Færslusafn

Bestu erlendu lögin 2015

Screen Shot 2015-12-26 at 4.46.36 PM

Þá er kominn tími á að kryfja tónlistarárið 2015 til mergjar. Ætla að byrja á því að fara yfir bestu erlendu lögin sem verða 20 talsins að þessu sinni.

# 20 „Ship to Wreck“ – Florence + the Machine 

Upphafslag þriðju breiðskífu Florence + the Machine er sterkt og grípandi alveg eins og öll upphafslög ættu að vera.

# 19 „S.O.B.“ – Nathaniel Rateliff & the Night Sweats 

Nathaniel Rateliff er mikill töffari með hörku rödd sem nýtur sín vel í þessu frábæra lagi.

# 18 „Dreams“ – Beck

Eftir rólegheitin í fyrra hendir Beck í öflugan slagara sem býr yfir sömu orku og lögin „Loser“ og „Sexx Laws“.

# 17 „Best Fake Smile“ – James Bay

James Bay er alveg ofboðslega skemmtilegur listamaður og góður flytjandi, þetta lag hefur mikið skemmtanagildi og ætti að koma öllum í stuð.

# 16 „Kill V. Maim“ – Grimes

Ólíkindatólið Grimes hendir hér í eitt sturlað lag sem er óður til Al Pacino úr The Godfather Pt. II.

# 15 „Mountain At My Gates“ – Foals

Foals sýna mátt sinn og megin í þessum indí rokk slagara.

# 14 „King“ – Years & Years

Feykisterkt lag sem er í raun tímalaust, virkar vel árið 2015 en hefði líka getað slegið í gegn árið 1990.

# 13 „The Night Josh Tillman Came to Our Apartment“ – Father John Misty

Frábært lag úr smiðju Father John Misty sem átti gott ár. Dáleiðandi lag sem minnir eilítið á örlí John Grant.

# 12 „Fourth of July“ – Sufjan Stevens

Ákaflega fallegt frá Sufjan Stevens en lagið er einskonar samtal á milli hans og móður hans er hún lá á dánarbeðinu.

# 11 „The Less I Know the Better“ – Tame Impala

Kevin Parker fangar þá tilfinningu að sjá ástina í örmum einhvers annars í þessu kyngimagnaða lagi.

# 10 „You Should’ve Gone to School“ – BC Camplight

Frábært lag frá Íslandsvininum BC Camplight sem byrjaði tónleika sína á Iceland Airwaves í ár á þessu lagi. Topp stöff!

# 9 „Need You Now“ – Hot Chip

Platan Why Make Sense? er ekki eins sterk og fyrri verk Hot Chip en þetta lag kemst klárlega í hóp með bestu lögum hljómsveitarinnar.

# 8 „I’m an Outlaw“ – Kurt Vile

Banjó er mögulega svalasta hljóðfæri í heimi og hér plokkar Kurt Vile strengina af mikilli snilld.

# 7 „High by the Beach“ – Lana Del Rey

Lana er með þeim svalari í bransanum og hún býr til ákaflega svala tónlist. „High by Beach“ er hennar svalasta lag til þessa.

# 6 „Go“ – The Chemical Brothers

Sennilega það lag sem ég hef hlýtt á oftast árið 2015. The Chemical Brothers í sínu allra besta formi.

# 5 „King Kunta“ – Kendrick Lamar

Kendrick sýnir á sér nýjar hliðar með því að bjóða fönkinu í kaffi. Lag sem maður getur hlustað á aftur og aftur án þess að fá leið á því.

# 4 „Multi-Love“ – Unknown Mortal Orchestra

Titillag nýju plötunnar hjá UMO er ákaflega vel samið. Sýna hér hvers vegna þeir eru stundum kallaðir Bítlar nútímans.

# 3 „Holy Shit“ – Father John Misty 

Ég kolféll endanlega fyrir Father John Misty eftir tónleika hans á Airwaves í nóvember. Þetta lag hitti mig beint í hjartastað en laglínan er ofboðslega grípandi, söngurinn óaðfinnanlegur og yrkisefnið fallegt.

# 2 „The Blacker the Berry“ – Kendrick Lamar

Alvöru áróður frá meistara Kendrick þar sem hann talar um uppruna sinn, rasisma og hversu miklir hræsnarar svartir menn geta verið. Fullorðins stöff.

# 1 „Let It Happen“ – Tame Impala

Upphafslag Currents er að mínu mati besta erlenda lag ársins. Telur 7 mínútur og 46 sekúndur og ekki ein sekúnda fer til spillis! Það er óvenjulegt að ég taki ástfóstri við lög í þessari lengd en það er ekki annað hægt varðandi þetta lag. Ofboðslega vel úthugsað og samið lag og nokkuð ljóst að Kevin Parker hefur eytt einhverjum tíma í stúdíóinu við gerð þessa lags.

Lög sem voru nálægt því að komast á topp 20:

„Can’t Keep Checking My Phone“ – Unknown Mortal Orchestra
„Dream Lover“ – The Vaccines
„Global Warming“ – John Grant
„High Enough to Carry You Over“ – CHVRCHES
„Hotline Bling“ – Drake
„Huarache Lights“ – Hot Chip
„Lean On (feat. MØ)“ – Major Lazer & DJ Snake
„Miniskirt“ – BRAIDS
„No No No“ – Beirut
„Oino“ – LA Priest
„Ong Ong“ – Blur
„Only One (feat. Paul McCartney)“ – Kanye West
„Whole Lot of Love“ – Duffy

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Rock Werchter 2015: Fimmtudagur

Ég endurnýjaði kynni mín við Rock Werchter hátíðina í ár og braut þar af leiðandi gamlan eið sem ég gerði við sjálfan mig um að sækja aldrei sömu tónlistarhátíðina erlendis tvisvar. Síðast sótti ég hátíðina árið 2012 og líkaði nokkuð vel en hægt er að lesa um hana einmitt hér á Pottinum.

Fimmtudagurinn byrjaði nákvæmlega eins og fimmtudagurinn 2012 sem var að standa í röð fyrir utan tónleikasvæðið í u.þ.b. klukkustund. Fyrstu plön dagsins fóru því útum þúfur en planið var að sjá Years & Years, First Aid Kit og Eagles of Death Metal. Ég rétt svo náði í rassgatið á EoDM en gat þó huggað mig við það að sjá að Joshua Homme var ekki með þeim á tónleikunum. Keyptir voru matarmiðar og hlustað á fyrstu tóna Royal Blood á aðalsviðinu. Það var grátlegt að þurfa að yfirgefa tónleika þeirra en James Bay var væntanlegur í Hlöðuna og ég ætlaði ekki að missa af honum.

Fyrir hátíðina var ég einna spenntastur fyrir James Bay en hann gaf út frábæra plötu fyrr á árinu og það er mikið látið með hann í heimalandinu hans. James Bay olli engum vonbrigðum og sýndi ansi góða takta á sviðinu með þétt band á bakvið sig. Bay renndi í öll helstu lögin af plötunni sinni en þó má kannski segja að hápunktur tónleikana hafi verið flutningur hans á laginu „If I Ain’t Got You“ eftir Aliciu Keys en þar sýndi hann mögnuð tilþrif, bæði á gítarinn og í söngnum. Það var svo nokkuð fyrirséð að hann myndi enda tónleikana á aðal smellinum sínum, „Hold Back the River“ sem fór vel ofan í gestina. James Bay setti standardinn því nokkuð hátt fyrir aðrar hljómsveitir á hátíðinni og það var nokkuð ljóst að tónleikar hans yrðu ekki toppaðir auðveldlega.

Næst var röðin komin að Jungle á KluB C en ég var ennþá í smá fýlu út í hljómsveitina fyrir að hafa afboðað komu sína á síðustu Airwaves hátíð. Ég náði ca. helmingnum af tónleikum þeirra sem litu afskaplega vel út. Blessunarlega náði ég að sjá mitt uppáhalds lag, „Lucky I Got What I Want“ og má einmitt segja að ég hafi verið heppinn að fá það sem ég vildi. Auk þess náði ég að sjá tvö af þeirra bestu lögum, „Busy Earnin'“ og „Time“ og gat ég því gengið nokkuð sáttur út þó að vissulega hefði verið skemmtilegra að ná öllum tónleikunum þeirra.

Þar sem að Foo Fighters þurfti að aflýsa tónleikum sínum á Rock Werchter riðlaðist dagskráin á fimmtudeginum aðeins í kjölfarið. Florence + the Machine var til að mynda seinkað um klukkutíma sem setti mig í þá erfiðu stöðu að þurfa að velja á milli hennar og Hot Chip. Það gerði ákvörðunina auðveldari að hafa séð Florence tvisvar sinnum áður en aldrei Hot Chip. Reyndar náði ég tveimur fyrstu lögunum með Florence og var annað þeirra „Ship to Wreck“ sem ég er að fýla vel þessa dagana.

Það hafði sín áhrif á KluB C að Florence væri að spila á aðalsviðinu en þrátt fyrir það var fínasta mæting á Hot Chip. Breska sveitin renndi í nokkuð pottþétt prógram og tók lög af öllum breiðskífum sínum nema þeirri fyrstu. Ég var sérstaklega ánægður að heyra þau taka „I Feel Better“ og „Flutes“. Nýju lögin voru einnig að koma virkilega vel út og þá sérstaklega „Need You Know“. Frekar öryggir tónleikar hjá Hot Chip en ekkert meira en það.

IMG_3619

Eftir smá pásu var komið að því að kíkja á SBTRKT. Ég sá SBTRKT taka „New Dorp. New York“ og „Pharaohs“ sem er í miklu uppáhaldi en missti því miður af „Wildfire“ sökum kamraferðar. Töff tónleikar samt sem áður og SBTRKT svalari en enginn.

The Chemical Brothers lokaði fimmtudagskvöldinu á aðalsviðinu og var ég spenntur að sjá hvað þeir hefðu uppá að bjóða. Þeir buðu uppá taktfasta tóna, flott sjónarspil og þó nokkur lög sem maður þekkti. Þeir sem voru þolinmóðir og kláruðu tónleikana voru verðlaunaðir þar sem að tvö af síðustu þremur lögunum voru „Galvanize“ og „Block Rockin’ Beats“. Aðrir hápunktar var „Go“ af nýju plötunni og „Swoon“. The Chemical Brothers sendu því gesti útí nóttina vel metta og fulla af orku með vel heppnuðum tónleikum sínum. Góður endir á góðum degi og byrjunin á Rock Werchter 2015 ansi sterk!

Torfi Guðbrandsson

Árslisti: Bestu erlendu plöturnar 2012

Ég hef oft upplifað betri ár hvað erlendar plötur varðar. Oftast hef ég hent í lista sem spannar 20 plötur en í ár átti ég í mesta basli að fylla út lista yfir 10 plötur og þá er nú mikið sagt. Það er nú samt alltaf þannig að maður missir af einhverjum plötum og uppgvötvar þær ekki fyrr en í ársbyrjun 2013 og myndu þá listarnir gjörbreytast í kjölfarið. En þessar tíu plötur stóðu upp úr í ár að mínu mati.

FatherJohn_fearfun# 10

Father John Misty – Fear Fun

Fear Fun er fyrsta plata tónlistarmannsins Joshua Tillman undir nafninu Father John Misty en hann er fyrrum meðlimur hljómsveitarinnar Fleet Foxes. Hann spilar indí rokk af mikilli snilld og minnir á menn eins og Bonnie „Prince“ Billy og Devandra Banhart. Platan er tjilluð og rennur ljúft í gegn og gerir ekki endilega kröfur um 100% athygli. Góð í ísbíltúrinn!

Helstu lög: Hollywood Forever Cemetery Sings, I’m Writing a Novel og Well, You Can Do It Without Me.

plants# 9

Plants and Animals – The End of That

Þriðja breiðskífa Plants and Animals leit dagsins ljós í lok febrúar á þessu ári. Ég hef svo sem ekki verið var við mikla spilun á lögum af plötunni né séð plötuna ofarlega á neinum árslistum enn sem komið er. En platan er þrusu fín að mínu mati og þeirra besta til þessa.

Helstu lög: The End of That, Lightshow og No Idea.

django album# 8

Django Django – Django Django

Þó að ég sé enn sár út í Django Django fyrir að hafa beilað á Airwaves verður ekki litið framhjá plötunni sem þeir gáfu út í ár. Hér hræra þeir saman allskyns stefnum sem gengur vel upp. Afskaplega grípandi og þétt lög sem hefði svo sannarlega verið gaman að fá að upplifa í Silfurbergi í nóvember.

Helstu lög: Default, Hail Bop, Life’s a Beach og Wor.

Lana-Del-Rey-Born-To-Die1-608x608# 7

Lana Del Rey – Born to Die

Eftir að hafa slegið í gegn árið 2011 með lögunum „Video Games“ og „Blue Jeans“ var ég orðinn mjög spenntur fyrir plötunni Born to Die. Í fyrstu var ég ekki svo hrifinn en með tímanum varð hún alltaf betri og betri og var ég alltaf að eignast ný og ný uppáhalds lög.

Helstu lög: Blue Jeans, National Anthem, Summertime Sadness og Video Games.

Lonerism# 6

Tame Impala – Lonerism

Eftir að hafa heyrt lagið „Elephant“ á X-inu ákvað ég að fletta upp hljómsveitinni á alnetinu og ná í plötuna þeirra. Ég sé ekki eftir því enda um eina bestu plötu ársins að ræða. Hér tekst meðlimum að búa til melódíska sækadelíu með miklum sóma en Kevin Parker forsprakki sveitarinnar var undir miklum áhrifum af popptónlist við gerð plötunnar. Plata sem vinnur sífellt á og ef árið væri lengra gæti vel verið að hún hefði endað ofar á þessum lista.

Helstu lög: Elephant, Enders Toi, Feels Like We Only Go Backwards og Keep On Lying.

grimes-visions-608x608# 5

Grimes – Visions

Grimes eða Claire Boucher er einstakur listamaður sem er ólíkur öllum þeim sem ég hef heyrt í áður. Í fyrstu fannst mér tónlistin hennar frekar skrítin en ég lærði að meta hana eftir því sem ég heyrði lögin oftar. Boucher er með hárfína og í rauninni barnalega rödd sem er engri lík. Tónlistin er einhvers konar samsuða af draumkenndu elektrónísku poppi og sómar sér oft vel á dansgólfinu. En hún virkar líka bara heima í góðum hátölurum þegar þú ert að flakka um á netinu. Visions er dæmi um tímalausa plötu sem mun virka um ókomna tíð.

Helstu lög: Oblivion, Symphonia IX (My Wait Is U), Visiting Statue og Vowels = Space and Time.

The-Walkmen-Heaven-608x536# 4

The Walkmen – Heaven

Það var lagið „Heartbreaker“ sem kom mér á bragðið varðandi þessa plötu. Ef ég hefði ekki heyrt það í þetta eina skipti í útvarpinu hefði ég líklega aldrei tékkað á þessari plötu. The Walkmen eru engir nýgræðingar á markaðnum en Heaven er þeirra sjöunda plata á ferlinum. Hér er um að ræða afskaplega grípandi indí rokk með póst-pönk áhrifum. Á plötunni er enginn farþegi og mætti halda að gripurinn hafi fallið af himnum ofan.

Helstu lög: Heartbreaker, Love Is Luck, Song for Leigh og The Witch.

an awesome wave# 3

Alt-J – An Awesome Wave

An Awesome Wave er með sterkari frumburðum sem ég hef heyrt lengi. Alt-J eru vísindamenn þegar kemur að tónlist og leika þeir sér að allskyns stefnum. Söngurinn minnir mann oft á tíðum á söngvarann í Clap Your Hands Say Yeah en þó talsvert betri. Platan rennur þægilega í gegn og er í senn áferðafalleg, vel samin og útpæld. Meðlimir hafa greinilega eitthvern bakgrunn í kór enda raddanir í mörgum lögunum alveg óaðfinnanlegar. Framtíðin liggur líklega einungis uppá við og spái ég því að þeir verði með stærri nöfnum á tónlistarhátíðum á næsta ári.

Helstu lög: Breezeblocks, Ms, Something Good og Tessellate.

Hot_Chip_-_In_Our_Heads_album_cover# 2

Hot Chip – In Our Heads

Það þarf ekkert að kynna Hot Chip enda hafa þeir séð um að fólk hafi gaman af lífinu í um átta ár. Hér eru þeir mættir með fimmtu breiðskífuna og þá bestu hingað til fullyrði ég. Það má ekki gleyma því að Hot Chip eru alveg jafn góðir í rólegu lögunum eins og þeim dansvænu og eru „Look at Where We Are“ og „Now There Is Nothing“ góð dæmi um það. En þeir sjá líka til þess að þú svitnir með lögum eins og „How Do You Do“ og „Flutes“. Það er spurning hvort að Hot Chip leggi árar í bát núna því að ég efast um að þeir eigi eitthvern tímann eftir að toppa þessa.

Helstu lög: Flutes, How Do You Do, Motion Sickness og Look at Where We Are.

Channel_ORANGE# 1

Frank Ocean – Channel Orange

Fyrsta hljóðvers plata Frank Ocean og enginn smá gripur! Ég er nú ekki þekktur fyrir að hlusta mikið á R&B en Frank Ocean náði mér á sitt band í fyrra og því fylgdist ég með kauða í ár. Tónlist Ocean er undurfögur og spilar þar söngur hans og tjáning stóra rullu. Er platan kom út gaf Frank það út að hann væri samkynhneigður og má segja að platan sé undir áhrifum frá því en hún fjallar oft á tíðum um óendurgoldna ást, kynhneigð og trú. Það má því segja að Frank Ocean sé með stóran böll enda samkynhneigð ekki beint þekkt í bransa dökka mannsins. En það hefur heldur betur ekki gert neitt annað en að styrkja hann á markaðnum. Ég tel að með Frank Ocean höfum við eignast Marvin Gaye okkar kynslóðar bara mínus e-ið.

Helstu lög: Bad Religion, Forrest Gump, Lost, Pink Matter og Thinkin Bout You.

Torfi

Árslisti: Bestu erlendu lögin 2012

Þá er farið að styttast í annan endan á tónlistarárinu 2012 sem hefur verið býsna gott. Potturinn ætlar í tilefni af því að henda í nokkra árslista og hefjum við leikinn á bestu erlendu lögunum sem komu út í ár.

Dry the River – „New Ceremony“

Þetta lag fékk örlitla spilun á X-inu í sumar og skrítið að það hafi hreinlega ekki slegið í gegn. Grafalvarlegt lag í anda Fleet Foxes og söngurinn norskur og fínn.

Frank Ocean – „Bad Religion“

Ég er ekki viss um að margir hafi kannast við nafnið Frank Ocean í ársbyrjun 2012. En í dag er maðurinn á allra vörum og hefur fólk keppst um að lofa manninn. Lagið „Bad Religion“ er fimm stjörnu lag þar sem allt gengur upp, lagið, söngurinn og textinn. Frank talar svolítið undir rós í laginu en það má lesa út úr textanum að hann sé að tala um hinn almáttuga og hvaða áhrif kynhneigð hans hefur á trúnna. Fullorðins stöff.

Hot Chip – „These Chains“

Eitt af mörgum frábærum lögum af plötunni In Our Heads sem kom út í ár. Ég kemst í mikinn fýling við það eitt að heyra byrjunarstefið í laginu og melódían situr fast í höfðinu á mér eftir á.

Jessie Ware – „Wildest Moments“

Söngkonan Jessie Ware gerði það gott með SBTRKT í fyrra en í ár sendi hún frá sér sína fyrstu plötu undir sínu eigin nafni. Þó að platan í heild hafi ekki verið neitt sérstök þá leynast inn á milli fínustu lög eins og „Wildest Moments“. Sagan segir að lagið fjalli um samband Jessie og vinkonu hennar Söru en lagið er einmitt afrakstur rifrildis þeirra á milli.

Ko Ko – „Float“

Þetta lag heyrði ég í útvarpinu í Noregi og bjargaði það rigningardeginum í Sandnesi að fá eitt svona sumarlegt og seiðandi í eyrun. Ég hef samt ekki hundsvit á þessari hljómsveit en þeir geta greinilega búið til góða tónlist.

Lana Del Rey – „National Anthem“

Lana Del Rey tók við keflinu af Adele sem hafði einokað árið 2011 með plötunni sinni 21. Lana gaf út plötuna Born to Die og meira til. Lana er skemmtileg að því leyti að hún er fjölhæfur listamaður sem lætur sér ekki nægja að gefa út lög heldur hleður hún í metnaðarfull myndbönd sem eru lostafull og dramatísk. Kynþokkinn skín af henni og verður fróðlegt að fylgjast með framgangi hennar.

Perfume Genius – „Hood“

Perfume Genius eða Mike Hadreas fer ekki leynt með kynhneigð sína eins og sjá má í meðfylgjandi myndskeiði. Hér er hann með eitt lítið lag sem er samt svo stórt. Eitt af þessum lögum sem maður vildi óska að væru lengri.

Santigold – „Disparate Youth“

Enn eitt lagið sem ég heyrði fyrst í útvarpinu í Noregi. Santigold getur greinilega ekki ákveðið sig en hún blandar saman elektróník, hipp-hoppi, döbbi og ég veit ekki hvað og hvað. Lag sem kemur mér alltaf í gírinn.

Tame Impala – „Keep on Lying“

Draumkennd sækadelía í boði Tame Impala. Söngvari sveitarinnar var undir miklum áhrifum frá popptónlist og til að mynda var Britney Spears ofarlega í huga hans á meðan hann samdi lögin. Hér mætast grípandi popp melódía og sækadelía eins og hún gerist best.

The Walkmen – „Heartbreaker“

Þó að liðsmenn The Walkmen séu að eldast virðist það ekki há tónlistarsköpun þeirra. „Heartbreaker“ er grípandi lag frá byrjun til enda.

Torfi