Færslusafn

Árslisti: Bestu íslensku plöturnar 2012

Eins og ég hef komið inn á áður þá var íslenska tónlistarárið afar safaríkt og man ég ekki eftir betra ári hvað plötur varðar. Hér eru 10 bestu plötur ársins að mati Pottsins.

Star Crossed# 10

Þórunn Antonía – Star Crossed

Hér sameinast fingur Davíðs Berndsen og silkimjúk rödd Þórunnar Antoníu. Platan er vel poppuð og gamaldags en það sem kannski háir henni er hversu ófjölbreytt hún er.

Helstu lög: Lovers in the Night, So High og Too Late.

Tilbury - Exorcise# 9

Tilbury – Exorcise

Frumburður stjörnusveitarinnar Tilbury gerði ágætis lukku á árinu og eru nokkrar helvíti fínar lagasmíðar á Exorcise, þær hefðu bara mátt vera fleiri.

Helstu lög: Drama, Slow Motion Fighter, Sunblinds og Tenderloin.

Ojba Rasta# 8

Ojba Rasta – Obja Rasta

Það var kominn tími á að einhver önnur reggí sveit en Hjálmar stigi fram og það gerðu liðsmenn Ojba Rasta svo sannarlega með reggí-döbb frumburðinum sínum. Skemmtilegir textar í bland við glaðværa tónlist klikkar seint!

Helstu lög: Gjafir jarðar, Hreppstjórinn og Jolly Good.

valdimar---um-stund# 7

Valdimar – Um stund

Undraland var afar vel heppnuð plata og það má segja að það hafi verið smá pressa á Valdimar að fylgja henni eftir. Um stund er ögn rólegri og heilsteyptara verk en það vantar samt fleiri hittara.

Helstu lög: Beðið eftir skömminni, Sýn og Yfir borgina.

nora - himinbrim# 6

Nóra – Himinbrim

Hér er um að ræða metnaðarfulla plötu frá hljómsveitinni Nóru. Lögin eru stór og minna stundum á sveitir eins og Arcade Fire. Þú byrjar ekkert að hlusta á þessa nema að þú gerir það til enda.

Helstu lög: Himinbrim, Kolbítur og Sporvagnar.

sigur-ros-valtari-cd-packshot-lst097077# 5

Sigur Rós – Valtari

Enn einn osturinn frá okkar ástkæru Sigur Rós. Ekki besta platan þeirra en persónulega er ég meira fyrir Takk… og Ágætis byrjun plöturnar en þessi er meira í takt við (). Róleg og sveimandi sem hlýjar í kuldanum.

Helstu lög: Dauðalogn, Rembihnútur og Varúð.

Moses_Hightower__5020f334e3b5f# 4

Moses Hightower – Önnur Mósebók

Hressasta hljómsveit landsins, það er ekki spurning. Þeir halda hér vel á spöðunum en hér er um rökrétt framhald að ræða frá Búum til börn. Hnittnir textarnir passa svo vel við vandaðan og undurfagran hljóðfæraleikinn að það hálfa væri hellingur.

Helstu lög: Háa c, Sjáum hvað setur og Stutt skref.

Petur# 3

Pétur Ben – God’s Lonely Man

Ó hve lengi ég beið þín segi ég nú bara. Sex ár liðin frá síðustu plötu sem gerði góða lukku. Pési hefur þroskast mikið sem lagahöfundur og hljómar platan eftir því. Pétur Ben minnir mig svolítið á Lou Reed áður en hann missti það og er ég ekki fær um að hrósa meir en það.

Helstu lög: Cold War Baby, Tomorrows Rain og Yellow Flower.

Dyrd# 2

Ásgeir Trausti – Dýrð í dauðaþögn

Ásgeir „Stormsveipur“ Trausti þarf enga kynningu en ég man ekki eftir öðrum eins sigurfara í íslenskri tónlistarsenu. Hugljúfar lagasmíðarnar og björt röddin með íslensku textunum er eitthvað sem virkar á alla Íslendinga.

Helstu lög: Dýrð í dauðaþögn, Hljóða nótt, Hærra og Nýfallið regn.

Enter 4# 1

Hjaltalín – Enter 4

Mögulega síðasta platan sem kom út á árinu og hvað það er nú gaman þegar að svona konfektmoli kemur óvænt úr kassanum. Besta plata Hjaltalín hingað til en samstarf Högna og GusGus hefur líklega gert honum gott og má heyra áhrif hér og þar á plötunni. Hjaltalín er mögulega ein best mannaðasta sveit á Íslandi í dag með sjálfan Jesú Krist (Högni) í fararbroddi. Svona mannskapur veitir einfaldlega bara á gott!

Torfi

Auglýsingar

Árslisti: Bestu íslensku lögin 2012

Mig grunar að íslenskir tónlistarmenn hafi verið frekar smeykir við að heimurinn myndi enda 20. desember í ár og því hafi þeir haft hraðar hendur og gefið frá sér miklu betri lög í kjölfarið. Það var því úr nógu að velja úr góðum íslenskum lagasmíðum en þetta eru þau tíu lög sem stóður upp úr að mínu mati.

Ásgeir Trausti – „Dýrð í dauðaþögn“

Þeir eru fáir sem hafa komið inn í íslenskt tónlistarlíf á jafn hvítum hesti og Ásgeir Trausti gerði í ár. „Dýrð í dauðaþögn“ er eitt af mörgum frábærum lögum á samnefndri plötu en með aðeins meiri vídd og tilþrifum en restin.

BlazRoca & Ásgeir Trausti – „Hvítir skór“

Þetta lag heillaði mig ekki við fyrstu hlustun en svo tók ég húmorinn á þetta og fór að meta lagið upp á nýtt. Þrátt fyrir að hafa komið seint út á árinu er þetta eitt af mest spiluðu lögunum á iPodinum mínum.

Hjaltalín – „We“

Frábært lag frá einni heitustu hljómsveit landans undanfarin ár. Lagið er stórt og mætti það alveg vera lengra fyrir mér.

Legend – „City“

Krummi sýnir á sér nýjar hliðar og tekst það einkar vel því að hann er greinilega sniðinn fyrir raftónlistina.

Moses Hightower – „Sjáum hvað setur“

Ein skemmtilegasta hljómsveit sem Ísland hefur alið af sér í langan tíma. Þeir sem hafa ekki farið á tónleika með þessum gleðigjöfum eru heppnir að heimurinn endaði ekki fyrir þremur dögum.

Ojba Rasta – „Hreppstjórinn“

Ég varð ekki var við hljómsveitina Ojba Rasta fyrr en á þessu ári og þvílíkur dýrðardagur sem það var þegar ég lagði hlustir á „Hreppstjórann“ og „Jolly Good“. Það er bara synd að þeir hafi ekki hent laginu á YouTube því lagið þeirra bitnar á fegurð þessarar færslu.

Pétur Ben – „Tomorrows Rain“

http://www.gogoyoko.com/song/799641

Ekki er Pétur Ben skárri en lagið hans er hvorki að fínna á Souncloud né YouTube. En lagið er engu að síður gott og kannski pínu svindl að það fái að fljóta með þar sem það er gamalt. En það vegur víst þyngra þegar lagið er formlega gefið út heldur en spilað á tónleikum.

Sin Fang – „Only Eyes“

Sindri Sin Fang er duglegur í tónlistarsköpun og gefur reglulega út lög undir ýmsum nöfnum, þó aðallega Sin Fang og Pojke um þessar mundir. „Only Eyes“ er ofboðslega hressandi og áferðafalleg lagasmíð og ekki sekúndubrot sem fer til spillis. Það má búast við því að Sindri verði atkvæðamikill á næsta ári.

Tilbury – „Tenderloin“

Fyrsti síngúllinn úr smiðju súpergrúppunar Tilbury. Það er einhver gamall andi yfir laginu sem er svo heimilislegur og þægilegur og hefur afslappaður söngur Þormóðs þar mikið að segja. Vonandi verður hann fyrirmynd fyrir aðra trommara sem dreymir um að stíga aðeins framar á sviðið en þora ekki að taka af skarið.

Þórunn Antonía – „Too Late“

Það er við hæfi að enda þetta á ísdrottningunni sjálfri Þórunni Antoníu. Lagið hefði gert það gott á níunda áratugnum get ég ímyndað mér og gallinn sem Tóta skartar í myndbandinu og dans tilþrifin hefðu einnig fengið góðar undirtektir. En það hefur einnig erindi nú árið 2012 enda frábært lag, frábært myndband og frábærir listamenn hér á ferð.

Torfi

God’s Lonely Man gengin út

Já það hlaut að koma að því, Pétur Ben hefur gefið út breiðskífu númer tvö, God’s Lonely Man. Liðin eru heil sex ár síðan að frumburðurinn Wine for My Weakness kom út og því löngu kominn tími á aðra plötu. Að vísu má ekki gleyma því að Pétur hefur verið upptekinn við ýmislegt annað en hann spilar auðvitað með mörgum listamönnum, gerir lög fyrir kvikmyndir og gaf út plötu í fyrra ásamt Eberg.

God’s Lonely Man hefur að geyma níu frumsamin lög sem öll eru sungin á ensku. Hvorki meira né minna en þrjú lög ná yfir sjö mínútna múrinn og er það merki um metnaðarfullar lagasmíðar. Ég er sérstaklega ánægður með að sjá lagið „Tomorrows Rain“ á plötunni en ég heyrði það fyrst á Airwaves hátíðinni árið 2010 og varð stundvís ástfanginn. Einnig er þarna að finna lagið „Cold War Baby“ sem er eitt af betri lögum plötunnar.

Í lýsingunni á gogoyoko er talað um að platan svipi til hljómsveitarinnar Velvet Underground og gæti ég ekki verið meira sammála en í hvert skipti sem ég hef heyrt Pétur spila nýtt efni að undanförnu hefur Lou Reed oftar en ekki komið upp í hugann.

Ábreiðan á God’s Lonely Man.

Pétur Ben gefur plötuna út sjálfur og hefur söfnun verið í gangi en þegar þetta er skrifað hefur hann náð að safna rúmlega helming af þeirri upphæð sem hann lagði upp með. Það er ósk mín að fólk styrki Pétur enda frábær listamaður hér á ferð. Þangað til getið þið notið plötunnar hér á gogoyoko.

– Torfi 

Airwaves: Miðvikudagur

Þá má segja að jólin séu byrjuð en Airwaves hófst í gær. Að þessu sinni ákvað ég að nýta mér off-venue dagskránna og skellti ég mér og Kex Hostel til að sjá Blouse frá Bandaríkjunum en blessunarlega komust þau leiðar sinnar til Íslands. Það var mikið af fólki og erfitt að sjá í meðlimi Blouse en þau stóðu sig ágætlega. Tónlistin sem þau búa til er þó ekkert ný af nálinni og eitthvern veginn fannst mér settið renna bara í eitt. Ágætis byrjun á Iceland Airwaves 2012 samt sem áður.

Eftir að hafa skellt í sig heitu súkkulaði í kuldanum var ferðinni heitið á Hressó en þar átti hin ameríska Vacationer að stíga á svið klukkan 16. Ég var ekki betur upplýstur en það að allt í einu stökk M-Band á svið og renndi í nokkur lög. Sandy hafði gert það að verkum að Vacationer þurfti að bíða með að ferðast á klakann, ekki gott mál. M-Band stóð hins vegar fyrir sínu og verð ég að segja að tónlistin hans nýtur sín betur lifandi heldur en heima í stofu. Það var líka nóg af fólki en tjaldið fyrir utan Hressó var næstum því fullt. M-Band var ánægður með það og mátti hann einnig vera ánægður með sitt framlag.

Bar 11 var næsti áfangastaður en þar var Pétur nokkur Ben að fara að spila. Sex ár eru liðin frá því að síðasta plata Péturs, Wine for My Weakness, kom út og því löngu kominn tími á nýja. Sú plata er væntanleg eftir tvær vikur en hann hlýtur að vera ósáttur við að missa af túristalestinni sem á eftir að sópa í sig íslenska varninginn í plötubúðum borgarinnar. Pétur Ben bauð upp á þétta dagskrá og er hann talsvert breyttur frá árinu 2006. Það er einhver nettur Lou Reed fýlingur í honum með meiri keyrslu og rokki. Mjög gott.

Ég fór svo í fýluferð upp í 12 tóna til að sjá hina kanadísku Passwords en þegar þar var komið var hurðin lokin og feitlaginn karlmaður sem stóð þar fyrir. Það var greinilega ekki meira pláss fyrir fólk enda ekki furða, pínulítið pleis! Ég hljóp því aftur niður á Bar 11 til að sjá Vigra. Kjallarinn á Bar 11 er náttúrulega hræðilegur staður fyrir hljómsveit eins og Vigra enda nýtur tónlistin þeirra sín alls ekki á svo litlum stað. Ég býst því við miklu betri tónleikum hjá þeim í Hörpu í kvöld.

Þá var off-venue stússinu lokið þennan daginn og kominn tími á að nýta armbandið eitthvað. Ég var búinn að haka við M-Band og þótt að ég hafi séð hann fyrr um daginn ákvað ég að skella mér aftur. Það verður að segjast að tónleikarnir hans á Hressó voru betri að mínu mati. Prógrammið var lengra og hljóðið var betra. En engu að síður flottir tónleikar og verður spennandi að fylgjast með framgangi hans á næstunni.

Gaukurinn var næsta stopp en þar voru að koma fram sigurvegarar Músíktilrauna 2012, RetRoBot. Ég hafði einu sinni rennt disknum þeirra í gegn en ekkert misst mig í einhverri hrifningu. Þeir eru hins vegar virkilega skemmtilegir á sviði og smitaði gleðin út frá sér. Fínar hugmyndir í gangi hjá þeim og framtíðin björt.

Þá var það spurning um að sjá Lockerbie eða færa sig yfir á Þýska barinn og bíða eftir hljómsveitunum þar. Ég valdi seinni kostinn. Hinn umtalaði Gabríel steig á svið ásamt gestum er ég var nýbúinn að koma mér fyrir. Mér finnst mjög pirrandi að vita ekki hver þessi Gabríel er. Það kom mér líka á óvart að hann rappar ekki neitt. Hann stendur þarna bara með heklaða grímu og ýtir á einhverja takka á meðan hinir sjá um sýninguna. Ásamt röppurunum voru mættir menn eins og Unnsteinn úr Retro Stefson, Valdimar og Emmsjé Gauti. Því miður komst Krummi ekki en það hefði verið áhugavert í meira lagi. Settið hans Gabríels var ágætis tilbreyting frá öllu því sem ég hafði séð fyrr um daginn og ekkert hægt að kvarta yfir þessari ákvörðun.

Norska sveitin HIGHASAKITE var næst á svið en hún var sú eina erlenda sem var á on-venue dagskránni þetta kvöldið. Kynjaskiptingin í bandinu var góð og voru meðlimir voðalega hressir. Tónlistin þeirra er ágæt og fannst mér lagið „Son of a Bitch“ standa upp úr.

Spennan var í hámarki, Þórunn Antonía var næst í röðinni en hún hefur verið að gera góða hluti með Berndsen undanfarið. Hann mætti fyrstur á svið ásamt gítarleikara og kynnti skvísuna til leiks. Saman buðu þau upp á hressandi tóna og sló hún Tóta ekki slöku við, söngurinn var óaðfinnanlegur.  Það hefði kannski mátt vera meiri stemning í salnum en ég þorði varla að dilla mér við tónlistina. „Too Late“ var algjör hápunktur en þó fannst mér heila settið helvíti gott. Glæsilegir tónleikar hjá Þórunni og var ég sérstaklega ánægður með gítarleikarann í fyrrnefndu lagi.

Elmar var hvergi sjáanlegur á meðan Þórunn flutti lögin sín.

Þá var komið að óskabarni þjóðarinnar og jafnframt síðasta atriði kvöldsins hjá mér, Ásgeiri Trausta. Ég hafði aðeins séð hann spila tvisvar áður en ekki með hljómsveit. Sem betur fer var hann mættur með allan skarann með sér og því von á góðum tónleikum. Hann hóf leikinn á „Nýfallið regn“ og eftir það var ekki aftur snúið. Það mynduðust þó óþarflega langar pásur á milli laganna en meðlimir voru ekki sáttir með hljóðið sýndist mér. Hann renndi þó í öll sín bestu lög og fór langt með að spila öll lögin af plötunni. Frábærir tónleikar og góður endir á góðum degi.

– Torfi