti – „Djammæli“
Það hefur lengi vantað gott íslenskt afmælislag enda löngu orðið þreytt að pósta „Afmæli“ með Á móti sól þegar stóri dagurinn rennur upp. Frasinn „Mamma viltu mæla mig ég held ég sé orðinn veikur Ó SJITT“ festist fljótlega í daglegu tali fólks, allt frá leikskólabörnum upp í eldri borgara á Hrafnistu og var hann orðinn umönnunarfólki hvimleiður. Gauti er klár strákur og sennilega verður lagið það mest umbeðna á Fabrikkunni næstu árin.

# 14 Auður – „3d“
Loksins fékk maður að heyra meira frá Auði en lagið hans „South America“ var búið að vera lengi á repeat hjá mér. Lagið er þægilegt áheyrnar og textinn er í anda nútímans.

# 13 Ljúfur Ljúfur – A-A-A (Orðbragðslagið)
Hliðarsjálf Úlfs Úlfs virkaði vel á mig í ár. Takturinn er frábær og frammistaða Arnars er mögnuð þar sem hann rappar nánast í einni runu. Textinn er stórskemmtilegur og gaman að sjá hvernig Arnar púslar orðunum saman. Það hefði verið auðvelt að klúðra þessu en í staðinn fáum við eitt af betri lögum Úlfanna í hús.

Torfi Guðbrandsson

 

Syngur Smash Mouth slagara yfir fræg lög

smash-mouth

Jon Sudano er mikill snillingur. Undanfarinn mánuð eða svo hefur hann verið að pósta myndböndum á YouTube þar sem hann syngur Smash Mouth slagarann „All Star“ yfir fræg lög. Það er magnað hvað laglínan úr laginu passar vel við önnur lög en þegar þetta er skrifað eru lögin komin upp í 15 og samtals hafa myndböndin verið skoðuð 15 milljón sinnum! Jon póstaði síðasta lagi fyrir tveimur dögum svo drengurinn er enn að.

„All Star“ kom út 4. maí árið 1999 og festist fljótlega í heilabúi fólks, hvort sem því líkaði betur eða verr. Lagið var svo notað í teiknimyndinni Shrek árið 2001 svo fólk myndi örugglega ekki gleyma tilvist þess og enn yngri kynslóð tók ástfóstri við lagið. Fleiri kvikmyndir hafa nýtt sér lagið og má þar nefna Mystery Men en aðalleikararnir úr þeirri mynd koma einmitt fram í myndbandi lagsins.

En hver er galdurinn á bakvið lagið og af hverju skildi það passa svona vel inn í önnur fræg lög? Það sem er merkilegt er hversu vel fyrsta mínúta laglínunar smellpassar við fyrstu mínútur hinna laganna. Ef við skoðum lögin eiga þau það öll sameiginlegt að vera mjög vinsæl eftir heimsþekkta listamenn. Í sumum tilvikum er um að ræða þeirra allra þekktustu lög. Það hlýtur því að vera til einhver formúla að vinsælum lögum sem trekkir fólk að.

Vinsæl lög eru oft í kringum þrjár til fjórar mínútur en það á einmitt við öll þessi lög, en þau eru frá 2:53 mínútum upp í 4:55 en athugið að mörg þessara laga eru til í styttri útvarpsútgáfum. Formúlan í lögunum er því í mjög svipuðum strúktur. Þegar lög eru í þessari lengd gefa menn sér sirka 30 sekúndur fram að viðlagi. 36 sekúndur líða að viðlaginu í „All Star“.

Þetta eru engin geimvísindi, ef tónlistarmenn vilja ná til fólks þurfa þeir að vera fljótir að koma sér að efninu. Til að halda athygli þeirra út virðast þrjár til fjórar mínútur vera gullna lengdin. Þetta er ágætt að vita fyrir framtíðar tónlistarmenn.

Ég hvet fólk til að fletta Jon Sudano upp á YouTube og fletta í gegnum þessi lög, þetta er í raun stórmerkilegt og ljóst að Smash Mouth hitti með lagi sínu á hárrétta formúlu sem er hægt að spegla við mörg vinsælustu lög heims.

Lögin sem um ræðir:

Adele – „Hello“
Bastille – „Pompeii“
Blink 182 – „Feeling This“
Coldplay – „Fix You“
Evanescence – „Bring Me to Life“
Foster the People – „Pumped Up Kicks“
John Lennon – „Imagine“
Johnny Cash – „Hurt“
Linkin Park – „In the End“
Oasis – „Wonderwall“
Papa Roach – „Last Resort“
Radiohead – „Creep“
Red Hot Chili Peppers – „Under the Bridge“
Taylor Swift – „22“
Village People – „Y.M.C.A.“

Airwaves ’16: Laugardagur


Þar sem maður var hvorki bundinn vinnu né námi ákvað ég að skella mér með dótturinni og kærustunni á utandagskrár tónleika. Þar sem kærastan var ekki miðahafi þurfti að velja vel. Við ákváðum að kíkja á Auður í Landsbankanum við Austurstræti. Auður er að mínu mati rísandi stjarna í íslensku tónlistarlífi. Hann er loksins farinn að gefa út meira efni en hann hélt manni volgum í nokkra mánuði með fyrsta laginu sínu „South America“. Auður leggur mikið upp úr sviðsframkomu og mér heyrist að fólk skiptist í tvær fylkingar með það. Annað hvort er það að fýla það eða ekki. Ég er á fyrri vagninum. Mér finnst það henta tónlistinni vel og á einhvern hátt skilar hún sér betur þannig. 1 árs dóttirin var líka að fýla þessar hreyfingar og hermdi eftir. Auður fór nokkuð rólega af stað en það var stígandi í prógramminu sem lauk með, „South America“.

Talandi um vonarstjörnur. Við ákváðum að taka eitt annað utandagskrár atriði og var það GKR sem varð fyrir valinu. GKR spilaði í Bryggjunni og komust við á áfangastað með aðstoð nokkurra unglinga sem voru á sömu leið. GKR er frábrugðinn öllu því sem er í gangi í íslenskri rapptónlist. Hann er ekki að reyna að vera neitt annað en hann er. Textarnir bera þess merki. Ofan á það er hann með geðveik bít eins og fólk hefur nú þegar heyrt í „MORGUNMATUR“ og „TALA UM“. Hann byrjaði á laginu „HELLO“ sem er sárt saknað á nýútkominni EP plötu hans. Einnig tók hann slagarana tvo og m.a. „ELSKAN AF ÞVÍ BARA“ sem er ábreiða af lagi Vaginaboys. GKR var í stuði og salurinn líka þar sem æstur ungdómurinn fór fremstur í flokki. Ofboðslega skemmtileg upplifun og mikill léttir að ná síðustu Airwaves tónleikum GKR þetta árið.

Ég ákvað að halda mig við rappið og eftir kvöldmat var stefnan tekin á Valshöllina. Það voru mistök. Valshöllin er frekar misheppnað venue. Hún hentar miklu betur á sunnudögum þegar allir eru frekar lúnir. Þá er gott að hafa mjúkt undirlag og takmarkaða birtu. En á laugardegi á Airwaves er hún ekki að virka fyrir mig. Þar af leiðandi voru tónleikar The Internet og Digable Planets frekar bitlausir. Þeir sem þekkja mig hins vegar vita að ég er ekki mesti rappaðdáandi sem hægt er að finna.

Það sem bjargaði þessu rétt fyrir horn var Alexander Jarl og mögnuð bjórdæla sem dældi bjórnum upp í gegnum botninn. Alexander Jarl kom fram á efri hæðinni í veislusalnum. Alexander Jarl kom fólki á hreyfingu og gerði gott mót. Inn á milli feyki fín lög og að sjálfsögðu tók hann „#BRJÁLAÐUR“ tónleikagestum til mikillar gleði. Ég fann samt mikla þörf hjá mér að koma mér út úr húsi og fá Airwaves andann yfir mig. Það þýddi leigubíl og einhvern stað niðri í bæ.

Nasa varð fyrir valinu en það var stutt í tónleika Seratones. Það var kærkomin tilbreyting að fá smá rokk í kroppinn. Seratones spilar hressandi rokk og ról þar sem að söngkonan AJ Haynes fer fyrir sveitinni með miklum glæsibrag. Ekkert mjög ósvipað MOJI & THE MIDNIGHT SONS. Þrátt fyrir ágætis tilbreytingu vantaði samt fleiri eftirminnileg lög eins og lagið „Don’t Need It“.

Eftir Seratones var komið við á Mandi í fyrsta skipti. Ég ætla ekki að hafa mörg orð um það stopp en ég mæli eindregið með hamborgaranum þeirra.

Það var fyrir löngu ákveðið að enda kvöldið í Gamla bíó til að sjá SYKUR. Á undan þeim var danska sveitin Chinah og kom ég mér fyrir á svölunum þar sem ég var hálf meðvitundarlaus. Ég er því ekki dómbær á tónleika þeirra. Ég reif mig hins vegar upp áður en SYKUR steig á svið og kom mér fyrir niðri.

Á árunum 2008-2009 var ég mikill aðdáandi SYKURS. Minnistæðir eru tónleikar með þeim á Jacobsen þar sem Laundromat er núna á dánardegi Michael Jackson. Þar keypti ég eintak af plötunni Googelplex sem var gefin út í örfáum númeruðum eintökum. En á milli þess sem fyrsta breiðskífa þeirra kom út og Agnes bættist við í sveitina hef ég ekki verið nógu duglegur að tékka á þeim. Það var því löngu kominn tími á að athuga í hvernig málum sveitin væri.

Þau spiluðu aðallega nýtt efni þar sem að Agnes er þátttakandi í öllum lögum og fær að láta sönghæfileika sína njóta sín. Sveitin hefur þroskast mikið síðan á fyrstu plötunni og tónlistin orðin kjötaðri. Kristján Eldjárn var vopnaður gítar mest allan tímann á meðan Halldór og Stefán sáu um hinn þáttinn. Agnes fór svo fyrir sveitinni líkt og valkyrja og sýndi að hún getur sungið og gott betur en það. SYKUR reddaði þar með frekar misheppnuðu laugardagskvöldi þar sem matur og drykkur stóðu sig um margt betur en ákvarðanataka mín.

– Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Föstudagur


Það kom ekkert annað til greina en að byrja föstudagskvöldið í Fríkirkjunni. Planið var að ná Árstíðum frá byrjun en hið daglega amstur kom í veg fyrir það. Ég var þó kominn inn í kirkjuna þegar þeir tóku síðasta lagið sitt, „Shades“ af plötunni Svefns og vöku skil. Af því einu að dæma hafði ég misst af góðum tónleikum.

En fyrir mér var aðalatriðið að sjá Mugison. Daginn áður hafði hann formlega gefið út fimmtu plötuna sína, Enjoy!. Fyrir tónleikana hafði ég ekki gefið mér tíma í að hlusta á hana en hafði heyrt fyrsta smellinn af plötunni, „I’m a Wolf“. Mugison tók það fram í byrjun að hann ætlaði að taka gamla smelli og nýtt efni í bland. Í byrjun tók hann mjög stutta útgáfu af „Stingum af“ sem ég held að enginn hafi verið svekktur yfir. Eftir eitt nýtt lag tók hann „Murr Murr“ í svipaðri útgáfu og er að finna á plötunni Ítrekun/Reminder. Grjóthart og hann hafði orð á því að hljómsveitin væri yfirleitt alveg búin á því eftir flutning á þessu lagi svo þau tóku því rólega í næsta lagi. Nýja efnið kom vel út og er algjörlega brennimerkt af Mugison. Hrifnastur var ég af laginu „Lazing On“ sem er samið um rómantíska kvöldstund fjölskyldu Mugisons í Nauthólsvíkinni (hvar annars staðar?) þar sem hann sá sólina og tunglið í sitthvoru glerinu í sólgleraugum konu sinnar. Honum fannst hann verða að semja lag um þessa stund og útkoman er hið fallega „Lazing On“. Það kom upp skondið atvik í flutningi lagsins en það vill stundum gerast þegar plötur eru nýkomnar út úr ofninum að textar hverfa úr minninu á ögurstundu. Það gerðist í síðasta erindinu en þá söng Mugison „Ég man ekki síðasta erindið, andskotinn!“ og uppskar mikinn hlátur í kirkjunni. Magnaðasti flutningurinn var þó í laginu „Þjóðarsálin“ af Haglél þar sem Mugison breyttist í heimsklassa graulara og gerði mann hálfsmeykann í kjölfarið. Yfir það heila frábærir tónleikar og Fríkirkjan sýndi og sannaði enn og aftur gildi sitt á Iceland Airwaves sem töfrandi tónleikastaður.

Gamla bíó var næsti áfangastaður en þar ætlaði ég að sjá Lake Street Dive. Það var hins vegar smá í þá tónleika svo af illri nauðsyn horfði ég á restina af Axel Flóvent tónleikunum. Ég er ekki hrifinn af tónlist Axels, hún er máttlaus, einhæf og laus við allan frumleika. Það var líka lítið um manninn í salnum og Axel Flóvent bersýnilega ekki eins heitur biti og menn vilja meina.

Það fjölgaði aðeins í salnum fyrir tónleika Lake Street Dive en ég bjóst samt við fleirum. Hvað með það. Þau mættu upp á svið, fjögur talsins og hljóðfæraskipan afar hefðbundin: söngur, kontrabassi, gítar og trommur. Þrátt fyrir einfalda hljóðfæraskipan var tónlistin samsuða af allskonar stefnum. Hljómsveitin var stórskemmtileg og var ég sérstaklega hrifinn af Rachel Price söngkonu sveitarinnar, sem hafði mikla útgeislun og frábæra rödd!

Dagskráin framundan í Gamla bíó leit vel út en ég ákvað þá að rölta upp í Hörpu til að sjá Kiasmos í Silfurbergi. Ólafur Arnalds og Janus eru að gera frábæra hluti saman og ég hafði það á tilfinningunni að Silfurberg væri afar hentugur staður fyrir tónlistina þeirra. Það var hárrétt ályktun, tónlist þeirra naut sín ótrúlega vel og þegar að lazergeislar fóru að skjótast út í salinn var mér öllum lokið. Stórkostleg sýning fyrir augu og eyra.

Á eftir Kiasmos var komið að Santigold. Ég viðurkenni að ég var lang spenntastur fyrir að heyra hana taka lagið „Disparate Youth“, eitt besta lag ársins 2012. Sú bið stóð yfir í ca. 30 mínútur en mikið var ég glaður þegar ég heyrði fyrstu tóna lagsins. Að laginu loknu rauk ég út og tók stefnuna á Iðnó.

Þar var íslenska/bandaríska hljómsveitin MOJI & THE MIDNIGHT SONS að spila. Ég hafði ekki kynnt mér sveitina en félagi minn tjáði mér að bæði trommarinn og gítarleikarinn væru í hljómsveitinni Tungl sem við erum miklir aðdáendur af. Þetta eru þeir Frosti Jón og Bjarni (Mínus). Það eitt veitti á gott en það var ekki allt. Hljómsveitin er skírð í höfuðið á Moji Abiola, magnaðri söngkonu frá Bandaríkjunum sem kynntist Frosta á bar eitt sumarkvöld á Íslandi. Moji og félagar spila blús- og sálarskotið rokk og gera það líka svona helvíti vel. KEXP sá ástæðu til þess að bjóða þeim að spila á Kex fyrr á föstudeginum og ég mæli með að fólk tékki á upptökunni af þeim tónleikum. Óvænt ánægja seint á föstudegi og uppgvötvun hátíðarinnar komin.

Áður en heim var farið ákvað ég að enda kvöldið í Gamla bíó þar sem Hermigervill lokaði dagskránni. Það er synd og skömm að segja frá því að ég hef ekki séð hann á tónleikum áður en nú var loksins komið að því. Hermigervill fór á kostum og hamaðist á græjunum sínum eins og enginn væri morgundagurinn. Hann sýndi svo magnaða takta þegar hann spilaði „Svaninn“ á theremin og ég vissi ekki hvert ég ætlaði. Eins og það hafi ekki verið nóg þá kallaði hann Berndsen til sín sem hafði spilað á undan honum og þeir hlóðu í eitt uppáhalds Berndsen lagið mitt „Two Lovers Team“. Ekki hægt að enda föstudagskvöldið betur og næst á dagskrá Nonnabiti og leigubíll heim!

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Fimmtudagur

img_0168

Á fimmtudeginum ákvað ég að hefja leik í Listasafninu til að sjá Julia Holter frá Bandaríkjunum. Fjórða platan hennar Have You in My Wilderness gerði góða hluti á árslistum í fyrra. Ég gaf henni ca. 30 mínútur af tíma mínum en það var í raun 30 mínútum of mikið. Fyrir utan lagið „Feel You“ var framlag Juliu og félaga aumt og óeftirminnilegt.

Eftir doðann í Listasafninu þurfti ég á einhverri hressingu að halda í formi tónlistar, svarið við því var Singapore Sling í Silfurbergi. Mér hefur alltaf fundist Singapore Sling vera mjög áhugaverð hljómsveit og ekki síst Henrik Björnsson, söngvari og gítarleikari hljómsveitarinnar sem ég hef aldrei séð öðruvísi en í svörtum þröngum gallabuxum, kúrekastígvélum, mittisstuttum leðurjakka og með hárið líkt og hann hafi blásið það í sólarhring. Ég get ekki sagt að ég sé vel að mér í efni sveitarinnar en satt best að segja rann þetta á endanum í einn graut fyrir mér. Ég meina það ekki á slæman hátt þó. Það er upplifun að sjá þessa sveit á tónleikum þar sem að látleysið er í fyrirrúmi og allir meðlimir svalir á því. Tónlist Singapore Sling er ekki gerð fyrir útvarp, það er alveg ljóst en hún var akkúrat það sem ég þurfti á að halda eftir rólega byrjun.

Það var enginn tími fyrir hvíld því Conner Youngblood var byrjaður í Norðurljósasalnum. Conner var einn á sviðinu sem kom mér á óvart þar sem hljóðheimurinn í lögunum hans er fjölskrúðugur. En Conner var sjálfum sér nógur og bjó til alla takta uppá sviði og spilaði svo yfir þá, oftast með gítar. Ég var heilt yfir mjög hrifinn af Conner sem hefur augljóslega mikla hæfileika. Á milli laga sló hann svo á létta strengi og kom fólki reglulega til að hlæja. Hann hafði orð á því að hann væri sennilega eini listamaðurinn á Airwaves sem nýtti sér ekki skjáinn fyrir aftan sig í einhverja flotta grafík. Conner var svo eins og hver annar gestur á hátíðinni um helgina og var ekkert að flýta sér heim. Topp maður.

Ég ákvað að halda kyrru fyrir þar sem næsti maður á svið var Högni. Það var erfitt að spá fyrir um hvað Högni myndi bjóða upp á enda bara eitt lag að finna með honum á Spotify sem er í rólegu deildinni. Eina sem var vitað fyrir tónleikana var að Högni býr yfir fallegustu rödd á Íslandi. Högni var tignarlegur að vanda og var klæddur í hvít jakkaföt. Ásamt honum var ungur maður sem sá um tónlistina í gegnum tölvu en það er gaman að segja frá því að hann var í svartri GKR peysu alla hátíðina. Flest öll lögin voru knúð áfram af góðum takti og tilheyrandi skreytingum í kringum hann. Minnti á köflum svolítið á GusGus bara ekki eins epískt. Alltaf gaman af Högna sem hefur einstaka sviðsframkomu og vonandi hendir hann meira efni inn á Spotify.

Mál málanna þetta kvöldið var samt bandaríska hljómsveitin The Sonics. Hljómsveitin var upphaflega stofnuð árið 1960 en hefur eðlilega tekið mannabreytingum síðan þá. Það er óhætt að segja að hljómsveitin hafi sigrað Silfurbergið með frammistöðu sinni. Stanslaus keyrsla í rúmlega klukkutíma af gamla góða bílskúrsrokkinu. Bassaleikarinn og söngvarinn Freddie Dennis var fagmennskan uppmáluð og ótrúlegur kraftur í honum miðað við aldur. Hann ásamt gítarleikaranum Evan Foster stálu algjörlega senunni með líflegri sviðsframkomu. Gömlu svart-hvítu myndefni af bílum í allskonar aðstæðum var varpað upp á skjá fyrir aftan hljómsveitina sem gerði upplifunina enn magnaðri. The Sonics fóru með gesti Silfurbergs 50 ár aftur í tímann í rúmlega klukkutíma og ég er ekkert endilega viss um að fólk hafi viljað snúa til baka.

Samkvæmt klukkunni átti Vaginaboys 10 mínútur eftir af sínu setti í Norðurljósasal. Ég er mikill aðdáandi og ég tók því stór skref á milli salanna. Er inn var komið voru drengirnir að klára þriðja síðasta lagið sitt í pökkuðum sal. Blessunarlega áttu þeir tvö lög eftir, „Elskan af því bara“ og „Stjörnur“. Ólíkt Connor Youngblood nýttu Vaginaboys skjáinn til fulls með sínum smekklega stíl. Það var líkt og maður væri fastur inn í síma eða tölvuleik þar sem skærir litir, emoji karlar og allskonar fígúrur voru allsráðandi. Stórglæsileg sýning og tónlist Vaginaboys naut sín vel í salnum.

Þar sem ég náði aðeins tveimur lögum ákvað ég að skella mér rakleiðis á tix.is og versla miða á tónleikana þeirra sem verða einmitt á sama stað 10. desember næstkomandi. Mæli með því að þú gerir slíkt hið sama!

Í gegnum árin hafa fimmtudagar á Airwaves verið í miklu uppáhaldi hjá mér og það breyttist ekki eftir þennan.

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Miðvikudagur

img_0158

Hvað er betra til að rífa þögnina á þessari síðu en að fjalla aðeins um Iceland Airwaves hátíðina? Lengi vel ætlaði ég mér ekki að kaupa armband á hátíðina í ár þar sem lænöppið vakti ekki neinar sérstakar kenndir hjá mér en það er eiginlega ekki hægt að leiðast á Airwaves svo ég skellti mér á armband á þriðjudaginn.

Eins og alkunnugt er eru miðvikudagarnir oftast helgaðir íslenskum listamönnum. Það heyrir til undantekninga að erlend atriði skjóti upp kollinum á miðvikudögum, Biffy Clyro gerði það t.d. á Nasa 2008 og í ár var það rapparinn Dizzee Rascal sem ætlaði að loka kvöldinu í Silfurbergi. Ég setti því stefnuna þangað eftir vinnu.

Fyrsta atriði kvöldsins og hátíðarinnar í ár voru Reykjavíkurdætur í Silfurbergi. Ég var að sjá þær í fyrsta skipti á tónleikum og ég neita því ekki að ég var spenntur. Þær voru nýbyrjaðar þegar ég gekk inn og sogaðist ég nær og nær sviðinu. Stúlkurnar voru allar eins klæddar og voru stanslaust á hreyfingu um allt sviðið, ýmist veipandi eða með almenn dólgslæti. Ofan á allt þetta flæddu góðir taktar um salinn og áberandi góðar frammistöður í rappdeildinni. Þær lögðu allt í þessa tónleika að mér fannst og það skilaði sér algjörlega út í sal. Typpið mitt skrapp hálfpartinn saman þegar þær tóku til máls og þá sérstaklega Þuríður Blær og Tinna. Aðrar voru samt spot on líka og gaman að sjá þessa dreifingu þar sem nánast allir meðlimir létu í sér heyra. Eiginlega fáránlega góðir tónleikar ef ég á að segja eins og er, hárrétt uppbyggðir þar sem síðustu tvö lögin, „Drusla“ og „Ógeðsleg“, skildu mann eftir með hökuna í gólfinu.

Ég ákvað að hvíla Emmsjé Gauta aðeins og kíkja í Norðurljósasalinn á Glowie. Ég var ekki nógu hrifinn af því sem ég sá þar og fór því rakleiðis aftur í Silfurbergið til að ná restinni af Emmsjé. Emmsjé Gauti er góður, á því er enginn vafi og vinsældir hans eru verðskuldaðar, hins vegar verða þær honum að falli þegar maður sér hann reglulega. Á stærri tónleikum er hann í raun alltaf með sama showið, þar sem hann skiptir salnum í tvennt líkt og Móses gerði við Rauðahafið og lætur öllum látum í laginu „Nýju fötin keisarans“. Eftir það fer hann úr bolnum, nær sér í trommukjuða og lætur symbalinn finna fyrir því. Þetta er allt saman mjög flott og tilkomumikið en í annað eða þriðja skiptið er þetta bara eins og að sjá endursýnda mynd á rúv, góð mynd en óþarfi að sjá hana aftur. Neita því þó ekki að það var ánægjulegt að sjá hann taka „Strákarnir“ og „Silfurskotta“.

Þá var komið að Dizzee Rascal. Ég vissi í raun ekki við hverju var að búast, ég er ekki reglulegur hlustandi en er þó mikill aðdáandi lagsins „Dance Wiv Me“. Ég prófaði að fletta kauða upp á Wikipediu fyrr um daginn og tók eftir því að fyrstu fjórar plöturnar hans voru allar að fá glimrandi dóma og maðurinn einn af frumkvöðlum græmsins (e. grime). Það var því greinilega eitthvað spunnið í manninn þó ég þekkti ekki efnið hans neitt sérstaklega vel. Það er óhætt að segja að Dizzee og félagar hafi tekið við heitum salnum og fýrað hann enn frekar upp. Rímurnar flæddu úr Dizzee Rascal á ótrúlegum hraða og alveg magnað hvernig maðurinn fer að þessu án þess að vefjast tunga um tönn. Þannig hélt hann stanslaust áfram í ca. klukkutíma. Magnað. Hann var þar að auki studdur af fimum taktsmið, aðstoðar rappara sem var með honum á sviðinu alla tónleikana og alveg hreint mögnuðum söngvara sem skaut upp kollinum við og við. Án þessara manna sem ég kann engin skil á hefðu tónleikarnir ekki verið eins öflugir. Hápunktar tónleikanna voru að sjálfsögðu „Dance Wiv Me“ og lokalagið „Bonkers“.

Í það heila þéttur miðvikudagur sem gefur vonandi góð fyrirheit um framhaldið!

Torfi Guðbrandsson

Album Review: Olga Vocal Ensemble – Vikings!

R-8812491-1469377681-9994.jpeg

Vikings! is the second album from the quintette Olga Vocal Ensemble. The quintette consists of five members who all met in the HKU University of the Arts in Utrecht. The members of Olga are Bjarni Guðmundsson (tenor), Jonathan Ploeg (second-tenor), Gulian van Nerop (baritone), Pétur Oddbergur Heimisson (bass-baritone) and Philip Barkhudarov (bass). The album is self-released by the group but Diddi fiðla (e. Diddi violin) managed the recordings proceeded in a little place called Hall in Netherlands.

As the album title indicates there is a viking theme on the album and most of the songs are from Scandinavia. The first five songs on the album are taken from Album for Mandssang, Op. 30 (e. Album for Male Chorus, Op. 30) by the Norwegian composer Edvard Grieg. The songs „Jeg Lagde Mig Så Sildig“ and „Han Ole“ are on the serious notes but the other three „Halling“, „Kvålings Halling“ and „Springdans“ are on the lighter as they are about young men looking for women.

In fact you can say that this is the story of the album and also the group as they offer both serious songs and happy songs.

The first Icelandic song on the album is track 7, „Grafskrift“, an Icelandic folksong about Sæmundur Klemensson who was known for his heroic attitude. The song is so folky that the Icelandic prog-rock group Þursaflokkurinn decided to include it on their first album. Olga delivers the song in a viking manner and if we didn’t notice before we sure know it’s a viking album now.

Olga reaches the top in Jón Nordals song „Smávinir fagrir“ with a poem from the legendary Jónas Hallgrímsson. The song is often used in funerals in Iceland and no one can deny it’s beauty. But the song requires certain interpretation and treatment and Olga delivers just that. Amazing performance by the boys and the first song I put on and listen to two till three times in a row. Bravo lads!

Close to the best song on the album are two thunder stealers which are very different from the other tracks on the album. I’m talking about „Starálfur“ by Sigur Rós and „It’s Oh So Quiet“ by Hans Lang that Björk did unforgettable cover version of in 1995. Not the easiest songs to cover in a capella style but the boys do it just great. In my opinion the boys are clever to include these songs on the album although they do not really fit to the viking theme. But the songs can maybe get to broader audiences and lure new fans to the Olga music who aren’t necessarily much for quintetts. For example they did an interview on the national radio station in Iceland and were asked to take one song from the album and performed „It’s Oh So Quiet“ and that’s no coincidence I believe.

Along with the thunder stealers there are three very good songs in between them, „Dúlamán“, „Meeste laul“ and „Pseudo-Yolk“. In „Meeste laul“ the members stamp their feet on the ground and seeing them do that live on the church floor in Aðventkirkjan in Reykjavík was pretty cool. Jonathan Ploeg does a very good job leading the „Dúlamán“ song which is the only song beside „Meeste laul“ and „It’s Oh So Quiet“ that aren’t from Scandinavia.

The short version: Olga Vocal Ensemble have a very strong release in their second album that counts 17 tracks and almost an hour in playing time. The album starts and ends well but some of the tracks in the middle aren’t as good beside the best track „Smávinir fagrir“ and the very powerful „Grafskrift“. The songs in the middle just don’t cut it like the better songs but we cannot blame the boys voices for that, it’s just that the other songs are better. Although the songs translate really well on a cd, I cannot ignore the fact that they are much more joyful to watch performing live, thanks to their great character and stage presence. If you have a chance to catch them live don’t dare to miss them or you might be in danger of getting a gigantic cucumber in your face!

Key tracks: „Grafskrif“, „It’s Oh So Quiet“, „Kvålins Halling“, „Smávinir fagrir“.

Rating: 7,0

Torfi Guðbrandsson