Færslusafn

Bestu íslensku lögin 2016 #12-1

screen-shot-2016-12-30-at-1-16-19-pm

# 12 Flekar – „Terrible Movies“
Flekar er ný hljómsveit sem minnir svolítið á Prins Póló ef Matt Berninger væri söngvarinn. Sveitin samanstendur af þremur piltum sem eru einnig meðlimir í pönksveitinni Elín Helena. Tónlistin er þó gerólík en Flekarnir munu eflaust verða tíðari gestir í stofunni heima.

# 11 GKR – „Meira“ 
Eitt af þremur bestu lögunum með GKR. Hér er hann ögn reiðari en venjulega og núna veit maður fyrir víst að hann er kominn til að vera. Rólegi parturinn sem byrjar á 2:18 er svo algjörlega sturlaður.

# 10 Berndsen – „Shaping the Grey (feat. Elín Ey og Högni)“
Berndsen er snillingur, það er löngu vitað. Hér róar hann hins vegar á ný mið ásamt einvalaliði hljóðfæraleikara og söngvara. Eitt besta lag Berndsen staðreynd og spennan fyrir næstu plötu orðin meiri fyrir vikið.

# 9 Vök – „Waiting“
Hin íslenska The xx lætur okkur enn bíða eftir fyrstu stóru plötunni. Hún hefur samt stytt biðina heldur betur með einu besta lagi ársins.

# 8 Prins Póló – „Læda Slæda“
Prinsinn var nokkuð aktívur í ár og það kæmi mér ekkert á óvart ef við fengjum nýja plötu frá honum á nýju ári.

# 7 Vaginaboys – „Feeling“ 
Fyrsta lag Vaginaboys á ensku og það er eins og þeir hafi aldrei gert neitt annað. Lagið kom út snemma í ár með mögnuðu myndbandi og maður hélt að maður væri kominn á græna grein hjá þeim en því miður kom ekki meira frá þeim. 2017 er ykkar að grípa drengir, annars segi ég til ykkar!

# 6 GKR – „Tala um“ 
GKR hefur áreiðanlega verið löngu þreyttur á því að fólk segði um hann að hann ætti bara eitt lag. Það var því á brattann að sækja hefði maður haldið hvað næsta skref varðaði. Meik or breik. En hvað gerði maðurinn, jú hann gaf út lag sem er ekki hægt að skilja öðruvísi en hálfgert diss á efasemdaraddirnar. Lagið varð fljótlega mjög vinsælt og salan á Vit Hit drykknum tók mikinn kipp.

# 5 Emmsjé Gauti – „Silfurskotta (feat. Aron Can)“ 
Eflaust vinsælasta lag ársins með tveimur vinsælustu röppurum landsins, 800.000 spilanir á Spotify ljúga ekki. Emmsjé opnar sig upp á gátt og sýnir okkur að hann er mannlegur líka. Lagið náði til breiðari hóps og yngsta kynslóðin hreifst með. Foreldrar áttu þó erfitt með að útskýra fyrir börnum sínum hvað það þýddi að lærin væru að snerta kinnarnar og tungusmakka einhvern.

# 4 Samaris – „Wanted 2 Say“ 
Þriðja plata Samaris olli mér vonbrigðum en ég var með miklar væntingar eftir að hafa heyrt þetta lag enda besta lag sveitarinnar til þessa.

# 3 Aron Can – „Enginn mórall“
Enginn vissi hver Aron Can var fyrir ári síðan, í dag er hann eitt heitasta nafnið í íslenskri tónlistarsenu. „Enginn mórall“ var eitt af fyrstu lögunum sem hann gaf frá sér og fljótlega voru allir að missa sig yfir kauða og það átti bara algjörlega rétt á sér.

# 2 Sturla Atlas – „Talk“ 
Ég verð að segja að SEASON2 er sísta platan sem hefur komið frá Sturlu Atlas flokknum. Hins vegar eru tvö feykigóð lög á gripnum, þetta og „Mean 2 U“. Ég varð strax ástfanginn um leið og ég heyrði „Talk“ og síðan þá hef ég reglulega sett það í gang. Nálgunin í textanum er óvenjuleg en um leið stórskemmtileg þar sem Sturla snýr upp á hefðbundnu formúluna og tekur hina hliðina á samböndum.

# 1 XXX Rottweiler Hundar – „Negla“
Það þarf ekki að spyrja að því hver vermir toppsætið þegar drottnarar íslenskrar rappsenu koma loksins saman og henda í nett „rant“ á starfsbræður sína sem þeim hefur ef til vill fundist vera orðnir alltof háværir og góðir með sig. Textinn er grjótharður og Bent og Blaz Roca sýna að þeir hafa engu gleymt frá gullaldarárum sínum. Það borgar sig ekki að fokka í rottweiler hundum.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Bestu íslensku plöturnar 2014

Fyrir mér var íslenska tónlistarárið sterkara í lögum í þetta skiptið og aðeins tvær plötur sem mér þótti bera af. Restin var ekki eins sterk en átti þó afskaplega fína spretti.

# 10 M-Band – Haust 

m-band haust
Hörður sendi frá sér þessa fallegu plötu fyrr í haust og féll hún afar vel við árstíðina sem hún er kennd við.

Hápunktar: Ever Ending Never.

# 9 Rökkurró – Innra

Cover_For_I_Tunes
Innra og Haust eru dæmi um plötur sem vinna á með hverri hlustun og verða sífellt betri eftir því sem maður hlustar meira á þær. Það má því ekki dæma þær of snemma en báðar þessar plötur eiga eflaust eftir að láta að sér kveða enn frekar með tímanum.

Hápunktar: The Backbone, Hunger.

# 8 Knife Fights – I Need You to Go to Hell

knife fights
Sigurður Angantýsson, söngvari og gítarleikari Knife Fights afgreiddi mig nokkrum sinnum í Skífunni á árinu og fyrir það er ég þakklátur. En ég verð þó að skamma hann fyrir að hafa ekki mælt með þessari frábæru plötu sem hann á mikið í. Sem betur fer kom Dr. Gunni mér á sporið og reddaði þar með tilþrifalitlum strætóferðum mínum upp í vinnu.

Hápunktar: Stay Forever in Doubt, Underground.

# 7 Vio – Dive In

vio 2
Frumburður Vio var betri en ég hafði reiknað með og komu þeir mér á óvart með fjölbreyttum lagasmíðum sínum. Eina stundina eru þeir í léttum gír eins og í lögunum „Perfect Boys“ og „Wherever You May Be“ en aðra sýna þeir á sér alvarlegri hliðar eins og í „Empty Streets“ og „Dive In“. Það er enginn flýtibragur á þessu verki sem er í afar góðu jafnvægi.

Hápunktar: Wherever You May Be, You Lost It.

# 6 Mono Town – In the Eye of the Storm

mono
Á einhvern óskiljanlegan hátt hefur þessi plata ekki hlotið náð fyrir eyrum íslenskra fjölmiðla og tónlistarspekúlanta. Potturinn er hins vegar á öðru máli. Hér er um að ræða heilsteypta og fallega plötu sem rennur ljúft í gegn. Magnaður söngur Bjarka í laginu „Yesterday’s Feeling“ er svo sér kapituli útaf fyrir sig.

Hápunktar: Peacemaker, Yesterday’s Feeling.

# 5 GusGus – Mexico 

GusGus_-_Mexico
Það er alltaf ánægjuefni þegar GusGus ákveður að henda í plötu. Mexico fer ákaflega vel af stað og fyrstu fimm lögunum sýna meðlimir flokksins úr hverju þeir eru gerðir. Næstu þrjú lög eru ekki eins sterk en þeim tekst þó að loka plötunni með þriðja besta lagi ársins.

Hápunktar: Another Life, Crossfade, Obnoxiously Sexual, This Is What You Get When You Mess with Love.

# 4 Samaris – Silkidrangar

silkidrangar
Samaris fylgir á eftir frumburði sínum með Silkidröngum sem er alls ekki síðra verk. Platan hangir vel saman og hefur sveitinni tekist að mastera sinn einstaka stíl. Samaris vinnur svolítið á sömu uppskriftinni, seiðandi söng, klarínett, frábærum töktum og gömlum íslenskum textum sem gæti mistekist og orðið þreytandi en blessunarlega fer tríóið afskaplega vel með vopnabúrið sitt.

Hápunktar: Lífsins ólgusjór, Nótt, Tíbrá.

# 3 Teitur Magnússon – 27

teitur
Teitur hefur undanfarin ár gert það gott með Ojba Rasta en ákvað nú að gefa frá sér eina sóló. Teitur er 27 ára sem er ákaflega hættulegur aldur í tónlistarheiminum en sem betur fer er Húnvetningurinn sprelllifandi. Platan er virkilega skemmtileg og inniheldur frábæra texta og lög. Að auki tekur Teitur ábreiðu af „Háflóð“ eftir Bubba og gerir það að sínu og smellpassar það inn í stemninguna á plötunni. Eini gallinn við 27 er að hún er alltof stutt eða aðeins 27 mínútur og 36 sekúndur.

Hápunktar: Háflóð, Nenni, Vinur vina minna.

# 2 Prins Póló – Sorrí

Sorrí
Prinsinn gerði stormandi lukku í ár með Sorrí og tónlistinni úr París Norðursins. Hann heillaði landann með tónlist sinni og textum en þeir sem hafa fylgst með Prinsinum vita að eitthvað stórkostlegt var í vændum í ár eftir að hafa töfrað fram hvern slagarann á fætur öðrum árin 2012 og 2013. Prinsinn safnar saman gömlum hitturum á Sorrí og bætir við nokkrum nýjum svo úr verður ansi eigulegur gripur. Sorrí hefði hæglega getað endað í fyrsta sæti en undir lokin var þetta spurning um eitt lag sem var ekki í sama gæðaflokki og hin.

Hápunktar: Öll lögin fyrir utan „Vakúmpakkað líf“.

# 1 Grísalappalísa – Rökrétt framhald 

grísalappalísa
Rökrétt framhald er besta íslenska platan árið 2014 og látið engan fjölmiðil eða kjána út í bæ ljúga einhverju öðru að ykkur. Grísalappalísa gerði allt rétt á plötu nr. 2 og toppuðu að mínu mati ALI sem var alls ekki sjálfgefið. Sveitin bætti við sig meðlim í formi hins síkáta Rúnars Arnar og það virðist bara haft góð áhrif á lísurnar. Baldur er orðinn ansi lipur textahöfundur en hann er skráður fyrir 8 textum á plötunni en Gunnar semur hina þrjá textana með honum. Platan býr yfir góðum heildarbrag þrátt fyrir að lögin séu að mörgu leyti ólík. „Nóttin“ minnir um margt á Súkkat enda inniheldur lagið hin fleygu orð „það er vont en það venst“. Í „Þurz“ verður maður var við áhrif Þurzaflokksins á 2:20-3:06 sem er ein af þeim hljómsveitum sem veitti meðlimum tónlistarlegt uppeldi. Svo eru lög eins og „Flýja“ og „Vonin blíð“ sem ég fór yfir í síðustu færslu. Nú ef þú vilt upplifa þig eins og þú sért á einhverju sterku án þess þó að þurfa að innbyrða ólögleg efni mæli ég með því að þú hlustir á „ABC“ sem er gjörsamlega bilað lag. Það kennir sum sé ýmissa grasa á Rökrétta framhaldi Grísalappalísu og ég vona bara að biðin eftir næstu plötu verði ekki löng.

Hápunktar: Platan eins og hún leggur sig.

– Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku lögin 2014

Að vanda var mikil gróska í íslenskri tónlist í ár. Þau voru mörg lögin sem náðu athygli minni en þetta eru þau 25 sem mér þóttu best.

# 25 „Yfir hafið“ – Uniimog 


Nýjasta súpergrúppan með þeim Sigurði Guðmunds og Ásgeiri í broddi fylkingar með eitt afskaplega ljúft og fínt lag.

# 24 „Listamaður“ – Elín Helena

Skemmtilega kaldhæðið lag úr smiðju pönksveitarinnar Elínar Helenu.

# 23 „Hunger“ – Rökkurró

Áður óþekktur kraftur gerir vart við sig í þessu frábæra lagi frá Rökkurró sem stígur fastar á bensíngjöfina.

# 22 „All the Pretty Girls“ – Kaleo 

Kaleo nutu mikilla vinsælda í kjölfar fyrstu plötu sinnar og þetta lag gerir ekkert til að róa þær niður.

# 21 „Show Us“ – Oculus & Berndsen

Þrátt fyrir glæsilegt orðspor þessara drengja fór nú ekki mikið fyrir þessu lagi sem minnir svolítið á Röyksopp.

# 20 „Nótt“ – Samaris

Upphafslagið á Silkidrangar er geysilega sterkt og nýtur sín ekki síður á tónleikum sveitarinnar.

# 19 „Ever Ending Never“ – M-Band

Spikfeitt lag úr smiðju raftónlistarmannsins efnilega M-Band.

# 18 „Ótta“ – Sólstafir 

Sólstafir sýna hér sínar sterkustu hliðar með níu mínútna slagara af samnefndri plötu.

# 17 „Ryðgaður dans“ – Valdimar

Hugljúft og fallegt lag frá drengjunum í Valdimar.

# 16 „Fed All My Days“ – Máni Orrason

Máni kom eins og þruma úr heiðskíru lofti þegar hann sendi okkur Íslendingum þennan slagara úr svefnherberginu sínu á Spáni.

# 15 „Tvær plánetur“ – Úlfur Úlfur

Drengirnir í Úlfur Úlfur hafa verið duglegir að minna á sig á árinu en þetta lag verður að teljast þeirra besta til þessa.

# 14 „Yesterday’s Feeling“ – Mono Town

Feykilega fallegt lag frá Mono Town sem gerði það gott á árinu.

# 13 „Wherever You May Be“ – Vio 

Vio, sigurvegarar Músíktilrauna 2014 með lag sem bætir og kætir.

# 12 „Stjörnustríð“ – Shades of Reykjavík 

Það þarf ekkert að spyrja að leikslokum þegar að þú setur stef úr Star Wars saman við eina svölustu sveit landsins.

# 11 „Don’t Be a Man“ – Knife Fights

Þökk sé Snarlinum frá Dr. Gunna kynntist ég Knife Fights sem redduðu prófatíðinni í dimmum desember.

# 10 „Another Life“ – GusGus

GusGus með eitt af gamla skólanum. Algjörlega ómögulegt að hreyfa sig ekki þegar þetta lag hljómar.

# 9 „You Lost It“ – Vio 

Vio voru fljótir að sýna fram á verðskuldaðann sigur í Músíktilraunum.

# 8 „París norðursins“ – Prins Póló

Eins og það hafi ekki verið nóg að sefa þorsta aðdáenda með Sorrí þá þurfti Prinsinn endanlega að drekkja okkur með þessari snilld.

# 7 „Vonin blíð“ – Grísalappalísa

Lísan sýnir á sér nýja hlið með þessu magnaða lagi.

# 6 „Stay Forever in Doubt“ – Knife Fights

Annað lagið á listanum með Knife Fights og það er vel verðskuldað. Hér er allt til fyrirmyndar, meðferð á hljóðfærum sem og söngur Sigurðar. Og já, truflað lag!

# 5 „Nenni“ – Teitur Magnússon

Ofur einfaldur texti í boði Benedikts Gröndal gerir hér góða hluti í stórum og fjölbreyttum hljóðheimi Teits. Þó að textinn sé ekki flókinn segir hann samt svo margt og á alveg jafn vel við í dag eins og á dögum Benedikts. Fyrsta lagið sem ég mun hlusta á þegar ég er orðinn leiður á að skrifa ritgerð eða læra undir próf.

# 4 „Flýja“ – Grísalappalísa

Það er ekki hægt að flýja undan Grísalappalísu þegar hún er í þessu stuði. Strengjalísurnar hjálpa til við að gera lagið eitt af þeim bestu á árinu sem telur sjö mínútur og 24 sekúndur. Keyrsla sem fer rólega af stað en stigmagnast þegar lengra líður á og nær fallegu hámarki í restina. Topp stöff.

# 3 „This Is What You Get When You Mess with Love“ – GusGus

GusGus er ein af þessum sveitum sem gerir rólegum lögum alveg jafn góð skil líkt og þeim dansvænari. Daníel Ágúst er einn besti söngvari landsins að mínu mati og slíkur söngvari verður að fá að syngja falleg lög með fallegum texta. Það er tilfellið hér.

# 2 „Finn á mér“ – Prins Póló

Þegar ég hlustaði á þetta lag fyrst varð ég orðlaus í smá stund því að ég tengdi mig (að hluta til) við innihald textans. Það eitt og sér hefði samt ekki verið nóg til að skila laginu í annað sætið en það gerði frábær tónlistin sem ómar undir.

# 1 „Color Decay“ – Júníus Meyvant

„Color Decay“ er eitt af þessum lögum sem þú heyrir og telur þig fullvissan um að hér sé um erlendan tónlistarmann að ræða. Blessunarlega getum við Íslendingar eignað okkur þetta fallega lag. Hér smellur gjörsamlega allt saman, blásturs- og strengjahljóðfæri stækka hljóðheim lagsins svo um munar og einlægni Júníusar nýtur sín alveg í botn. Íslenskri dægurlagamenningu hefur fæðst enn einn demanturinn og það er hætta á því að Júníus eigi eftir að eigna sér næsta tónlistarár á Íslandi og vonandi víðar.

– Torfi Guðbrandsson

Topp 5: Plötuumslög ársins 2014

Plötuumslög geta skipt miklu máli. Plata sem er falleg að utan getur nefnilega verið ansi vond að innan en þá er einmitt mikilvægt að ná til hlustandans í skamma stund og enn betra ef hann kaupir plötuna út í búð þó hann verði fyrir vonbrigðum þegar heim er komið. Blessunarlega eru eftirfarandi listamenn á þessum lista lausir við það að gera vonda tónlist en eiga það allir sameiginlegt að pakka tónlistinni sinni inn í fallegar umbúðir.

# 5 Skálmöld – Með vættum

skalmold_med_vaettum_filnal_cover-2-600x600
Ég er í miklu víkingastuði þessa dagana þökk sé þáttunum Vikings. Umhverfið á þessu umslagi er því kunnuglegt.

# 4 Prins Póló – Sorrí 

Sorrí
Einkennismerki prinsins er svo ótrúlega einfalt og skemmtilegt en oft er einfaldleikinn bestur. Hann skilar umslagi prinsins að þessu sinni í 4. sæti.

# 3 The Vintage Caravan – Voyage

the-vintage-caravan_voyage
Endurútgáfa Nuclear Blast Records af plötunni Voyage sem kom upphaflega út árið 2012 er litrík og má alveg ímynda sér að meðlimir séu staddir inn í þessum tryllta vagni á hraðferð út í ruglið.

# 2 Samaris – Silkidrangar 

silkidrangar
Þetta gulllitaða kattardýr náði mér strax rétt eins og tónlist Samaris. Ekkert meira um það að segja svo sem.

# 1 Elín Helena – Til þeirra er málið varðar 

Elín til
Hér eru körfuboltamenn í kröppum dansi en eins og við sjáum á hártísku og búningum eru allnokkur ár síðan að Bjarnleifur Bjarnleifsson smellti af. Afar lýsandi mynd fyrir innihaldið.

Þessi voru einnig heit:

Börn – s/t
Grísalappalísa – Rökrétt framhald
Mono Town – In the Eye of the Storm
Rökkurró – Innra
Teitur Magnússon – 27
Vio – Dive In

– Torfi

Airwaves ’14: Laugardagur

Laugardagurinn hófst með smá innliti í Silfurbergið þar sem að fyrsta hljómsveit til að ríða á vaðið var Samaris. Mér fannst það eiga vel við að þau skyldu spila á undan The Knife enda hefur mér einmitt dottið sú hljómsveit í hug þegar ég hlusta á Samaris. Ég gaf mér reyndar ekki mikinn tíma í tónleika þeirra í þetta skiptið en þau eru alltaf söm við sig og eru að gera afskaplega flotta hluti.

Ég trítlaði yfir í Norðurljósasal en þar var Júníus Meyvant mættur ásamt hljómsveit. Segja má að hátíðin hafi verið tækifærið fyrir Júníus til þess að sanna sig og að vera ekki eitthvað „one hit wonder“. Júníus skilaði af sér gallalausum tónleikum þar sem að undur falleg tónlistin réði ríkjum og hans fallega rödd fékk að njóta sín til hins ýtrasta. Maðurinn á greinilega nóg af áheyrilegum lögum og er ég í kjölfarið strax orðinn spenntur fyrir plötunni hans sem er vonandi ekki langt í.

Þá var ferðinni aftur heitið í Silfurbergið en þar var The Knife að fara að spila síðustu tónleikana á Shaking the Habitual túrnum sínum og jafnvel síðustu tónleika sína ever. Því var maður ekki alveg viss hvar maður hafði þau. Ég held að flestir hafi búist við einhverjum nostalgíu „best of“ tónleikum sem gat alveg skeð en ef maður skoðaði lagalista af túrnum þeirra þá var það ekki tilfellið. Til að byrja með mætti ofurhress kona uppá sviðið sem eyddi 10 mínútum í að hita mannskapinn upp, persónulega hefðu 5 mínútur nægt mér en þetta var orðið frekar þreytt. Því næst mætti hljómsveitin upp á svið en sjaldan hef ég séð sviðið á Silfurberginu eins vel nýtt. Tónleikar The Knife minntu helst á árshátíð framandi ættbálks en þeim leiddist það ekki að dansa undir dynjandi takti og seiðandi röddu Karin. Í einu lagi gengu þau það langt að allir meðlimirnir tóku til við að dansa en enginn sá um að spila tónlistina. Ég tek það fram að ég kláraði ekki tónleikana en ég kannaðist ekki við eitt lag þessar 35 mínútur sem ég eyddi í salnum og því kannski smá vonbrigði en engu að síður var upplifunin þess virði og það verður ekki hægt að þræta fyrir það að The Knife leggur mikið í tónleika sína þó að tími þekktari laganna á tónleikum þeirra sé liðinn.

Ástæðan fyrir því að ég kláraði ekki tónleika The Knife var Hozier. Pilturinn frá Írlandi gerði vart um sig hjá mér fyrir rúmlega ári síðan þegar að lagið „Take Me to Church“ hlaut mikla spilun á X-inu. Ég var heillaður af dramatíkinni í laginu og þessari ótrúlegu rödd og fór að fylgjast betur með kauða. Eftirfylgnin stigmagnaðist, ekki síst vegna væntanlegrar komu hans á Airwaves og allt náði þetta hámarki þegar hann gaf út sína fyrstu plötu í september. Hozier á auðvelt með að búa til lög sem grípa mann og textarnir hans eru margir hverjir magnaðir. Áður en hann mætti til Íslands hafði hann átt vel heppnaðan túr í Bandaríkjunum þar sem að hann kom meðal annars fram í SNL en frægðarsól hans hefur kannski risið hraðar en skipuleggjendur Iceland Airwaves áttu von á. Tónleikar Hozier í Norðurljósasal voru æðislegir ef horft er framhjá óþolandi klið í salnum. Vil ég meina að þessi kliður hafi borist frá þeim sem voru þarna mættir einungis til þess að hlusta á eitt lag. Hozier var duglegur að spjalla við salinn og tilkynnti meðal annars að hann væri að fara að túra með Ásgeiri. Fyrir flutninginn á laginu „In a Week“ talaði hann um heimahaga sína sem gengu stundum undir nafninu „the garden of Ireland“ sem ættu þó ekki möguleika að sporna við fegurð íslensku náttúrunnar. Hozier var sum sé með allan pakkann og greinilega engin þreyta farin að segja til sín. Honum tókst líka að láta mig fá gæsahúð er hann flutti „The Angel of Small Death & the Codeine Scene“ og trúið mér, það þarf mikið til.

IMG_2977

Síðustu tónleikar kvöldsins sem ég sótti voru hjá Ezra Furman í Iðnó en þar er mikill meistari á ferð. Fyndið hvað ljósmyndir geta blekkt en ég nánast þekkti ekki manninn. Það kom kannski ekki á óvart þar sem að hann var í rauðum kjól, sokkabuxum og með hvíta spennu á höfðinu. Tónleikarnir voru ótrúlega skemmtilegir þar sem að fjörugt rokkið var í hávegum haft og mögnuð rödd Ezra fékk að njóta sín en hún hljómar eins og blanda af röddum yngri Bob Dylan, David Byrne (Talking Heads) og Alec Ounsworth (Clap Your Hands Say Yeah). Frábær endir á þrusu fínu laugardagskvöldi!

Airwaves ’13: Miðvikudagur

Þá er biðinni lokið, stærsta og skemmtilegasta tónlistarhátíð Íslands er gengin í garð og er hátíðin númer 15 í röðinni. Á miðvikudeginum eiga íslensku listamennirnir sviðið sem er þeim ansi mikilvægt myndi ég telja enda eignast þeir nýja aðdáendur og hljóta vonandi náð fyrir augum pressunnar. En nóg um það, ég skellti mér í Hörpuna rétt fyrir klukkan 20 og var stefnan tekin á Silfurbergið.

Fyrstir á svið voru strákarnir í Lockerbie. Ég hafði aldrei hlustað á þá af neinu ráði þó aðeins heyrt lög með þeim í útvarpinu. Áður en þeir gengu á svið var búið að bregða upp mynd af nafni sveitarinnar með silkimjúkum tónum undir en þeir voru duglegir að nýta sér myndvarpann í gegnum settið sitt. Lockerbie er svona poppaðari myndin af Sigur Rós og má segja að stór umgjörð eins og er að finna í Silfurbergi henti þeim vel. Fínustu tónleikar hjá drengjunum sem byrjuðu kvöldið mitt af miklum krafti.

Næstir á svið voru reynsluboltarnir í Leaves sem nýverið gáfu út sína fjórðu plötu. Þeir byrjuðu einmitt tónleika sína á lagi af henni, „The Sensualist“, kraftmikið og grípandi lag. Því miður fannst mér tónleikarnir detta niður eftir það og ég vildi fá að heyra meira rokk sem varð svo raunin þegar þeir töldu í hið stórgóða „Ocean“. Þessi tvö lög voru ljósu punktarnir að þessu sinni en lagaval hefði mátt vera þekktara að mínu mati.

Salurinn fór langt með að fyllast þegar að hún Sóley mætti á sviðið en þessir rúmlega 160.000 fylgjendur á facebook hjá henni eru greinilega engin tilviljun. Sóley er alltaf söm við sig, með sína yndislegu nærveru og fallegu tónlist. Lög af plötunni We Sink í bland við ný fengu að hljóma („Halloween“) og verður spennandi að heyra meira. Ætla má að Sóley hafi verið á tónleikum James Blake á Sónar í ár enda sýndi hún svipaða takta með því taka sjálfa sig upp og spila aftur sem kom rosalega vel út. Nú bíð ég bara eftir Sóley og Sinfó í Eldborg.

Samaris áttu næsta leik en hún hefur verið að gera það gott alla daga síðan að hún vann Músíktilraunir. Ég missti af þeim í fyrra en ég ætlaði ekki að gera sömu mistök aftur. Þau byrjuðu af miklum krafti og settu strax tóninn fyrir það sem koma skildi. Samaris búa yfir vel heppnaðri blöndu af raftónlist, klarinetti og seiðandi rödd Jófríðar. Stemningin var dularfull og drungaleg en bauð líka upp á danspor en kannski ekki á miðvikudagskvöldi. Fallegir textarnir á íslenskri tungu gerðu svo útslagið. Ég er allavega farinn beint út í næstu plötubúð að tryggja mér eintak af plötunni þeirra.

Þá var það Bloodgroup en ég verð bara að viðurkenna að ég hef aldrei fýlað þau neitt sérstaklega. Þau voru samt vel gíruð og þá sérstaklega Janus sem getur varla stillt sig í eitt augnablik. Það var mikill kraftur í Bloodgroup en kannski full mikil keyrsla fyrir minn smekk svona á kristilegum tíma á miðvikudegi og var ég farinn að lengja eftir Emilíönu Torrini.

Skiptingin á milli Bloodgroup og Emilíönu Torrini tók sinn tíma enda mikið magn af græjum sem fylgir báðum sveitum. Þannig að Torrini hóf ekki leik fyrr en 10 mínútum eftir áætlaðan tíma en það var ekki erfitt að fyrirgefa snót eins og henni enda einstök í allri sinni framkomu. Hún var mætt með sex manna hljómsveit sem kunni sitt fag og meir en það. Þau töldu í lög af nýju plötunni TookahMe and Armini og líka Fisherman’s Woman. Á milli þess ræddi hún við gesti á íslensku og er maður hálf ástfanginn af henni svona eftir á. Það er engin tilviljun að hún hafi náð eins langt og raun ber vitni enda afar hreinn og beinn listamaður sem er óhrædd við að tjá tilfinningar sínar í lögum sínum og á tónleikum. Hún syngur sig inn í hjörtu fólks sem er ekki á færi margra og tekur mann með sér í ferðalag tilfinninga. Það eru afar miklur líkur á því að bestu tónleikar Airwaves 2013 séu þegar afstaðnir!

IMG_0997

Emilíana Torrini í allri sinni dýrð í Silfurbergi.

– Torfi