Færslusafn

Airwaves ’14: Sunnudagur (+ lagalisti)

Hljómsveitirnar The War on Drugs og The Flaming Lips sáu um slúttið á Airwaves hátíðinni í ár. The War on Drugs var hér í fyrsta skipti en The Flaming Lips spilaði á Íslandi fyrir 15 árum.

The War on Drugs mættu sttundvíslega á sviðið og fóru nokkuð rólega af stað. Reyndar fannst mér fyrstu þrjú lögin öll frekar keimlík og var farinn að efast um ágæti sveitarinnar en það var óþarfi því að sveitin vann virkilega vel á þegar leið á tónleikana. Gestirnir í Vodafone-höllinni voru litlir í sér og kannski ekki furða eftir fjóra stútfulla daga af tónlist og gleði. Adam Granduciel fékk því kannski ekki þau viðbrögð sem hann vonaðist eftir þegar hann sagði t.d. að þetta væri í fyrsta skipti þeirra á Íslandi og að The Flaming Lips væru næstir á svið. Þeir enduðu tónleikana af krafti og reyndar það miklum krafti að brestir komu í hljóðkerfið nokkrum sinnum en það kom ekki að sök og skiluðu þeir af sér í heildina alveg hreint ágætis tónleikum.

Þá tók við hálftíma bið eftir The Flaming Lips en Wayne Coyne var þó mættur fyrr upp á svið til að fylgjast með vinnu hljóðmanna í skærgrænu hettupeysunni sinni. Maður gerði sér strax grein fyrir því að eitthvað yrði nú lagt meira í sviðsmyndina þeirra heldur en The War on Drugs og til að mynda hékk stór bjálki fyrir ofan sviðið sem var allur út í einhvers konar köðlum sem reyndust svo vera risastórar seríur.

Tíminn leið og hljómsveitin mætti á sviðið. Fyrsta verk var að koma út helling af blöðrum í salinn og stórum blöðrustöfum sem búið var að teipa saman og mynd „FUCK YEAH ICELAND“. Því næst komu risastórar uppblásaðar fígúrur á sviðið sem stóðu sitthvoru megin við Coyne og létu manni líða eins og Vodafone-höllin hefði verið breytt í sirkus. Lagavalið hjá The Flaming Lips var afskaplega skemmtilegt og þótti mér tónleikarnir fara vel af stað með laginu „The Abandoned Hospital Ship“. Góðri byrjun var fylgt á eftir með „She Don’t Use Jelly“ og „Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1“. Wayne Coyne var málglaður og talaði meðal annars um að þeir hefðu séð The Knife og Caribou spila. Ekki nóg með það sáu þeir líka norðurljós og Björk! Hann var ekkert að skafa af lofinu í hennar garð og sagði hana haft ótrúleg áhrif á heiminn. Bætti því svo við að við ættum að passa upp á að hún skyldi ekki labba inn í eldgos.

IMG_2984

Annars eru Wayne Coyle og félagar ekkert að hata að blása hluti upp og þeir héldu því áfram er Coyne steig inn í hina frægu loftkúlu og æddi af stað út í áhorfendaskarann. Mikið ljósmyndaklám átti sér stað í kjölfarið og var gripið til myndavéla og snjallsíma. Þetta var allt tilkomumikið og alveg á hreinu að svona metnaður er ekki lagður í tónleika á hverjum degi hér á Íslandi. Eftir 14 lög lögðu meðlimir frá sér hljóðfærin og héldu baksviðs en áhorfendur vildu meira og öskruðu og klöppuðu og það bar árangur að lokum því drengirnir snéru aftur á sviðið litlu síðar. Kunnuglegir tónar bárust frá sviðinu er „Do You Realize??“ fékk að hljóma og áhorfendur tóku til við að syngja með og rugga sér. Þeir voru ekki hættir því að þeir vildu sýna fólki hversu flinkir þeir eru sem ábreiðuband og tóku frekar epíska útgáfu af „Lucy in the Sky with Diamonds“ sem á afar vel við bandið en þeir voru nýlega að gefa út tribute plötu af Sgt. Pepper’s Lonely Heart Clubs Band. Þar með var botninn sleginn í tónleikana og Airwaves hátíðina mína.

Lagalisti:

The Abandoned Hospital Ship
She Don’t Use Jelly
Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1
In the Morning of the Magicians 
Watching the Planes
Feeling Yourself Disintegrate
Race for the Prize
Vein of Stars
Look… The Sun Is Rising
The W.A.N.D.
A Spoonful Weighs a Ton

Uppklapp

Do You Realize??
Lucy in the Sky with Diamonds

Airwaves hátíðin var frábær í ár þó að maður geti nú alltaf staðið sig betur í að sjá fleiri listamenn og að vera klókari varðandi raðirnar. Fyrir mér voru þetta sjö bestu tónleikarnir sem ég fór á.

1. The Flaming Lips
2. Hozier
3. Klangkarussell
4. Grísalappalísa ásamt Megasi
5. Ezra Furman
6. Anna Calvi
7. Júníus Meyvant

Annars þakka ég kærlega fyrir lesturinn!

– Torfi

Auglýsingar

Airwaves ’14: Laugardagur

Laugardagurinn hófst með smá innliti í Silfurbergið þar sem að fyrsta hljómsveit til að ríða á vaðið var Samaris. Mér fannst það eiga vel við að þau skyldu spila á undan The Knife enda hefur mér einmitt dottið sú hljómsveit í hug þegar ég hlusta á Samaris. Ég gaf mér reyndar ekki mikinn tíma í tónleika þeirra í þetta skiptið en þau eru alltaf söm við sig og eru að gera afskaplega flotta hluti.

Ég trítlaði yfir í Norðurljósasal en þar var Júníus Meyvant mættur ásamt hljómsveit. Segja má að hátíðin hafi verið tækifærið fyrir Júníus til þess að sanna sig og að vera ekki eitthvað „one hit wonder“. Júníus skilaði af sér gallalausum tónleikum þar sem að undur falleg tónlistin réði ríkjum og hans fallega rödd fékk að njóta sín til hins ýtrasta. Maðurinn á greinilega nóg af áheyrilegum lögum og er ég í kjölfarið strax orðinn spenntur fyrir plötunni hans sem er vonandi ekki langt í.

Þá var ferðinni aftur heitið í Silfurbergið en þar var The Knife að fara að spila síðustu tónleikana á Shaking the Habitual túrnum sínum og jafnvel síðustu tónleika sína ever. Því var maður ekki alveg viss hvar maður hafði þau. Ég held að flestir hafi búist við einhverjum nostalgíu „best of“ tónleikum sem gat alveg skeð en ef maður skoðaði lagalista af túrnum þeirra þá var það ekki tilfellið. Til að byrja með mætti ofurhress kona uppá sviðið sem eyddi 10 mínútum í að hita mannskapinn upp, persónulega hefðu 5 mínútur nægt mér en þetta var orðið frekar þreytt. Því næst mætti hljómsveitin upp á svið en sjaldan hef ég séð sviðið á Silfurberginu eins vel nýtt. Tónleikar The Knife minntu helst á árshátíð framandi ættbálks en þeim leiddist það ekki að dansa undir dynjandi takti og seiðandi röddu Karin. Í einu lagi gengu þau það langt að allir meðlimirnir tóku til við að dansa en enginn sá um að spila tónlistina. Ég tek það fram að ég kláraði ekki tónleikana en ég kannaðist ekki við eitt lag þessar 35 mínútur sem ég eyddi í salnum og því kannski smá vonbrigði en engu að síður var upplifunin þess virði og það verður ekki hægt að þræta fyrir það að The Knife leggur mikið í tónleika sína þó að tími þekktari laganna á tónleikum þeirra sé liðinn.

Ástæðan fyrir því að ég kláraði ekki tónleika The Knife var Hozier. Pilturinn frá Írlandi gerði vart um sig hjá mér fyrir rúmlega ári síðan þegar að lagið „Take Me to Church“ hlaut mikla spilun á X-inu. Ég var heillaður af dramatíkinni í laginu og þessari ótrúlegu rödd og fór að fylgjast betur með kauða. Eftirfylgnin stigmagnaðist, ekki síst vegna væntanlegrar komu hans á Airwaves og allt náði þetta hámarki þegar hann gaf út sína fyrstu plötu í september. Hozier á auðvelt með að búa til lög sem grípa mann og textarnir hans eru margir hverjir magnaðir. Áður en hann mætti til Íslands hafði hann átt vel heppnaðan túr í Bandaríkjunum þar sem að hann kom meðal annars fram í SNL en frægðarsól hans hefur kannski risið hraðar en skipuleggjendur Iceland Airwaves áttu von á. Tónleikar Hozier í Norðurljósasal voru æðislegir ef horft er framhjá óþolandi klið í salnum. Vil ég meina að þessi kliður hafi borist frá þeim sem voru þarna mættir einungis til þess að hlusta á eitt lag. Hozier var duglegur að spjalla við salinn og tilkynnti meðal annars að hann væri að fara að túra með Ásgeiri. Fyrir flutninginn á laginu „In a Week“ talaði hann um heimahaga sína sem gengu stundum undir nafninu „the garden of Ireland“ sem ættu þó ekki möguleika að sporna við fegurð íslensku náttúrunnar. Hozier var sum sé með allan pakkann og greinilega engin þreyta farin að segja til sín. Honum tókst líka að láta mig fá gæsahúð er hann flutti „The Angel of Small Death & the Codeine Scene“ og trúið mér, það þarf mikið til.

IMG_2977

Síðustu tónleikar kvöldsins sem ég sótti voru hjá Ezra Furman í Iðnó en þar er mikill meistari á ferð. Fyndið hvað ljósmyndir geta blekkt en ég nánast þekkti ekki manninn. Það kom kannski ekki á óvart þar sem að hann var í rauðum kjól, sokkabuxum og með hvíta spennu á höfðinu. Tónleikarnir voru ótrúlega skemmtilegir þar sem að fjörugt rokkið var í hávegum haft og mögnuð rödd Ezra fékk að njóta sín en hún hljómar eins og blanda af röddum yngri Bob Dylan, David Byrne (Talking Heads) og Alec Ounsworth (Clap Your Hands Say Yeah). Frábær endir á þrusu fínu laugardagskvöldi!

Airwaves’ 14: Föstudagur

Planið á föstudeginum var að sjá Roosevelt á Húrra en mér tókst að klúðra því með að mæta ekki nógu tímanlega. Röðin var löng og hreyfðist ekki neitt og ég gafst upp eftir að hafa heyrt Roosevelt spila tvö lög inni. Því var brugðið á það ráð að halda eitthvert annað þar sem enga röð væri að finna og endaði ég þá á Listasafninu. Þar var danska hljómsveitin Ballet School að spila. Eitthvað vesen var í gangi með hljóðið í byrjun sem lagaðist þó en það kom ekki að sök þar sem að ég gafst upp eftir tvö lög. Danmörk að skíta.

Harpan var næsti viðkomustaður og sá ég nokkur lög með Farao. Það var svolítill Zero 7 stemmari yfir henni og lögin hennar alveg þokkaleg. „Tell a Lie“ stóð samt upp úr og eftir það gat ég leyft mér að gera mig kláran fyrir tónleika Anna Calvi í Silfurbergi. Hún kom mér skemmtilega á óvart sú breska og hafði ég enga hugmynd um færni hennar á gítarinn en hún gerði mann alveg agndofa á köflum! Ekki nóg með það þá er hún alveg hörku söngvari líka og minnti mig stundum á PJ Harvey og Cat Power. Anna Calvi á fullt af flottum lögum eins og „Desire“ og „Eliza“ en hún tók einnig ábreiðu af Bruce Springsteen laginu „Fire“ sem kom vel út. Ég hafði ekki gert neinar sérstakar væntingar til Önnu en heillaði mig upp úr skónum með vel heppnuðum tónleikum sínum.

Þá var komið að Listasafninu aftur og nú beið mín röð en Ibibio Sound Machine var að spila. Ég náði ekki einu lagi með henni en komst þó inn í tæka tíð áður en Klangkarussell byrjuðu. Þeim tókst að koma gestum Listasafnsins á hreyfingu með fyrsta lagi sínu og héldu því þannig þangað til að þeir yfirgáfu sviðið. Listasafnið breyttist í stóran skemmtistað og það var ómögulegt að dilla sér ekki með í takt við tónlistina. Tónleikarnir náðu algjöru hámarki með smellunum „Sonnentanz (The Sun Don’t Shine)“ og „Netzwerk (Falls Like Rain)“ og tókst þeim að loka partýinu með stæl. Með betri tónleikum hátíðarinnar.

IMG_2933

Gamla bíó var næsti og síðasti áfangastaður kvöldsins en nú fór kærleikurinn við náungann að skipta meira máli heldur en tónlistin og því náði ég aðeins glefsum með Tomas Barfod sem bjargaði orðspori danskra tónlistarmanna þetta kvöldið og Sísí Ey. Strembin vika var farin að segja til sín hjá kærustunni sem hafði ekki meira úthald og því var brugðið á það ráð að fara heim. Það var þó ekki hægt að gráta yfir því enda ekki miklar líkur á því að einhver færi að toppa Klangkarussell.

– Torfi 

Airwaves ’14: Miðvikudagur

Ég sem hélt að langar raðir á Airwaves heyrðu sögunni til. Ó nei. Sökum vinnu gat ég ekki mætt á tónleika fyrr en 22:30 og var planið að kíkja á Amabadama í Gamla bíói en er ég nálgaðist staðinn blasti við mér lengsta röð sem ég hef séð á miðvikudegi! Það þýðir bara það að maður þarf að skipuleggja dagskrána sína á komandi dögum enn betur og gæta þess að ætla sér ekki um of.

Ég nennti ómögulega að hanga í þessari röð svo að stefnan var tekin á annað hvort Frederiksen, Húrra eða Gaukinn. Ég endaði á Gauknum þar sem að Svartidauði var að spila. Ég er nú ekki beinlínis áhugamaður um svartan metal eða heimsendarokk eins og þeir gefa sig út fyrir að spila en þetta var akkúrat það sem ég þurfti á þessum tímapunkti. Þessi þrjú lög sem ég náði með þeim spörkuðu fast í rassgatið á mér alla leið yfir á Frederiksen þar sem að Ourlives var að klára settið sitt.

Una Stef var næst á svið en ég vissi ekki mikið um þá stúlku annað en hún væri hörku söngvari og hefði numið við FÍH. Hún mætti ásamt átta manna hljómsveit sem tróð sér á litla sviðið á Frederiksen. Stemningin var góð, bæði á sviði og útí sal og var það bæði nærveru Unu sjálfrar og tónlistarinnar sem gerði það að verkum. Una og hljómsveit byrjuðu af krafti á laginu „Mama Funk“ en hægðu svo á sér og renndu meðal annars í frábæra útgáfu af „Survivor“ með Destiny’s Child. Una sýndi fram á ósvikna sönghæfileika og þokkalegustu lagasmíðar. Hún fór allavega langt yfir þær væntingar sem ég gerði til hennar þetta kvöld.

IMG_2884

Ferðinni var heitið í Hörpuna þar sem stóð til að horfa á töffarana í Kaleo. Þeir léku ný lög í bland við gömul þar sem að pípurnar í Jökli fengu að njóta sín í Kaldaljósi. Rjóminn af frumburðinum var tekinn en nýju lögin sem voru þrjú eða fjögur gefa góða fyrirheit fyrir næstu plötu. Tónleikar þeirra voru þéttir og allir í góðu formi og ekki skemmdu fyrir auka strengir og gítarleikari.

Sum sé alveg afbragðs miðvikudagskvöld að baki þar sem að fjölbreytileikinn var í hávegum hafður.

– Torfi

Airwaves ’14: Böndin sem skipta máli

IMG_1127

Ég hef nú lokið við heimavinnuna mína fyrir Airwaves hátíðina sem hefst „formlega“ á morgun en off-venue dagskráin fór af stað í gær. Úrvalið af hljómsveitum og listamönnum er ansi gott í ár en sumar hljómsveitir eru öðrum fremri og það verður að hafa það í huga ef maður ætlar að eiga gott Airwaves. Afrakstur vinnunar eru tveir listar af hljómsveitum sem ég persónulega ætla að gera mitt besta til að sjá en það er auðvitað aðeins óskhyggja enda er laugardagurinn t.d. pakkaður af góðum hljómsveitum sem spila á sama tíma. Einhverju ætti maður samt að ná á off-venue en þó eru nokkrar sem taka ekki í þeirri dagskrá. Athugið að hér er aðeins um erlenda flytjendur að ræða en ég treysti mínum samlöndum auðvitað fyrir því að velja úr íslensku flórunni.

Skylduáhorf:

Caribou
Flaming Lips
Future Islands
Hozier
The Knife
The War on Drugs

Hafðu auga með þessum:

Anna Calvi
BLAENAVON
Ezra Furman
Horse Thief
How to Dress Well
Jaakko Eino Kalevi
King Gizzard and the Lizard Wizard
Klangkarussell
Kwabs
La Femme
Phox
Radical Face
Roosevelt
Son Lux
The Walking Who
Thus Owls
Tomas Barfod
Unknown Mortal Orchestra

– Torfi

Airwaves upphitun: Anna von Hausswolff – Jagwar Ma – Mac DeMarco

Það fer að styttast í bestu tónlistarhátíðina á Íslandi og það er ekki úr vegi að fara að hita aðeins upp. Erlendu atriðin í ár eru í kringum 60 og eru þau stödd á misjöfnum stað á ferlinum. Í fyrstu voru ekki mörg nöfn sem maður kannaðist við, Kraftwerk er auðvitað lang stærsta hljómsveitin í ár, John Grant snýr aftur en hann spilaði einnig á hátíðinni árið 2011, bandið sem spilaði undir fyrstu plötunni hans er líka á dagskrá en hún heitir Midlake og svo keypti ég disk með belgísku hljómsveitinni Girls in Hawaii fyrir einhverjum árum síðan og þá eru hljómsveitirnar sem ég þekkti fyrir nánast upptaldar. En þá hófst rannsóknarvinna sem stendur enn yfir og hef ég ákveðið að kynna til leiks þrjá listamenn sem munu troða upp á hátíðinni í ár.

Anna von Hausswolff
Anna Aðdáendur á Facebook: 
9.064
Breiðskífur: 2
Hvar: Gamla bíó á fimmtudegi kl. 23:40
Rekst á: No Joy, Yo La Tengo, Bárujárn, Sólstafi

Anna von Hausswolff er hörku söngkona og píanisti sem kemur frá nágrannaþjóð okkar, Svíþjóð. Tónlist hennar er ansi dramatísk og drungaleg og gefa kannski titlar diskanna hennar það til kynna, Singing from the Grave og Ceremony. Seinni platan er virkilega góð en hún var meðal annars tilnefnd til Nordic Music Prize sem besta norræna platan 2012. Þegar ég hlustaði á plötuna minnti söngur Önnu mig svolítið á hina stórkostlegu Kate Bush og er það ekki leiðum að líkjast. Gamla bíó ætti að henta henni vel en það er spurning hvort hún geri hljóðmönnum Airwaves erfitt fyrir og flytji inn orgel til landsins þó ég stórefi það.

Jagwar Ma
Jagwar
 Aðdáendur á Facebook: 23.753
Breiðskífur: 1
Hvar: Listasafnið á fimmtudegi kl. 23:00
Rekst á: No Joy, Yo La Tengo og smá á Önnu von Hausswolff

Áströlsku stuðboltarnir í Jagwar Ma voru í seinasta hollinu inn á Airwaves hátíðina í ár og eiginlega var það þeirra vegna sem ég ákvað endanlega að verða mér útum miða. Meðlimir eru þrír og spila þeir allir á hefðbundin hljóðfæri eins og gítar, bassa og trommur en þeir nýta sér líka syntha, loopa og trommuvél sem gerir tónlistina þeirra bæði áheyrilegri og dansvænni. Ég er allavega á því að þetta séu tónleikar sem maður er að fara að dilla sér á enda eru ástralskir listamenn þekktir fyrir það að koma fólki til að dansa (Cut Copy, Empire of the Sun). Platan þeirra Howlin’ kom út í sumar og hefur fengið góða dóma hjá t.d. Pitchfork og Allmusic. Upphafslag plötunnar, „What Love“ var til að mynda að finna í tölvuleiknum Fifa 13 en það er ágætis árangur að ná lagi þar inn enda einn vinsælasti tölvuleikur heims og fá mörg eyru að kenna á tónlistinni sem í honum hljómar. Það verður fróðlegt að sjá hversu margir mæta í Listasafnið þar sem að Yo La Tengo, eitt af stærri nöfnum hátíðarinnar er að spila á sama tíma en það verður að minnsta kosti einn á Listasafninu klukkan ellefu á fimmtudagskvöld.

Mac DeMarco
Mac_DeMarco
 Aðdáendur á Facebook: 33.478
Breiðskífur: 2
Hvar: Silfurbergi í Hörpu kl. 21:00
Rekst á: Fears, Ghostigital, Sarah MacDougall, We Are Wolves

Mac DeMarco er ungur flippköttur frá Kanada sem er veikur fyrir varalitum og almennu flippi enda ekki skrítið, maðurinn er 23 ára. DeMarco hefur unnið hörðum höndum að því að meika það sem tónlistarmaður frá árinu 2008 en það var loks í fyrra sem hann fékk plötusamning við útgáfufyrirtækið Captured Tracks. Þá gaf hann út tvær plötur, eina í mars sem hlaut náð fyrir augum útgáfunnar sem í kjölfarið bauð honum samning og í október skilaði hann plötunni frá sér. Plöturnar tvær eru góðar þó að sú seinni sé talsvert betri enda munur á því að komast í alvöru stúdíó með tilheyrandi græjum og fíneríi. Á köflum minnir DeMarco mig á Kurt Vile þó aðallega í laginu „Ode to Viceroy“ en gítarinn spilar stóra rullu í tónlist DeMarco sem er í suðrænari kantinum. Ég geri ráð fyrir stórskemmtilegum tónleikum hjá honum í Hörpu og ég ráðlegg fólki að leggja leið sína þangað tímanlega á laugardagskvöldið.

– Torfi

Airwaves: Sigur Rós + Uppgjör

Það var áberandi besta veðrið á sunnudeginum en það viðrar oft vel er Sigur Rós stígur á svið á Íslandi. Ég held að það sé ekki hægt að finna betri hljómsveit til að „loka“ Iceland Airwaves hátíðinni enda Sigur Rós í hópi þeirra allra bestu í heimi er kemur að tónleikum og umgjörð í kringum þá.

Húsið opnaði klukkan sex en lengi vel hélt ég að Doors væri upphitunarband fyrir Sigur Rós, aulinn ég. Sigur Rós átti samkvæmt miðanum að hefja leik klukkan sjö þannig ég mætti tímanlega fyrir það. Klukkan sló sjö og ekkert gerðist. Það var ekki fyrr en upp úr átta sem að tónleikarnir byrjuðu og var maður því orðinn vel þreyttur í fótunum enda nokkuð erfið standandi steisjon helgi að baki. En við upphafstóna Sigur Rósar var maður fljótur að gleyma því.

Sviðið var umlukið stóru hvítu tjaldi og birtust fallegar og á köflum óhugnalegar myndir á því. Tjaldið fékk að standa í 3-4 lög og féll svo niður við mikinn fögnuð gesta. Sigur Rós renndi í nokkuð pottþétt prógram og spilaði mörg af sínum bestu lögum á ferlinum. Aðeins voru leikin tvö lög af Valtara en þeir vilja meina að lögin af plötunni virki ekki öll á sviði.

Eftir uppklapp léku þeir þrjú lög og þar af eitt alveg splunku nýtt sem þeir kalla „Brennisteinn“. Lagið er frábrugðið öllu því sem þeir hafa gert áður en fýlingurinn var rafmagnaður og poppaður í senn, frábært stöff og spennandi að heyra framhaldið líklegast á næsta ári. Einnig verð ég að minnast á ljósasýninguna í laginu sem gerði þetta enn áhrifaríkara. Þeir enduðu svo leika á „E-bow“ og bundu þar með enda á fullkomna tónleika sem munu ábyggilega sitja lengi í höfði fólks.

Tónleikar Sigur Rósar komast þar með endanlega í hóp þeirra bestu sem ég hef upplifað þar sem að tónlist og sviðsmynd vinna saman að ógleymanlegri upplifun. Það voru ekki ómerkari listamenn en Portishead og Radiohead.

Uppgjör Airwaves

Hátíðin í ár var sú fjórða hjá mér en áður hafði ég farið 2008, 2009 og 2010. Það verður að viðurkennast að þessi var sú lakasta af þeim öllum og þá aðallega vegna lítils magns af góðum listamönnum. Ekki bætti heldur úr skák öll forföllin sem urðu af ýmsum ástæðum. Ég get ímyndað mér að fólk hafi séð á eftir Swans, Polica og Django Django.

Ástæðan fyrir því að ég fer á Airwaves hátíðina er til þess að uppgvötva góða og efnilega erlenda listamenn. Þeir íslensku eru ekki eins mikilvægir fyrir mér en ég lít fyrst og fremst á þá sem bónus við hinar erlendu.

Annars voru bestu tónleikarnir sem ég sá eftirfarandi:

1. Jamie N Commons
2. Patrick Wolf
3. Half Moon Run (á Kex)
4. Haim
5. Prins Póló

Margir reka líklega upp stór augu að sjá Sigur Rós ekki á listanum en ég tel þá vera í öðrum klassa og ekki hægt að líkja þeirri upplifun við aðrar á hátíðinni.

Jamie N Commons er efnilegur andskoti.

Það kom skemmtilega á óvart hvað raðirnar voru litlar í samanburði við fyrri ár, allavega upplifði ég ekki nema eina pínu litla á Iðnó á laugardagskvöldinu. Þegar ég labbaði útaf Listasafninu eftir tónleika Friends bjóst ég við röð út á Bæjarins beztu en það var engin! Harpan kom líka vel út en þetta er í annað sinn sem að hátíðin er til húsa þar og kynntist ég því fyrst núna og óhætt að segja að söknuðurinn af Nasa kemur ekki til með að lifa lengi á meðan við eigum hús eins og Hörpu.

Meira hef ég eiginlega ekki að segja um þessa annars yndislegu hátíð sem verður líklega helst minnst fyrir stormasamt veður og skróp nokkurra listamanna.

Takk annars fyrir innlitið og áhugann yfir Airwaves gott fólk!

Torfi

Airwaves: Laugardagur

Sökum þess að ég sá ekki alla tónleikana hjá Half Moon Run í Hörpunni á föstudagskvöldið ákvað ég að bæta úr því og mæta á Kex klukkan 13 þar sem þeir spiluðu off venue. Það var góð ákvörðun enda um virkilega fína hljómsveit að ræða sem hefur alla burði til að verða stærra nafn í framtíðinni. Ég hafði sérstaklega gaman af því að sjá hljómborði stillt upp ofan á bassatrommu annars trommuleikarans en hann sló ýmist taktinn um leið og hann spilaði á borðið. Góð byrjun á deginum í boði Half Moon Run.

Í millitíðinni kíkti ég heim og las þær leiðinlegu fréttir á heimasíðu hátíðarinnar að Django Django, hljómsveitin sem ég hafði verið hvað spenntastur fyrir myndi ekki spila sökum veikinda. Þetta setti planið sem ég hafði búið til og dreymt um á hliðina. Nú var það ekki lengur Harpan sem heillaði heldur var það Listasafnið.

Ég var mættur tímanlega fyrir klukkan átta og voru það snillingarnir í Prins Póló sem opnuðu kvöldið. Sveitin var vel mönnuð þetta kvöld en Benni Hemm Hemm lék á bassa, Borko sá um slagverk og önnur hljóð og Loji Höskuldsson úr Sudden Weather Change spilaði á gítar og söng bakrödd. Ég hef séð Prins Póló nokkrum sinnum en ég myndi segja að þeir hafi aldrei verið betri en í gær. Prinsinn Svavar og trymbillinn Kristján Freyr slógu á létta strengi eins og þeim einum er lagið og kitluðu hláturtaugar tónleikagesta hvað eftir annað. „Föstudagsmessan“ stóð upp úr að mínu mati og var endirinn ekki síðri þar sem farið var niðrá strönd. Prins Póló verður bara betri og betri með tímanum og er að stimpla sig inn sem ein af bestu og ferskustu hljómsveitum Íslands um þessar mundir að mínu mati.

Kwes var næstur á svið. Hann mætti ásamt tveimur stúlkum. Ég get ekki sagt að Kwes hafi heillað mig neitt svakalega. Tónlistin var lágstemd og ekki grípandi. Einu sinni heyrðist það lágt í Kwes að þrjár stúlkur í salnum yfirgnæfðu hann með einhverju masi. Tónleikarnir náðu algjöru hámarki þegar lagið „Bashful“ var tekið og kannski þegar að Kwes lagðist á gólfið með hljómborð og spilaði á það með fótunum. En það var of lítið og of seint líkt og markið hjá Santi Cazorla gegn Man Utd. í gær.

Þá var komið að Sin Fang og félögum. Sindri Már er enginn aukvissi í íslensku tónlistarlífi og fór vel með tímann sinn í gær. Ég hefði reyndar viljað heyra eitthvað af nýjustu plötunni hans Half Dreams. Annars nokkuð örugg frammistaða og búið að rífa upp stemninguna að nýju eftir Kwes.

Hljómsveitin Friends frá Bandaríkjunum steig á svið klukkan ellefu. Þau eru mjög hress og það er tónlistin líka þó að hún sé reyndar misgóð. Ég var ekki alveg að átta mig samt á öðrum söngvaranum og var hann frekar óþæginlegur ásýndar. Samantha Urbani var eitursvöl og fór fyrir sveitinni með látum. Friends blandar saman allskonar stefnum svo úr verður dansvæn og hressandi tónlist sem skilur þó ekki mikið eftir sig. Friends er gott dæmi um sviðsband með tvo síngúla.

Þá sagði ég skilið við Listasafnið og var stefnan sett á Iðnó þar sem hljómsveitin DIIV átti að koma fram en hún er einmitt frá Brooklyn rétt eins og Friends. DIIV gaf út plötuna Oshin á þessu ári og hlaut hún meðal annars náð fyrir augum Pitchfork í sumar. The Horrors og The Drums komu upp í hugann þegar ég hlustaði á DIIV en þeir spila kraftmikið indí rokk með shoegaze áhrifum. Að vísu skildi ég aldrei hvað söngvarinn var að segja eða syngja um en það voru kannski hljóðfærin sem voru í aðalhlutverki. Að vísu gerði ég ekki mikinn greinarmun á lögum DIIV enda ekki um mikla fjölbreytni að ræða þar en það þarf ekki endilega að vera slæmt. Þetta var meira eins og eitt stórt tónverk sem tekur þrjú kortér í flutningi og það er allt í lagi stundum.

Eftir DIIV minnkaði mannfjöldinn talsvert en Valdimar áttu að loka kvöldinu á Iðnó. Mér fannst það ágætis tilhugsun að enda á góðri íslenskri tónlist. Valdimar spilaði aðallega lög af nýjustu plötunni sinni Um stund en ég hefði viljað heyra meira af Undralandi enda ekki búinn að hlusta neitt á þá nýju. Því var það augljóst að hápunktarnir voru þegar lögin „Undraland“ og „Yfirgefinn“ fengu að hljóma. Að vísu er lagið „Sýn“ í sama gæðaflokki en annars er nýja efnið þeirra ekki eins gott og það gamla.

Þar með lokaði ég laugardagskvöldinu sem tók heldur óvænta stefnu eftir skrópið hjá Django Django. Kvöldið hefði getað verið betra og sérstaklega í ljósi þess að bestu tónleikarnir voru í boði Prins Póló.

Sigurvegari kvöldsins!

Torfi

Airwaves: Föstudagur

Ég hóf leikinn í Fríkirkjunni en þar áttu Lay Low og Patrick Wolf frá Bretlandi að spila. Fólk var að tínast inn og fékk ég mjög gott sæti, borgar sig að vera mættur tímanlega!

Lay Low var virkilega góð og vel studd af hljómsveit sinni. Hún tók lög af flestum plötum sínum og má segja að hún hafi valið vel. Lay Low var einnig dugleg að tjá sig á milli laga og kvartaði undan nöglinni á þumalfingrinum sem var við það að detta af! Í seinni hlutanum var ástandið það slæmt að hún gat málað sig í framan með blóðinu. En fyrir utan þetta vesen þá voru tónleikarnir sérstaklega flottir og eigum við Íslendingar virkilega góðan listamann í Lay Low.

Næstur á svið var Patrick Wolf. Kauði gaf nýverið út plötu í tilefni af 10 ára starfsafmæli sínu þar sem hann setti mörg sín bestu lög í akústískan búning. Hann var mættur ásamt þremur listamönnum sem skiptust á að styðja hann. Patrick spilaði á fjöldan allan af hljóðfærum, flygil, hörpu og smávaxinn gítar. Röddin hans er sterk og naut hún sín vel í Fríkirkjunni. Hann var einnig óhræddur við að segja sögur á bakvið lögin sín svo maður lifði sig þvílíkt inn í hans hugarheim. Einnig var skemmtilegt þegar t.d. míkrafónninn við flygilinn var eitthvað laus í sér og truflaði Patrick í flutningi sínum, það kom þó ekki að sök og hoppaði hann beint aftur inn í lagið án vandræða. Tónleikarnir stóðu yfir í eina klukkustund og voru gestir Fríkirkjunnar líklega saddir og sælir að þeim loknum.

Eftir smá matarpásu kíkti ég á lokin á tónleikum hinnar kanadísku Half Moon Run og var ég nokkuð spældur að vera ekki mættur fyrr. Þeir litu út fyrir að vera hörku band og var mitt fyrsta verk að kíkja hvort þeir ættu ekki eftir að koma fram á off-venue dagskránni. Blessunarlega áttu þeir eitt skipti eftir.

Það var ekkert annað í stöðunni að gera en að bíða eftir Hjálmari og Jimi Tenor. Ég vissi í rauninni ekkert út í hvað ég var að fara þar en ég vonaðist eftir því að sjá Hjálmar leika öll sín bestu lög. Það rættist hins vegar ekki. Ég þekkti ekki eitt lag en allt snérist greinilega um þennan Jimi Tenor því miður. Það má samt ekki taka af þeim að spilamennskan var góð og á köflum var þetta bara allt í lagi en ég bjóst við einhverju allt öðru.

Hjálmar hefðu verið betur settir án þessa manns.

Í restina var það svo FM Belfast en mér sýndist á öllu að prógrammið þeirra hefði lítið breyst frá því á árinu 2008 og svo var mér svo illt í maganum að ég gat ekki meir. Kvöldið byrjaði því mjög vel en endaði ekki eins sterkt á kvöldin áður.

– Torfi

Airwaves: Fimmtudagur

Annar í Airwaves og ég mættur upp í Hörpu nokkuð ráðvilltur. Það var tvennt sem ég varð að sjá þetta kvöld, Jamie N Commons og Haim. Ég tók því enga sénsa og kom mér tímanlega fyrir í Silfurbergi. Þar átti Lára Rúnars að stíga á svið og maður lét sig nú hafa það.

Ég veit ekki með Láru, hún fær góðan stuðning frá færum listamönnum en klúðrar svo málunum í sviðsframkomu og tali. Þetta er allt eitthvað svo klisjukennt. Hún getur samt alveg sungið og hún hefur ágætis hugmyndir í farteskinu en hún ætti samt að einbeita sér að því að vera hún sjálf.

Jamie N Commons var næstur á svið en það mun vera djúpraddaður andskoti frá Bretlandi. Honum hefur verið líkt við ekki ómerkari menn en Tom Waits og Nick Cave, slík eru gæðin. Að auki hefur hann góðan bakgrunn í blúsi eftir veru sína í Chicago. Jamie og hljómsveit hans kom, sá og sigraði, allavega mig. Ég var með gæsahúð lag eftir lag. Tónlistin var líka fjölbreytt og prógrammið var jafnt og þétt. Með betri tónleikum sem ég hef séð á Airwaves og bið ég ykkur um að muna þetta nafn í náinni framtíð.

Planið var að fara á Gaukinn en fyrst það var engin röð fyrir utan Þýska barinn varð maður eiginlega að kíkja á Gísla Pálma. Hann hóf leikinn á „Swagalegt“ og það var swagaleg upplifun. Eftir að Gísli var hálfnaður með annað lagið ákvað ég að rölta yfir á Gaukinn þar sem að Sudden Weather Change var að stilla upp.

Ég hef aldrei hlustað á SWC af neinu ráði. Þeir eru samt vel metnir hjá pressunni og ég var temmilega spenntur fyrir útkomunni. Þetta eru flottir drengir og ábyggilega mjög góðir í því sem þeir eru að gera en þetta heillar mig ekki.

Næst á svið var Nova Heart en hún kemur alla leiðina frá Kína. Fyrir minn smekk aðeins of mikil sýra en flottir tilburðir inn á milli hjá meðlimum og söngkonan örugg og kraftmikil. Áhorfendur voru að fýla þetta og mega þeir kínversku vera sáttir með sitt.

Þá var komið að því sem allir höfðu beðið eftir, hljómsveitin Haim frá Bandaríkjunum. Þrjár myndarlegar systur og einn drengur sem lamdi húðir. Þau rifu stemninguna upp á annað plan og vöfðu áhorfendum um fingur sér. Stúlkan á bassanum verður mér alltaf minnisstæð en ekki endilega fyrir flotta takta á bassanum heldur fyrir gapandi gin sitt. Um leið og hún byrjaði að plokka bassann opnaðist kjafturinn á henni upp á gátt. Maður var pínu smeykur. Annars virkilega gott sett hjá þeim og góð sviðsframkoma sem gefur alltaf vel. Flottasta stúlknaband sem ég hef séð, punktur.

Þessar stöllur sáu til þess að ég fór sáttur heim.

Torfi