Færslusafn

Bestu plöturnar koma út þegar árið endar á 7

image

Það er ekkert lát á fréttum þess efnis að hinar og þessar plötur séu að fagna stóru afmæli. Fyrirsagnir eins og „50 ár séu liðin frá því að þessi plata var gefin út“ eða „þessi plata fagnar 20 ára afmæli í dag“ virðast vera daglegt brauð þessa dagana. Og plöturnar eru hver annarri betri, jafnvel besta plata hljómsveitarinnar. Um daginn rak ég svo augun í grein sem sagði einfaldlega, „10 plötur sem sanna að 1997 var eitt af bestu rokkárum Bretlands“. Þá mundi ég eftir Rolling Stone blaði sem ég keypti árið 2007 og var helgað plötum sem komu út 1967. Það var spikfeitt ár. 2007 er einnig minnisstætt ár.

Þannig ég fór að grúska og kíkti í bækur, 1001 Albums You Must Hear Before You Die og 100 bestu plötur Íslandssögunnar og leitaði af plötum sem komu út 1957, 1967, 1977, 1987, 1997 og 2007. Niðurstaðan var sú að þessi ár eiga það öll sameiginlegt að vera afar sterk hvað varðar plötuútgáfu. Af 100 bestu íslensku plötum Íslandssögunnar eru 20 frá árum sem enda á 7! Það er ekkert annað í stöðunni en að kíkja betur á þetta og taka stutta yfirferð.

Við förum hratt yfir árið 1957 en skv. 1001AYMHBYD eru þar fimm plötur sem þú þarft að tékka á. Þar af ein með Miles Davis. Ein besta jólaplata allra tíma, Elvis’ Christmas Album með kónginum sjálfum kemur líka út þetta ár.

Árið 1967 kemur út hafsjór af góðum plötum. Það mikið að ég nenni ómögulega að telja það allt upp. Ein íslensk plata sem er að finna í 100BPÍ kemur út það ár en það er platan Hljómar með Hljómum. Hún situr í 24. sæti. Ef maður skoðar listann frá 101-200 þá er einnig leikritsplatan Dýrin í Hálsaskógi í 110. sæti. Hérna koma svo nokkrar erlendar sem vert er að nefna.

The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Heart Clubs Band
The Doors – The Doors
The Jimi Hendrix Experience – Are You Experienced 
Pink Floyd – The Piper at the Gates of Dawn 
The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico 

1977 er ekkert slor heldur. Nokkrar af bestu plötum Íslandssögunnar koma út þá. Má þar nefna Á bleikum náttkjólum með Megasi og Spilverkinu, Sturla með Spilverki þjóðanna, Hana-nú með Villa Vill og Í gegnum tíðina með Mannakorni. Erlendis frá stendur kannski hæst Rumors með Fleetwood Mac en fleiri góðir titlar eru:

Bob Marley & the Wailers – Exodus
David Bowie – Heroes og Low 
Iggy Pop – Lust for Life og The Idiot 
Meat Loaf – Bat Out of Hell 
Sex Pistols – Never Mind the Bollocks Here’s the Sex Pistols 
Television – Marquee Moon 

Nú halda kannski sumir að gamanið sé búið en 1987 gefur ekkert eftir. Í íslensku deildinni erum við að tala um plötur eins og Loftmynd með Megasi, Í fylgd með fullorðnum með Bjartmari Guðlaugs og Goð með S.H. Draumi. Nokkrir sterkir erlendir titlar eru t.d.:

Depeche Mode – Music for the Masses
Guns N’ Roses – Appetite for Destruction
Michael Jackson – Bad
R.E.M. – Document
The Smiths – Strangeways, Here We Come
U2 – The Joshua Tree

Þá erum við komin í 1997, árið sem er talið eitt það besta í breska rokkinu. Hér á Íslandi hendir Sigur Rós í sína fyrstu plötu, Von, sem og Quarashi sem gefur út samnefnda plötu, Björk gefur út Homogenic, GusGus sendir frá sér Polydistortation og Maus gefur út Lof mér að falla að þínu eyra. Erlenda deildin er sterk og þá sérstaklega á Bretlandi:

Blur – Blur
Bod Dylan – Time Out of Mind
The Chemical Brothers – Dig Your Own Hole 
Daft Punk – Homework
Elliott Smith – Either/Or
Prodigy – The Fat of the Land
Radiohead – OK Computer
The Verve – Urban Hymns 

2007 er eina árið sem ég upplifði í rauntíma sem hlustandi (f. 1989) og það var ekki leiðinlegt að vera til. Vinna útvarpsmanna sjaldan verið auðveldari og sveitapopp og píkupopp þynnka gærdagsins. Hér á Íslandi varð allt vitlaust, fyrsta plata Hjaltalín, Sleepdrunk Seasons, leit dagsins ljós, Björk gaf út Volta, Hjálmar hélt áfram á réttri braut og gaf út Ferðasót, GusGus gaf út meistaraverkið Forever, Sprengjuhöllin naut mikilla vinsælda og gaf út Tímarnir okkar, Páll Óskar vaknaði af værum blundi og seldi Allt fyrir ástina í bílförmum og Mugison gaf út Mugiboogie. Hversu gott ár í íslensku deildinni? Menn voru líka frjóir úti í hinum stóra heimi:

Arcade Fire – Neon Bible
Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare
Bon Iver – For Emma, Forever Ago
Burial – Untrue 
Justice – Cross
Kanye West – Graduation 
Kings of Leon – Because of the Times 
LCD Soundsystem – Sound of Silver 
Radiohead – In Rainbows 

Samkvæmt kenningunni ætti því 2017 að verða grjóthart ár í plötuútgáfu. Nú þegar hafa komið út öflugir titlar. Nýja platan með Auði er t.d. fullnæging í eyrun, Sturla Atlas eru svalir og þægilegir sem fyrr og JFDR er æði. Ekki má svo gleyma nýju plötunni með Fufanu sem vinnur á með hverri hlustun. Þá er von á nýjum plötum með Aroni Can, Ásgeiri, Vök, Berndsen og Vaginaboys. Það er einnig nóg að frétta erlendis frá. The xx, Foxygen og Julie Byrne gáfu út glimrandi flottar plötur í janúar. Þá er von á góðu því að listamenn eins og Gorillaz, Father John Misty, Future Island, Fleet Foxes, alt-J og Mac DeMarco eru allir að fara að gefa út nýjar plötur og það bætist enn í sarpinn. Setjið ykkur því í stellingar því að það eru allar líkur á því að 2017 fari í sjöubækurnar frægu!

Airwaves ’14: Sunnudagur (+ lagalisti)

Hljómsveitirnar The War on Drugs og The Flaming Lips sáu um slúttið á Airwaves hátíðinni í ár. The War on Drugs var hér í fyrsta skipti en The Flaming Lips spilaði á Íslandi fyrir 15 árum.

The War on Drugs mættu sttundvíslega á sviðið og fóru nokkuð rólega af stað. Reyndar fannst mér fyrstu þrjú lögin öll frekar keimlík og var farinn að efast um ágæti sveitarinnar en það var óþarfi því að sveitin vann virkilega vel á þegar leið á tónleikana. Gestirnir í Vodafone-höllinni voru litlir í sér og kannski ekki furða eftir fjóra stútfulla daga af tónlist og gleði. Adam Granduciel fékk því kannski ekki þau viðbrögð sem hann vonaðist eftir þegar hann sagði t.d. að þetta væri í fyrsta skipti þeirra á Íslandi og að The Flaming Lips væru næstir á svið. Þeir enduðu tónleikana af krafti og reyndar það miklum krafti að brestir komu í hljóðkerfið nokkrum sinnum en það kom ekki að sök og skiluðu þeir af sér í heildina alveg hreint ágætis tónleikum.

Þá tók við hálftíma bið eftir The Flaming Lips en Wayne Coyne var þó mættur fyrr upp á svið til að fylgjast með vinnu hljóðmanna í skærgrænu hettupeysunni sinni. Maður gerði sér strax grein fyrir því að eitthvað yrði nú lagt meira í sviðsmyndina þeirra heldur en The War on Drugs og til að mynda hékk stór bjálki fyrir ofan sviðið sem var allur út í einhvers konar köðlum sem reyndust svo vera risastórar seríur.

Tíminn leið og hljómsveitin mætti á sviðið. Fyrsta verk var að koma út helling af blöðrum í salinn og stórum blöðrustöfum sem búið var að teipa saman og mynd „FUCK YEAH ICELAND“. Því næst komu risastórar uppblásaðar fígúrur á sviðið sem stóðu sitthvoru megin við Coyne og létu manni líða eins og Vodafone-höllin hefði verið breytt í sirkus. Lagavalið hjá The Flaming Lips var afskaplega skemmtilegt og þótti mér tónleikarnir fara vel af stað með laginu „The Abandoned Hospital Ship“. Góðri byrjun var fylgt á eftir með „She Don’t Use Jelly“ og „Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1“. Wayne Coyne var málglaður og talaði meðal annars um að þeir hefðu séð The Knife og Caribou spila. Ekki nóg með það sáu þeir líka norðurljós og Björk! Hann var ekkert að skafa af lofinu í hennar garð og sagði hana haft ótrúleg áhrif á heiminn. Bætti því svo við að við ættum að passa upp á að hún skyldi ekki labba inn í eldgos.

IMG_2984

Annars eru Wayne Coyle og félagar ekkert að hata að blása hluti upp og þeir héldu því áfram er Coyne steig inn í hina frægu loftkúlu og æddi af stað út í áhorfendaskarann. Mikið ljósmyndaklám átti sér stað í kjölfarið og var gripið til myndavéla og snjallsíma. Þetta var allt tilkomumikið og alveg á hreinu að svona metnaður er ekki lagður í tónleika á hverjum degi hér á Íslandi. Eftir 14 lög lögðu meðlimir frá sér hljóðfærin og héldu baksviðs en áhorfendur vildu meira og öskruðu og klöppuðu og það bar árangur að lokum því drengirnir snéru aftur á sviðið litlu síðar. Kunnuglegir tónar bárust frá sviðinu er „Do You Realize??“ fékk að hljóma og áhorfendur tóku til við að syngja með og rugga sér. Þeir voru ekki hættir því að þeir vildu sýna fólki hversu flinkir þeir eru sem ábreiðuband og tóku frekar epíska útgáfu af „Lucy in the Sky with Diamonds“ sem á afar vel við bandið en þeir voru nýlega að gefa út tribute plötu af Sgt. Pepper’s Lonely Heart Clubs Band. Þar með var botninn sleginn í tónleikana og Airwaves hátíðina mína.

Lagalisti:

The Abandoned Hospital Ship
She Don’t Use Jelly
Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1
In the Morning of the Magicians 
Watching the Planes
Feeling Yourself Disintegrate
Race for the Prize
Vein of Stars
Look… The Sun Is Rising
The W.A.N.D.
A Spoonful Weighs a Ton

Uppklapp

Do You Realize??
Lucy in the Sky with Diamonds

Airwaves hátíðin var frábær í ár þó að maður geti nú alltaf staðið sig betur í að sjá fleiri listamenn og að vera klókari varðandi raðirnar. Fyrir mér voru þetta sjö bestu tónleikarnir sem ég fór á.

1. The Flaming Lips
2. Hozier
3. Klangkarussell
4. Grísalappalísa ásamt Megasi
5. Ezra Furman
6. Anna Calvi
7. Júníus Meyvant

Annars þakka ég kærlega fyrir lesturinn!

– Torfi

Airwaves ’14: Fimmtudagur

Fimmtudagskvöldið hófst á Frederiksen þar sem að CeaseTone var að spila. Þrátt fyrir að klukkan væri ekki margt var nokkuð af fólki á staðnum. Hafsteinn Þráinsson er aðalmaðurinn á bakvið CeaseTone en á tónleikum fær hann hljómsveit til stuðnings. Hafsteinn var valinn besti gítarleikarinn á Músíktilraununum í fyrra og stendur hann vel undir því. Lagasmíðar Hafsteins eru bara þó nokkuð góðar og skilaði hann ásamt hljómsveit sinni góðu dagsverki.

IMG_2896

Stefnan var tekin á Hörpuna þar sem að sigurvegarar Músíktilrauna í ár, Vio, opnuðu Silfurbergið. Ég var spenntur að sjá drengina en ég hafði séð þá á undanúrslitum Músíktilrauna í mars. „You Lost It“ er ennþá þeirra sterkasta lag en annars komust þeir nokkrum sinnum á gott flug með rokkaðari lögum sínum sem voru ágæt á tónleikunum en ekkert sérstaklega eftirminnileg. Framtíðin er þó björt og þeir hafa allt að bera til að vera flott hljómsveit í framtíðinni.

Ég færði mig yfir í Kaldaljós salinn til að sjá Alice Boman en hugurinn var þó á Húrra þar sem að Kött Grá Pjé var að spila á sama tíma en ég nennti hreinlega ekki að gera mér ferð þangað. Alice Boman hóf leikinn einsömul á „Waiting“ og flutti það lag með sóma. Salurinn var orðinn stappaður þegar að hljómsveitin hennar trítlaði á sviðið og spiluðu nokkur lög sem náðu þó ekki að rista neitt sérstaklega djúpt. Eftir flutninginn á „Over“ var ég orðinn þyrstur og ákvað því að yfirgefa Kaldaljós. Kvöldið hafði enn ekki náð neinu flugi.

Eftir að hafa vætt kverkarnar var komið að því að sjá Horse Thief en ég var nokkuð hrifinn af plötunni þeirra Fear In Bliss. Söngvarinn er með ansi sérstaka rödd sem minnir svolítið á Ezra Koenig í Vampire Weekend og hún naut sín nokkuð vel í Silfurberginu. Annars nutu lögin sín betur heima í stofu heldur en á tónleikum en það vantaði oft ris eða einhvern hápunkt til að gera mann agndofa. Tónleikarnir runnu annars bara nokkuð örugglega í gegn hjá Horse Thief en lögin voru þó flest í svipuðum dúr.

Harpan var yfirgefin og stefnan tekin á Gamla bíó þar sem að Megas hafði sameinast Grísalappalísu, ekki í fyrsta sinn og vonandi ekki í það síðasta. Það mátti búast við röð og því miður missti ég af einhverjum 10 mínútum en sem betur fer kom það ekki að sök. Stemningin var í allt öðrum klassa en á þeim tónleikum sem ég hafði farið á fyrr um kvöldið og á miðvikudaginn til samans. Þarna var Megas mættur, í fyrsta sinn á Airwaves ásamt bestu tónleikasveit landsins leyfi ég mér að fullyrða. Lög eins og „Paradísarfuglinn“, „Björg“ og „Ef þú smælar framan í heiminn“ fengu að hljóma og þau hljómuðu vel! Fólk dansaði og hélt Gunna á lofti þess á milli. Einhver leiðindi voru með hljóðið í míkrafónunum en þó ekki yfir alla tónleikana sem betur fer. Megas lét minna fyrir sér fara heldur en t.d. Gunnar enda talsvert eldri og lifaðri en var oft senuþjófur og þá sérstaklega í laginu „Ef þú smælar framan í heiminn“. Annars er ég bara í hálfgerðu sjokki yfir þessum hljóðfæraleikurum í Grísalappalísu sem eru allir fagmenn fram í fingurgóma. Saxófónninn er síðan auðvitað sér kapituli útaf fyrir sig en hann gerir alveg magnaða hluti fyrir þessa hljómsveit. Tvímælalaust bestu tónleikarnir hingað til.

IMG_2914

King Gizzard & the Lizard Wizard lokuðu fimmtudagskvöldinu með sýrusprengju en þeir voru vopnaðir tveimur trommuleikurum. Lögin voru flest í lengri kantinum og var aldrei slakað á. Ég var búinn að hlusta á plötuna þeirra Oddments fyrir tónleikana en það hefði ekki þurft, King Gizzard í stúdíó og King Gizzard á sviði er greinilega ekki sama dæmið og fengu melódíurnar að víkja fyrir hamagangi á sviðinu. Þrátt fyrir það var þetta ansi hressandi viðvera í Gamla bíói og ég hélt sáttur heim eftir fimmtudagskvöld sem hafði farið rólega af stað en endað í algjörri rússíbanareið.

– Torfi