Færslusafn

Album Review: Olga Vocal Ensemble – Vikings!

R-8812491-1469377681-9994.jpeg

Vikings! is the second album from the quintette Olga Vocal Ensemble. The quintette consists of five members who all met in the HKU University of the Arts in Utrecht. The members of Olga are Bjarni Guðmundsson (tenor), Jonathan Ploeg (second-tenor), Gulian van Nerop (baritone), Pétur Oddbergur Heimisson (bass-baritone) and Philip Barkhudarov (bass). The album is self-released by the group but Diddi fiðla (e. Diddi violin) managed the recordings proceeded in a little place called Hall in Netherlands.

As the album title indicates there is a viking theme on the album and most of the songs are from Scandinavia. The first five songs on the album are taken from Album for Mandssang, Op. 30 (e. Album for Male Chorus, Op. 30) by the Norwegian composer Edvard Grieg. The songs „Jeg Lagde Mig Så Sildig“ and „Han Ole“ are on the serious notes but the other three „Halling“, „Kvålings Halling“ and „Springdans“ are on the lighter as they are about young men looking for women.

In fact you can say that this is the story of the album and also the group as they offer both serious songs and happy songs.

The first Icelandic song on the album is track 7, „Grafskrift“, an Icelandic folksong about Sæmundur Klemensson who was known for his heroic attitude. The song is so folky that the Icelandic prog-rock group Þursaflokkurinn decided to include it on their first album. Olga delivers the song in a viking manner and if we didn’t notice before we sure know it’s a viking album now.

Olga reaches the top in Jón Nordals song „Smávinir fagrir“ with a poem from the legendary Jónas Hallgrímsson. The song is often used in funerals in Iceland and no one can deny it’s beauty. But the song requires certain interpretation and treatment and Olga delivers just that. Amazing performance by the boys and the first song I put on and listen to two till three times in a row. Bravo lads!

Close to the best song on the album are two thunder stealers which are very different from the other tracks on the album. I’m talking about „Starálfur“ by Sigur Rós and „It’s Oh So Quiet“ by Hans Lang that Björk did unforgettable cover version of in 1995. Not the easiest songs to cover in a capella style but the boys do it just great. In my opinion the boys are clever to include these songs on the album although they do not really fit to the viking theme. But the songs can maybe get to broader audiences and lure new fans to the Olga music who aren’t necessarily much for quintetts. For example they did an interview on the national radio station in Iceland and were asked to take one song from the album and performed „It’s Oh So Quiet“ and that’s no coincidence I believe.

Along with the thunder stealers there are three very good songs in between them, „Dúlamán“, „Meeste laul“ and „Pseudo-Yolk“. In „Meeste laul“ the members stamp their feet on the ground and seeing them do that live on the church floor in Aðventkirkjan in Reykjavík was pretty cool. Jonathan Ploeg does a very good job leading the „Dúlamán“ song which is the only song beside „Meeste laul“ and „It’s Oh So Quiet“ that aren’t from Scandinavia.

The short version: Olga Vocal Ensemble have a very strong release in their second album that counts 17 tracks and almost an hour in playing time. The album starts and ends well but some of the tracks in the middle aren’t as good beside the best track „Smávinir fagrir“ and the very powerful „Grafskrift“. The songs in the middle just don’t cut it like the better songs but we cannot blame the boys voices for that, it’s just that the other songs are better. Although the songs translate really well on a cd, I cannot ignore the fact that they are much more joyful to watch performing live, thanks to their great character and stage presence. If you have a chance to catch them live don’t dare to miss them or you might be in danger of getting a gigantic cucumber in your face!

Key tracks: „Grafskrif“, „It’s Oh So Quiet“, „Kvålins Halling“, „Smávinir fagrir“.

Rating: 7,0

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Plötudómur: Olga Vocal Ensemble – Vikings!

R-8812491-1469377681-9994.jpeg

Vikings! er önnur breiðskífan frá kvintettnum Olga Vocal Ensemble. Kvintettinn skipa fimm skólabræður úr Tónlistarskólanum HKU í Utrecht þar sem þeir nema allir söng. Meðlimir Olgu eru Bjarni Guðmundsson (fyrsti tenór), Jonathan Ploeg (annar tenór), Gulian van Nerop (baritón), Pétur Oddbergur Heimisson (bass-baritón) og Philip Barkhudarov (bassi). Hljómsveitin gefur sjálf út og sá Diddi fiðla um upptökustjórn en upptökur fóru fram í bænum Hall í Hollandi.

Eins og titillinn gefur til kynna er að finna víkingaþema á plötunni. Lögin eru flest frá norðurlöndunum eða þeim löndum sem talið er að víkingar hafi viðhafist í á sínum tíma. Fyrstu fimm lögin á disknum eru lög af Album for Mandssang eftir norska tónskáldið Edvard Grieg. Lögin „Jeg Lagde Mig Så Sildig“ og „Han Ole“ eru tregafull enda yrkisefnið á alvarlegu nótunum. „Halling“, „Kvålins Halling“ og „Springdans“ eru hins vegar léttari enda fjalla þau um unga menn í kvenmannsleit.

Í raun má segja að þannig sé platan byggð upp og vil ég meina að það sé styrkur hennar og söngflokksins að bjóða upp á lög á alvarlegu nótunum og einnig léttu.

Fyrsta íslenska lagið á disknum er lag nr. 7, „Grafskrift“, íslenskt þjóðlag um Sæmund Klemensson sem var þekktur fyrir miklar hetjudáðir. Lagið þykir það þjóðlegt að Þursaflokkurinn sá ástæðu til þess að gera sína útgáfu af því á fyrstu plötunni sinni. Eins og Þursaflokkurinn hér forðum fer söngflokkurinn vel með lagið og finna hér allir sinn innri víking.

Toppnum ná drengirnir um miðbik plötunnar í laginu „Smávinir fagrir“ eftir Jón Nordal. Lagið er afskaplega fallegt og krefst ákveðinnar túlkunar og meðhöndlunar og finnst mér strákarnir gera bæði uppá tíu. Hiklaust fyrsta lagið sem ég set á þegar ég hlýði á diskinn og spila jafnvel tvisvar, þrisvar í röð. Bravó strákar!

Nálægt toppnum eru þó tveir senuþjófar sem stangast svolítið á við hin 15 lögin á plötunni. Þetta munu vera lögin „Starálfur“ eftir Sigur Rós og „It’s Oh So Quiet“ eftir Hans Lang sem við Íslendingar þekkjum betur í útgáfu Bjarkar. Ekki beint auðveldustu lögin til að taka í svona a capella stíl en engu að síður fara drengirnir létt með það. Að mínu mati eru strákarnir klókir að hafa þessi lög með þó að þau séu kannski ekki beint í takti við víkingaþemað. Styrkleiki laganna felst þó mögulega í því að ná til breiðari hóps og að laða nýja hlustendur að sem eru kannski ekki mikið gefnir fyrir kvintetta. Það var t.d. mjög sterkur leikur hjá drengjunum að flytja „It’s Oh So Quiet“ í útvarpsþættinum Góðan daginn með þeim Benna og Fannari fyrir stuttu og tel ég að þar hafi ekki verið um neina tilviljun að ræða.

Ásamt senuþjófunum tveim eru lögin á milli þeirra ekki síðri. Þetta eru lögin „Dúlamán“, „Meeste laul“ og „Pseudo-Yolk“. Í „Meeste laul“ stappa Olgumenn niður fótunum og var afar skemmtilegt að sjá þá flytja lagið á tónleikunum í Aðventukirkjunni í Reykjavík þar sem kirkjugólfið fékk að finna fyrir því. Jonathan Ploeg sýnir lipra takta í „Dúlamán“ sem er eina lagið á plötunni ásamt „Meeste laul“ sem ekki eru frá norðurlöndunum.

Í hnotskurn: Olga Vocal Ensemble tjaldar öllu til á annarri breiðskífu sinni sem telur 17 lög og tæpan klukkutíma. Platan byrjar og endar vel en dettur aðeins niður í miðjunni fyrir utan „Grafskrift“ og besta lag plötunnar „Smávinir fagrir“. Lögin í miðjunni rista ekki eins djúpt og fyrstu fimm og síðustu fimm og er ekki við slæman söng eða útsetningar að ræða heldur eru hin lögin bara betri. Í lokin má benda á að þó Olga nái að skila lögunum vel frá sér inná geisladisk verður ekki hjá því komist að þeir eru enn skemmtilegri á tónleikum enda búa þeir yfir miklum persónutöfrum og æðislegri sviðsframkomu. Lakari lögin á disknum myndu jafnvel njóta sín betur í lifandi flutningi heldur en heima í stofu. Ef þið hafið tök á að sjá drengina á tónleikum þá skulið þið ekki hika við það.

Lykillög: „Grafskrift“, „It’s Oh So Quiet“, „Kvålins Halling“, „Smávinir fagrir“.

Einkunn: 7,0

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku plöturnar 2013

Þá er komið að máli málanna, hverjar voru bestu íslensku plöturnar árið 2013? Þær voru nokkuð margar sem litu dagsins ljós í ár en þetta eru þær tíu plötur sem mér fannst standa upp úr.

# 10 Planet Earth – Berndsen

Berndsen
Það var algjörlega kominn tími á aðra plötu frá Berndsen og hann svíkur engan með ögn myrkari plötu en Lover in the Dark var.

Hápunktar: Data Hunter, Gimmi Gimmi, Two Lovers Team.

# 9 Artificial Daylight – 1860

1860
Hér er á ferðinni frábær plata með piltunum úr 1860. Ef hún hefði verið aðeins sterkari um miðbikið hefði hún klárlega verið ofar á þessum lista.

Hápunktar: Father’s Farm, Go Forth, Íðilfagur.

# 8 Northern Comfort – Tilbury

Tilbury___Northe_5272377cb8447
Þorri og félagar hafa gefið út tvær plötur á tveimur árum, Northern Comfort er heilsteyptara verk heldur en Exorcise og má svo sem alveg lesa það úr titlunum á plötunum.

Hápunktar: Deliverance, Northern Comfort, Turbulance.

# 7 See You in the Afterglow – Leaves

Leaves
Maður var nú eiginlega farinn að afskrifa Leaves og bjóst ekki við að heyra meira frá þeim eftir hina frekar litlausu We Are Shadows. En með See You in the Afterglow eru þeir komnir aftur í sitt besta form.

Hápunktar: Ocean, Perfect Weather, The Sensualist.

# 6 Flowers – Sin Fang

Flowers
Einn afkastamesti tónlistarmaður þjóðarinnar síðustu tíu árin gaf tóninn fyrir frábært íslenskt tónlistarár með sinni þriðju stóru plötu, Flowers. Henni tekst að toppa forvera sína með stærri hljóm og þroskaðri lagasmíðum.

Hápunktar: Look at the Light, See Ribs, What’s Wrong With Your Eyes, Young Boys.

# 5 ALI – Grísalappalísa

Ali
Syrgjendur Jakobínurínu geta þerrað tárin því að í ár reis Gunnar upp frá dauðum, giftur og sprækari sem aldrei fyrr. Honum til aðstoðar eru mættir sterkir póstar héðan og þaðan úr tónlistarlífinu ásamt einum nýjum og ferskum (Baldri) og saman bjóða þeir til tónlistarveislu, bæði fyrir augu og eyru.

Hápunktar: Allt má (má út), Kraut í g, Lóan er komin, Skrítin birta.

# 4 Kveikur – Sigur Rós

Kveikur
Það leið ekki langur tími á milli platna hjá Sigur Rós að þessu sinni. Eftir rólegheitin í Valtara var kominn tími á smá læti og gaf lagið „Brennisteinn“ í Höllinni á Airwaves ’12 góð fyrirheit um það sem koma skyldi. Að þessu sinni voru þeir aðeins þrír eftir að Kjartan hafði yfirgefið sveitina en það bitnaði þó alls ekki á gæðum plötunnar.

Hápunktar: Bláþráður, Brennisteinn, Ísjaki, Kveikur, Rafstraumur.

# 3 Friður – Ojba Rasta

Ojba_Rasta___Fri_525eeee5c927c
Ojba Rasta hafa náð góðum tökum á því að kokka upp algjöran eðal úr hráefnunum reggí og döbbi ásamt nokkrum vel völdum orðum úr íslenskunni. Þeir halda hér vel á spöðunum og platan hljómar ekki eins og hún hafi verið unnin í einhverju flýti eins og við mætti búast þegar að frumburðurinn leit aðeins dagsins ljós í fyrra.

Hápunktar: Einhvern veginn svona, Ég veit ég vona, Þyngra en tárum taki.

# 2 Komdu til mín svarta systir – Mammút 

Mammút
Það mætti halda að einhver bölvun hafi hvílt á svörtu systurinni enda ætlaði það aldrei að takast að koma plötunni út. Til allrar hamingju tókst það þó á endanum og það er alveg ljóst að á þessum fimm árum sem liðu á milli Karkara og þessarar plötu hafa meðlimir þroskast mikið sem listamenn og náð að þróa tónlist sína enn frekar með þessum líka glæsilega árangri.

Hápunktar: Blóðberg, Salt, Ströndin, Tungan.

# 1 Tookah – Emilíana Torrini

Emilíana_Torrini_-_Tookah (1)
Emilíana Torrini er líklega það besta sem hefur komið frá Kópavoginum og eru það engar ýkjur. Ferill hennar er glæsilegur og Tookah er enn ein rósin í hnappagatið hennar. Platan er falleg, einlæg, dularfull, djörf og á köflum dansvæn og er ekki ein sekúnda af þessum ca. 2400 illa nýtt. Tookah er enn eitt meistaraverkið og eyrnakonfektið úr smiðju Torrini og Dan Carey og megi það samstarf halda lengi áfram um ókomna tíð!

Hápunktar: Autumn Sun, Blood Red, Home, Speed of Dark, Tookah.

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku lögin 2013

Þau voru mörg góð lögin sem komu út í ár hér á landi og það er alveg ljóst að íslenskir tónlistarmenn eru ekkert á leiðinni að slaka á hvað tónlistarsköpun varðar. Hérna eru 20 bestu lögin að mati Pottsins.

# 20 „Up“ – Steinar

Svokallaði hittarinn sem kom Steinari á kortið hér á landi. Hann náði að syngja sig inn í hjörtu líklega allra stelpna á unglingsaldri og mun sennilega selja góðan slatta af plötunni sinni fyrir jólin.

# 19 „Vonarströnd“ – Íkorni

Huggulegir tónar frá Íkornanum sem lá undir feld mest allt árið.

# 18 „Mama Ganja“ – Johnny and the Rest

Sumarlag frá strákunum í Johnny and the Rest.

# 17 „Automobile“ – Kaleo 

Rosalega óíslenskt lag en engu að síður afskaplega skemmtilegt sem flytur mann beina leið yfir til Bandaríkjanna.

# 16 „Aheybaró“ – Kött Grá Pjé og Nolem 

Lag sem ég heyrði fyrst í Stúdíó A sem mér þykir miður enda hefði verið gaman að njóta þess í sólinni.

# 15 „Bál“ – Drangar

Það væri nú bara eitthvað að ef stjörnuband Íslands í ár ætti ekki lag á listanum.

# 14 „No Need to Hesitate“ – Jóhann Kristinsson

Jóhann var í góðu formi í ár og hér er hans besta lag til þessa.

# 13 „What’s Wrong With Your Eyes“ – Sin Fang

Sin Fang heldur áfram að bæta sig ár eftir ár og hér er eitt stórt og grípandi úr hans smiðju.

# 12 „Ísjaki“ – Sigur Rós

Sigur Rós voru langt frá því að vera kaldir hvað lagasmíðar varðaði 2013.

# 11 „Ég bíð þín“ – Vök 

Sigurvegarar Músíktilrauna 2013 sýna með þessu lagi að þau eru vel að titlinum komin.

# 10 „Salt“ – Mammút

Það var löngu kominn tími á nýtt efni frá Mammút og hér er eitt af mörgum frábærum lögum sem þau gáfu frá sér í ár.

# 9 „I Would If I Could“ – Lay Low 

Eitt eitursvalt lag frá Lovísu.

# 8 „Íðilfagur“ – 1860

Lag sem kemur mér alltaf í gott skap, frábær flutningur!

# 7 „Tookah“ – Emilíana Torrini

Emilíana Torrini heldur áfram að minna á sig, óaðfinnanlegur hljóðfæraleikur hér á ferð.

# 6 „Ég bisst assökunar“ – Markús and the Diversion Sessions

Skemmtilegt og kæruleysislegt lag sem minnir á meistara á borð við Megas og Súkkat.

# 5 „Two Lovers Team“ – Berndsen

Hér fara Berndsen og félagar gjörsamlega á kostum og get ég hreinlega ekki beðið eftir að dilla mér við þessa tóna á tónleikum hjá þeim.

# 4 „Skrítin birta“ – Grísalappalísa

Til allrar hamingju er einn besti sviðsmaður landsins kominn til baka og er hann umkringdur toppmönnum. Skemmtilegasta myndband ársins líka.

# 3 „Einhvern veginn svona“ – Ojba Rasta

Það er erfitt að hunsa lag eins og þetta, hryllilega skemmtilegt og grípandi.

# 2 „Ocean“ – Leaves

Það er nú bara þannig að ég er forfallinn Leaves aðdáandi og er ég heyrði þetta fyrst í útvarpinu var ég næstum búinn að sprengja hátalarana í bílnum.

# 1 „Bragðarefir“ – Prins Póló

Ein mestu vonbrigðin árið 2013 voru þau að Prins Póló kom ekki með plötu en miðað við þetta lag þá er von á góðu 2014 (vonandi).

Árslisti: Bestu íslensku plöturnar 2012

Eins og ég hef komið inn á áður þá var íslenska tónlistarárið afar safaríkt og man ég ekki eftir betra ári hvað plötur varðar. Hér eru 10 bestu plötur ársins að mati Pottsins.

Star Crossed# 10

Þórunn Antonía – Star Crossed

Hér sameinast fingur Davíðs Berndsen og silkimjúk rödd Þórunnar Antoníu. Platan er vel poppuð og gamaldags en það sem kannski háir henni er hversu ófjölbreytt hún er.

Helstu lög: Lovers in the Night, So High og Too Late.

Tilbury - Exorcise# 9

Tilbury – Exorcise

Frumburður stjörnusveitarinnar Tilbury gerði ágætis lukku á árinu og eru nokkrar helvíti fínar lagasmíðar á Exorcise, þær hefðu bara mátt vera fleiri.

Helstu lög: Drama, Slow Motion Fighter, Sunblinds og Tenderloin.

Ojba Rasta# 8

Ojba Rasta – Obja Rasta

Það var kominn tími á að einhver önnur reggí sveit en Hjálmar stigi fram og það gerðu liðsmenn Ojba Rasta svo sannarlega með reggí-döbb frumburðinum sínum. Skemmtilegir textar í bland við glaðværa tónlist klikkar seint!

Helstu lög: Gjafir jarðar, Hreppstjórinn og Jolly Good.

valdimar---um-stund# 7

Valdimar – Um stund

Undraland var afar vel heppnuð plata og það má segja að það hafi verið smá pressa á Valdimar að fylgja henni eftir. Um stund er ögn rólegri og heilsteyptara verk en það vantar samt fleiri hittara.

Helstu lög: Beðið eftir skömminni, Sýn og Yfir borgina.

nora - himinbrim# 6

Nóra – Himinbrim

Hér er um að ræða metnaðarfulla plötu frá hljómsveitinni Nóru. Lögin eru stór og minna stundum á sveitir eins og Arcade Fire. Þú byrjar ekkert að hlusta á þessa nema að þú gerir það til enda.

Helstu lög: Himinbrim, Kolbítur og Sporvagnar.

sigur-ros-valtari-cd-packshot-lst097077# 5

Sigur Rós – Valtari

Enn einn osturinn frá okkar ástkæru Sigur Rós. Ekki besta platan þeirra en persónulega er ég meira fyrir Takk… og Ágætis byrjun plöturnar en þessi er meira í takt við (). Róleg og sveimandi sem hlýjar í kuldanum.

Helstu lög: Dauðalogn, Rembihnútur og Varúð.

Moses_Hightower__5020f334e3b5f# 4

Moses Hightower – Önnur Mósebók

Hressasta hljómsveit landsins, það er ekki spurning. Þeir halda hér vel á spöðunum en hér er um rökrétt framhald að ræða frá Búum til börn. Hnittnir textarnir passa svo vel við vandaðan og undurfagran hljóðfæraleikinn að það hálfa væri hellingur.

Helstu lög: Háa c, Sjáum hvað setur og Stutt skref.

Petur# 3

Pétur Ben – God’s Lonely Man

Ó hve lengi ég beið þín segi ég nú bara. Sex ár liðin frá síðustu plötu sem gerði góða lukku. Pési hefur þroskast mikið sem lagahöfundur og hljómar platan eftir því. Pétur Ben minnir mig svolítið á Lou Reed áður en hann missti það og er ég ekki fær um að hrósa meir en það.

Helstu lög: Cold War Baby, Tomorrows Rain og Yellow Flower.

Dyrd# 2

Ásgeir Trausti – Dýrð í dauðaþögn

Ásgeir „Stormsveipur“ Trausti þarf enga kynningu en ég man ekki eftir öðrum eins sigurfara í íslenskri tónlistarsenu. Hugljúfar lagasmíðarnar og björt röddin með íslensku textunum er eitthvað sem virkar á alla Íslendinga.

Helstu lög: Dýrð í dauðaþögn, Hljóða nótt, Hærra og Nýfallið regn.

Enter 4# 1

Hjaltalín – Enter 4

Mögulega síðasta platan sem kom út á árinu og hvað það er nú gaman þegar að svona konfektmoli kemur óvænt úr kassanum. Besta plata Hjaltalín hingað til en samstarf Högna og GusGus hefur líklega gert honum gott og má heyra áhrif hér og þar á plötunni. Hjaltalín er mögulega ein best mannaðasta sveit á Íslandi í dag með sjálfan Jesú Krist (Högni) í fararbroddi. Svona mannskapur veitir einfaldlega bara á gott!

Torfi

Airwaves: Sigur Rós + Uppgjör

Það var áberandi besta veðrið á sunnudeginum en það viðrar oft vel er Sigur Rós stígur á svið á Íslandi. Ég held að það sé ekki hægt að finna betri hljómsveit til að „loka“ Iceland Airwaves hátíðinni enda Sigur Rós í hópi þeirra allra bestu í heimi er kemur að tónleikum og umgjörð í kringum þá.

Húsið opnaði klukkan sex en lengi vel hélt ég að Doors væri upphitunarband fyrir Sigur Rós, aulinn ég. Sigur Rós átti samkvæmt miðanum að hefja leik klukkan sjö þannig ég mætti tímanlega fyrir það. Klukkan sló sjö og ekkert gerðist. Það var ekki fyrr en upp úr átta sem að tónleikarnir byrjuðu og var maður því orðinn vel þreyttur í fótunum enda nokkuð erfið standandi steisjon helgi að baki. En við upphafstóna Sigur Rósar var maður fljótur að gleyma því.

Sviðið var umlukið stóru hvítu tjaldi og birtust fallegar og á köflum óhugnalegar myndir á því. Tjaldið fékk að standa í 3-4 lög og féll svo niður við mikinn fögnuð gesta. Sigur Rós renndi í nokkuð pottþétt prógram og spilaði mörg af sínum bestu lögum á ferlinum. Aðeins voru leikin tvö lög af Valtara en þeir vilja meina að lögin af plötunni virki ekki öll á sviði.

Eftir uppklapp léku þeir þrjú lög og þar af eitt alveg splunku nýtt sem þeir kalla „Brennisteinn“. Lagið er frábrugðið öllu því sem þeir hafa gert áður en fýlingurinn var rafmagnaður og poppaður í senn, frábært stöff og spennandi að heyra framhaldið líklegast á næsta ári. Einnig verð ég að minnast á ljósasýninguna í laginu sem gerði þetta enn áhrifaríkara. Þeir enduðu svo leika á „E-bow“ og bundu þar með enda á fullkomna tónleika sem munu ábyggilega sitja lengi í höfði fólks.

Tónleikar Sigur Rósar komast þar með endanlega í hóp þeirra bestu sem ég hef upplifað þar sem að tónlist og sviðsmynd vinna saman að ógleymanlegri upplifun. Það voru ekki ómerkari listamenn en Portishead og Radiohead.

Uppgjör Airwaves

Hátíðin í ár var sú fjórða hjá mér en áður hafði ég farið 2008, 2009 og 2010. Það verður að viðurkennast að þessi var sú lakasta af þeim öllum og þá aðallega vegna lítils magns af góðum listamönnum. Ekki bætti heldur úr skák öll forföllin sem urðu af ýmsum ástæðum. Ég get ímyndað mér að fólk hafi séð á eftir Swans, Polica og Django Django.

Ástæðan fyrir því að ég fer á Airwaves hátíðina er til þess að uppgvötva góða og efnilega erlenda listamenn. Þeir íslensku eru ekki eins mikilvægir fyrir mér en ég lít fyrst og fremst á þá sem bónus við hinar erlendu.

Annars voru bestu tónleikarnir sem ég sá eftirfarandi:

1. Jamie N Commons
2. Patrick Wolf
3. Half Moon Run (á Kex)
4. Haim
5. Prins Póló

Margir reka líklega upp stór augu að sjá Sigur Rós ekki á listanum en ég tel þá vera í öðrum klassa og ekki hægt að líkja þeirri upplifun við aðrar á hátíðinni.

Jamie N Commons er efnilegur andskoti.

Það kom skemmtilega á óvart hvað raðirnar voru litlar í samanburði við fyrri ár, allavega upplifði ég ekki nema eina pínu litla á Iðnó á laugardagskvöldinu. Þegar ég labbaði útaf Listasafninu eftir tónleika Friends bjóst ég við röð út á Bæjarins beztu en það var engin! Harpan kom líka vel út en þetta er í annað sinn sem að hátíðin er til húsa þar og kynntist ég því fyrst núna og óhætt að segja að söknuðurinn af Nasa kemur ekki til með að lifa lengi á meðan við eigum hús eins og Hörpu.

Meira hef ég eiginlega ekki að segja um þessa annars yndislegu hátíð sem verður líklega helst minnst fyrir stormasamt veður og skróp nokkurra listamanna.

Takk annars fyrir innlitið og áhugann yfir Airwaves gott fólk!

Torfi