Category Archives: Iceland Airwaves

Airwaves ’16: Laugardagur


Þar sem maður var hvorki bundinn vinnu né námi ákvað ég að skella mér með dótturinni og kærustunni á utandagskrár tónleika. Þar sem kærastan var ekki miðahafi þurfti að velja vel. Við ákváðum að kíkja á Auður í Landsbankanum við Austurstræti. Auður er að mínu mati rísandi stjarna í íslensku tónlistarlífi. Hann er loksins farinn að gefa út meira efni en hann hélt manni volgum í nokkra mánuði með fyrsta laginu sínu „South America“. Auður leggur mikið upp úr sviðsframkomu og mér heyrist að fólk skiptist í tvær fylkingar með það. Annað hvort er það að fýla það eða ekki. Ég er á fyrri vagninum. Mér finnst það henta tónlistinni vel og á einhvern hátt skilar hún sér betur þannig. 1 árs dóttirin var líka að fýla þessar hreyfingar og hermdi eftir. Auður fór nokkuð rólega af stað en það var stígandi í prógramminu sem lauk með, „South America“.

Talandi um vonarstjörnur. Við ákváðum að taka eitt annað utandagskrár atriði og var það GKR sem varð fyrir valinu. GKR spilaði í Bryggjunni og komust við á áfangastað með aðstoð nokkurra unglinga sem voru á sömu leið. GKR er frábrugðinn öllu því sem er í gangi í íslenskri rapptónlist. Hann er ekki að reyna að vera neitt annað en hann er. Textarnir bera þess merki. Ofan á það er hann með geðveik bít eins og fólk hefur nú þegar heyrt í „MORGUNMATUR“ og „TALA UM“. Hann byrjaði á laginu „HELLO“ sem er sárt saknað á nýútkominni EP plötu hans. Einnig tók hann slagarana tvo og m.a. „ELSKAN AF ÞVÍ BARA“ sem er ábreiða af lagi Vaginaboys. GKR var í stuði og salurinn líka þar sem æstur ungdómurinn fór fremstur í flokki. Ofboðslega skemmtileg upplifun og mikill léttir að ná síðustu Airwaves tónleikum GKR þetta árið.

Ég ákvað að halda mig við rappið og eftir kvöldmat var stefnan tekin á Valshöllina. Það voru mistök. Valshöllin er frekar misheppnað venue. Hún hentar miklu betur á sunnudögum þegar allir eru frekar lúnir. Þá er gott að hafa mjúkt undirlag og takmarkaða birtu. En á laugardegi á Airwaves er hún ekki að virka fyrir mig. Þar af leiðandi voru tónleikar The Internet og Digable Planets frekar bitlausir. Þeir sem þekkja mig hins vegar vita að ég er ekki mesti rappaðdáandi sem hægt er að finna.

Það sem bjargaði þessu rétt fyrir horn var Alexander Jarl og mögnuð bjórdæla sem dældi bjórnum upp í gegnum botninn. Alexander Jarl kom fram á efri hæðinni í veislusalnum. Alexander Jarl kom fólki á hreyfingu og gerði gott mót. Inn á milli feyki fín lög og að sjálfsögðu tók hann „#BRJÁLAÐUR“ tónleikagestum til mikillar gleði. Ég fann samt mikla þörf hjá mér að koma mér út úr húsi og fá Airwaves andann yfir mig. Það þýddi leigubíl og einhvern stað niðri í bæ.

Nasa varð fyrir valinu en það var stutt í tónleika Seratones. Það var kærkomin tilbreyting að fá smá rokk í kroppinn. Seratones spilar hressandi rokk og ról þar sem að söngkonan AJ Haynes fer fyrir sveitinni með miklum glæsibrag. Ekkert mjög ósvipað MOJI & THE MIDNIGHT SONS. Þrátt fyrir ágætis tilbreytingu vantaði samt fleiri eftirminnileg lög eins og lagið „Don’t Need It“.

Eftir Seratones var komið við á Mandi í fyrsta skipti. Ég ætla ekki að hafa mörg orð um það stopp en ég mæli eindregið með hamborgaranum þeirra.

Það var fyrir löngu ákveðið að enda kvöldið í Gamla bíó til að sjá SYKUR. Á undan þeim var danska sveitin Chinah og kom ég mér fyrir á svölunum þar sem ég var hálf meðvitundarlaus. Ég er því ekki dómbær á tónleika þeirra. Ég reif mig hins vegar upp áður en SYKUR steig á svið og kom mér fyrir niðri.

Á árunum 2008-2009 var ég mikill aðdáandi SYKURS. Minnistæðir eru tónleikar með þeim á Jacobsen þar sem Laundromat er núna á dánardegi Michael Jackson. Þar keypti ég eintak af plötunni Googelplex sem var gefin út í örfáum númeruðum eintökum. En á milli þess sem fyrsta breiðskífa þeirra kom út og Agnes bættist við í sveitina hef ég ekki verið nógu duglegur að tékka á þeim. Það var því löngu kominn tími á að athuga í hvernig málum sveitin væri.

Þau spiluðu aðallega nýtt efni þar sem að Agnes er þátttakandi í öllum lögum og fær að láta sönghæfileika sína njóta sín. Sveitin hefur þroskast mikið síðan á fyrstu plötunni og tónlistin orðin kjötaðri. Kristján Eldjárn var vopnaður gítar mest allan tímann á meðan Halldór og Stefán sáu um hinn þáttinn. Agnes fór svo fyrir sveitinni líkt og valkyrja og sýndi að hún getur sungið og gott betur en það. SYKUR reddaði þar með frekar misheppnuðu laugardagskvöldi þar sem matur og drykkur stóðu sig um margt betur en ákvarðanataka mín.

– Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Föstudagur


Það kom ekkert annað til greina en að byrja föstudagskvöldið í Fríkirkjunni. Planið var að ná Árstíðum frá byrjun en hið daglega amstur kom í veg fyrir það. Ég var þó kominn inn í kirkjuna þegar þeir tóku síðasta lagið sitt, „Shades“ af plötunni Svefns og vöku skil. Af því einu að dæma hafði ég misst af góðum tónleikum.

En fyrir mér var aðalatriðið að sjá Mugison. Daginn áður hafði hann formlega gefið út fimmtu plötuna sína, Enjoy!. Fyrir tónleikana hafði ég ekki gefið mér tíma í að hlusta á hana en hafði heyrt fyrsta smellinn af plötunni, „I’m a Wolf“. Mugison tók það fram í byrjun að hann ætlaði að taka gamla smelli og nýtt efni í bland. Í byrjun tók hann mjög stutta útgáfu af „Stingum af“ sem ég held að enginn hafi verið svekktur yfir. Eftir eitt nýtt lag tók hann „Murr Murr“ í svipaðri útgáfu og er að finna á plötunni Ítrekun/Reminder. Grjóthart og hann hafði orð á því að hljómsveitin væri yfirleitt alveg búin á því eftir flutning á þessu lagi svo þau tóku því rólega í næsta lagi. Nýja efnið kom vel út og er algjörlega brennimerkt af Mugison. Hrifnastur var ég af laginu „Lazing On“ sem er samið um rómantíska kvöldstund fjölskyldu Mugisons í Nauthólsvíkinni (hvar annars staðar?) þar sem hann sá sólina og tunglið í sitthvoru glerinu í sólgleraugum konu sinnar. Honum fannst hann verða að semja lag um þessa stund og útkoman er hið fallega „Lazing On“. Það kom upp skondið atvik í flutningi lagsins en það vill stundum gerast þegar plötur eru nýkomnar út úr ofninum að textar hverfa úr minninu á ögurstundu. Það gerðist í síðasta erindinu en þá söng Mugison „Ég man ekki síðasta erindið, andskotinn!“ og uppskar mikinn hlátur í kirkjunni. Magnaðasti flutningurinn var þó í laginu „Þjóðarsálin“ af Haglél þar sem Mugison breyttist í heimsklassa graulara og gerði mann hálfsmeykann í kjölfarið. Yfir það heila frábærir tónleikar og Fríkirkjan sýndi og sannaði enn og aftur gildi sitt á Iceland Airwaves sem töfrandi tónleikastaður.

Gamla bíó var næsti áfangastaður en þar ætlaði ég að sjá Lake Street Dive. Það var hins vegar smá í þá tónleika svo af illri nauðsyn horfði ég á restina af Axel Flóvent tónleikunum. Ég er ekki hrifinn af tónlist Axels, hún er máttlaus, einhæf og laus við allan frumleika. Það var líka lítið um manninn í salnum og Axel Flóvent bersýnilega ekki eins heitur biti og menn vilja meina.

Það fjölgaði aðeins í salnum fyrir tónleika Lake Street Dive en ég bjóst samt við fleirum. Hvað með það. Þau mættu upp á svið, fjögur talsins og hljóðfæraskipan afar hefðbundin: söngur, kontrabassi, gítar og trommur. Þrátt fyrir einfalda hljóðfæraskipan var tónlistin samsuða af allskonar stefnum. Hljómsveitin var stórskemmtileg og var ég sérstaklega hrifinn af Rachel Price söngkonu sveitarinnar, sem hafði mikla útgeislun og frábæra rödd!

Dagskráin framundan í Gamla bíó leit vel út en ég ákvað þá að rölta upp í Hörpu til að sjá Kiasmos í Silfurbergi. Ólafur Arnalds og Janus eru að gera frábæra hluti saman og ég hafði það á tilfinningunni að Silfurberg væri afar hentugur staður fyrir tónlistina þeirra. Það var hárrétt ályktun, tónlist þeirra naut sín ótrúlega vel og þegar að lazergeislar fóru að skjótast út í salinn var mér öllum lokið. Stórkostleg sýning fyrir augu og eyra.

Á eftir Kiasmos var komið að Santigold. Ég viðurkenni að ég var lang spenntastur fyrir að heyra hana taka lagið „Disparate Youth“, eitt besta lag ársins 2012. Sú bið stóð yfir í ca. 30 mínútur en mikið var ég glaður þegar ég heyrði fyrstu tóna lagsins. Að laginu loknu rauk ég út og tók stefnuna á Iðnó.

Þar var íslenska/bandaríska hljómsveitin MOJI & THE MIDNIGHT SONS að spila. Ég hafði ekki kynnt mér sveitina en félagi minn tjáði mér að bæði trommarinn og gítarleikarinn væru í hljómsveitinni Tungl sem við erum miklir aðdáendur af. Þetta eru þeir Frosti Jón og Bjarni (Mínus). Það eitt veitti á gott en það var ekki allt. Hljómsveitin er skírð í höfuðið á Moji Abiola, magnaðri söngkonu frá Bandaríkjunum sem kynntist Frosta á bar eitt sumarkvöld á Íslandi. Moji og félagar spila blús- og sálarskotið rokk og gera það líka svona helvíti vel. KEXP sá ástæðu til þess að bjóða þeim að spila á Kex fyrr á föstudeginum og ég mæli með að fólk tékki á upptökunni af þeim tónleikum. Óvænt ánægja seint á föstudegi og uppgvötvun hátíðarinnar komin.

Áður en heim var farið ákvað ég að enda kvöldið í Gamla bíó þar sem Hermigervill lokaði dagskránni. Það er synd og skömm að segja frá því að ég hef ekki séð hann á tónleikum áður en nú var loksins komið að því. Hermigervill fór á kostum og hamaðist á græjunum sínum eins og enginn væri morgundagurinn. Hann sýndi svo magnaða takta þegar hann spilaði „Svaninn“ á theremin og ég vissi ekki hvert ég ætlaði. Eins og það hafi ekki verið nóg þá kallaði hann Berndsen til sín sem hafði spilað á undan honum og þeir hlóðu í eitt uppáhalds Berndsen lagið mitt „Two Lovers Team“. Ekki hægt að enda föstudagskvöldið betur og næst á dagskrá Nonnabiti og leigubíll heim!

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Fimmtudagur

img_0168

Á fimmtudeginum ákvað ég að hefja leik í Listasafninu til að sjá Julia Holter frá Bandaríkjunum. Fjórða platan hennar Have You in My Wilderness gerði góða hluti á árslistum í fyrra. Ég gaf henni ca. 30 mínútur af tíma mínum en það var í raun 30 mínútum of mikið. Fyrir utan lagið „Feel You“ var framlag Juliu og félaga aumt og óeftirminnilegt.

Eftir doðann í Listasafninu þurfti ég á einhverri hressingu að halda í formi tónlistar, svarið við því var Singapore Sling í Silfurbergi. Mér hefur alltaf fundist Singapore Sling vera mjög áhugaverð hljómsveit og ekki síst Henrik Björnsson, söngvari og gítarleikari hljómsveitarinnar sem ég hef aldrei séð öðruvísi en í svörtum þröngum gallabuxum, kúrekastígvélum, mittisstuttum leðurjakka og með hárið líkt og hann hafi blásið það í sólarhring. Ég get ekki sagt að ég sé vel að mér í efni sveitarinnar en satt best að segja rann þetta á endanum í einn graut fyrir mér. Ég meina það ekki á slæman hátt þó. Það er upplifun að sjá þessa sveit á tónleikum þar sem að látleysið er í fyrirrúmi og allir meðlimir svalir á því. Tónlist Singapore Sling er ekki gerð fyrir útvarp, það er alveg ljóst en hún var akkúrat það sem ég þurfti á að halda eftir rólega byrjun.

Það var enginn tími fyrir hvíld því Conner Youngblood var byrjaður í Norðurljósasalnum. Conner var einn á sviðinu sem kom mér á óvart þar sem hljóðheimurinn í lögunum hans er fjölskrúðugur. En Conner var sjálfum sér nógur og bjó til alla takta uppá sviði og spilaði svo yfir þá, oftast með gítar. Ég var heilt yfir mjög hrifinn af Conner sem hefur augljóslega mikla hæfileika. Á milli laga sló hann svo á létta strengi og kom fólki reglulega til að hlæja. Hann hafði orð á því að hann væri sennilega eini listamaðurinn á Airwaves sem nýtti sér ekki skjáinn fyrir aftan sig í einhverja flotta grafík. Conner var svo eins og hver annar gestur á hátíðinni um helgina og var ekkert að flýta sér heim. Topp maður.

Ég ákvað að halda kyrru fyrir þar sem næsti maður á svið var Högni. Það var erfitt að spá fyrir um hvað Högni myndi bjóða upp á enda bara eitt lag að finna með honum á Spotify sem er í rólegu deildinni. Eina sem var vitað fyrir tónleikana var að Högni býr yfir fallegustu rödd á Íslandi. Högni var tignarlegur að vanda og var klæddur í hvít jakkaföt. Ásamt honum var ungur maður sem sá um tónlistina í gegnum tölvu en það er gaman að segja frá því að hann var í svartri GKR peysu alla hátíðina. Flest öll lögin voru knúð áfram af góðum takti og tilheyrandi skreytingum í kringum hann. Minnti á köflum svolítið á GusGus bara ekki eins epískt. Alltaf gaman af Högna sem hefur einstaka sviðsframkomu og vonandi hendir hann meira efni inn á Spotify.

Mál málanna þetta kvöldið var samt bandaríska hljómsveitin The Sonics. Hljómsveitin var upphaflega stofnuð árið 1960 en hefur eðlilega tekið mannabreytingum síðan þá. Það er óhætt að segja að hljómsveitin hafi sigrað Silfurbergið með frammistöðu sinni. Stanslaus keyrsla í rúmlega klukkutíma af gamla góða bílskúrsrokkinu. Bassaleikarinn og söngvarinn Freddie Dennis var fagmennskan uppmáluð og ótrúlegur kraftur í honum miðað við aldur. Hann ásamt gítarleikaranum Evan Foster stálu algjörlega senunni með líflegri sviðsframkomu. Gömlu svart-hvítu myndefni af bílum í allskonar aðstæðum var varpað upp á skjá fyrir aftan hljómsveitina sem gerði upplifunina enn magnaðri. The Sonics fóru með gesti Silfurbergs 50 ár aftur í tímann í rúmlega klukkutíma og ég er ekkert endilega viss um að fólk hafi viljað snúa til baka.

Samkvæmt klukkunni átti Vaginaboys 10 mínútur eftir af sínu setti í Norðurljósasal. Ég er mikill aðdáandi og ég tók því stór skref á milli salanna. Er inn var komið voru drengirnir að klára þriðja síðasta lagið sitt í pökkuðum sal. Blessunarlega áttu þeir tvö lög eftir, „Elskan af því bara“ og „Stjörnur“. Ólíkt Connor Youngblood nýttu Vaginaboys skjáinn til fulls með sínum smekklega stíl. Það var líkt og maður væri fastur inn í síma eða tölvuleik þar sem skærir litir, emoji karlar og allskonar fígúrur voru allsráðandi. Stórglæsileg sýning og tónlist Vaginaboys naut sín vel í salnum.

Þar sem ég náði aðeins tveimur lögum ákvað ég að skella mér rakleiðis á tix.is og versla miða á tónleikana þeirra sem verða einmitt á sama stað 10. desember næstkomandi. Mæli með því að þú gerir slíkt hið sama!

Í gegnum árin hafa fimmtudagar á Airwaves verið í miklu uppáhaldi hjá mér og það breyttist ekki eftir þennan.

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’16: Miðvikudagur

img_0158

Hvað er betra til að rífa þögnina á þessari síðu en að fjalla aðeins um Iceland Airwaves hátíðina? Lengi vel ætlaði ég mér ekki að kaupa armband á hátíðina í ár þar sem lænöppið vakti ekki neinar sérstakar kenndir hjá mér en það er eiginlega ekki hægt að leiðast á Airwaves svo ég skellti mér á armband á þriðjudaginn.

Eins og alkunnugt er eru miðvikudagarnir oftast helgaðir íslenskum listamönnum. Það heyrir til undantekninga að erlend atriði skjóti upp kollinum á miðvikudögum, Biffy Clyro gerði það t.d. á Nasa 2008 og í ár var það rapparinn Dizzee Rascal sem ætlaði að loka kvöldinu í Silfurbergi. Ég setti því stefnuna þangað eftir vinnu.

Fyrsta atriði kvöldsins og hátíðarinnar í ár voru Reykjavíkurdætur í Silfurbergi. Ég var að sjá þær í fyrsta skipti á tónleikum og ég neita því ekki að ég var spenntur. Þær voru nýbyrjaðar þegar ég gekk inn og sogaðist ég nær og nær sviðinu. Stúlkurnar voru allar eins klæddar og voru stanslaust á hreyfingu um allt sviðið, ýmist veipandi eða með almenn dólgslæti. Ofan á allt þetta flæddu góðir taktar um salinn og áberandi góðar frammistöður í rappdeildinni. Þær lögðu allt í þessa tónleika að mér fannst og það skilaði sér algjörlega út í sal. Typpið mitt skrapp hálfpartinn saman þegar þær tóku til máls og þá sérstaklega Þuríður Blær og Tinna. Aðrar voru samt spot on líka og gaman að sjá þessa dreifingu þar sem nánast allir meðlimir létu í sér heyra. Eiginlega fáránlega góðir tónleikar ef ég á að segja eins og er, hárrétt uppbyggðir þar sem síðustu tvö lögin, „Drusla“ og „Ógeðsleg“, skildu mann eftir með hökuna í gólfinu.

Ég ákvað að hvíla Emmsjé Gauta aðeins og kíkja í Norðurljósasalinn á Glowie. Ég var ekki nógu hrifinn af því sem ég sá þar og fór því rakleiðis aftur í Silfurbergið til að ná restinni af Emmsjé. Emmsjé Gauti er góður, á því er enginn vafi og vinsældir hans eru verðskuldaðar, hins vegar verða þær honum að falli þegar maður sér hann reglulega. Á stærri tónleikum er hann í raun alltaf með sama showið, þar sem hann skiptir salnum í tvennt líkt og Móses gerði við Rauðahafið og lætur öllum látum í laginu „Nýju fötin keisarans“. Eftir það fer hann úr bolnum, nær sér í trommukjuða og lætur symbalinn finna fyrir því. Þetta er allt saman mjög flott og tilkomumikið en í annað eða þriðja skiptið er þetta bara eins og að sjá endursýnda mynd á rúv, góð mynd en óþarfi að sjá hana aftur. Neita því þó ekki að það var ánægjulegt að sjá hann taka „Strákarnir“ og „Silfurskotta“.

Þá var komið að Dizzee Rascal. Ég vissi í raun ekki við hverju var að búast, ég er ekki reglulegur hlustandi en er þó mikill aðdáandi lagsins „Dance Wiv Me“. Ég prófaði að fletta kauða upp á Wikipediu fyrr um daginn og tók eftir því að fyrstu fjórar plöturnar hans voru allar að fá glimrandi dóma og maðurinn einn af frumkvöðlum græmsins (e. grime). Það var því greinilega eitthvað spunnið í manninn þó ég þekkti ekki efnið hans neitt sérstaklega vel. Það er óhætt að segja að Dizzee og félagar hafi tekið við heitum salnum og fýrað hann enn frekar upp. Rímurnar flæddu úr Dizzee Rascal á ótrúlegum hraða og alveg magnað hvernig maðurinn fer að þessu án þess að vefjast tunga um tönn. Þannig hélt hann stanslaust áfram í ca. klukkutíma. Magnað. Hann var þar að auki studdur af fimum taktsmið, aðstoðar rappara sem var með honum á sviðinu alla tónleikana og alveg hreint mögnuðum söngvara sem skaut upp kollinum við og við. Án þessara manna sem ég kann engin skil á hefðu tónleikarnir ekki verið eins öflugir. Hápunktar tónleikanna voru að sjálfsögðu „Dance Wiv Me“ og lokalagið „Bonkers“.

Í það heila þéttur miðvikudagur sem gefur vonandi góð fyrirheit um framhaldið!

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’15: Laugardagur

Pink Street Boys var fyrsta atriðið sem ég kíkti á laugardaginn en þeir komu fram off venue á neðri hæð Bar 11. Staðurinn var pakkaður og naut ærslafullt rokk drengjanna sín vel. Eftir að hafa heyrt strákana flytja „Evel Knievel“ kvaddi ég Bar 11 og tók stefnuna á Lucky Records.

Í Lucky Records voru aðrir off venue tónleikar, í þetta sinn með hljómsveitinni Markús & the Diversion Sessions sem gaf nýlega út plötuna The Truth the Love the Life sem inniheldur m.a. hið frábæra „É bisst assökunar“. Það var létt yfir sveitinni í Lucky og renndi hún í nokkur lög af plötunni sem var hvert öðru skemmtilegra. Greinilega hörku fínt band hér á ferðinni og hvet ég fólk til að skoða hana vel.

Fyrsta on venue atriði kvöldsins hjá mér var bandaríska hljómsveitin Porches. sem var opnunaratriði Silfurbergs þetta kvöldið. Ég hef alveg séð hressari frontmenn en þessi ágæti maður var steinhissa á góðri mætingu og talaði um að ef tónleikarnir væru í New York væri enginn á svæðinu. Að mínu mati var styrkurinn í hljóðkerfi salsins full mikill sem kom niður á upplifuninni. Þó voru öll lögin frekar keimlík svona heyrandi þau flest öll í fyrsta skipti. „Headsgiving“ var hápunktur kvöldsins og þeirra sterkasta lag að mínu mati. Áður en ég sleppi Porches. alveg þá má kannski minnast á hræðilegan brandara sem einn meðlimur sveitarinnar sagði. Q: What do you call Adele when she’s on the bottom of the ocean? A: Adele rolling in the deep.

Ég færði mig yfir í Norðurljósasal til þess að sjá tónleika SOAK sem er hugarfóstur írska tónlistarmannsins Bridie Monds-Watson. SOAK spilar draumkennda indí popptónlist og spilar sjálf á gítar og syngur en er gjarnan studd af trommuleikara og öðrum gítarleikara. Bridie er fínasti lagahöfundur þó að lögin risti kannski misdjúpt. „B a noBody“ er án efa hennar sterkasta lag enda lagið fengið næstum 10 milljón spilanir á Spotify. Fínasta dagsverk hjá SOAK þó að engin undur og stórmerki hafi átt sér stað.

Þá var að færa sig aftur yfir í Silfurbergið þar sem að Beach House, eitt af stóru atriðum hátíðarinnar í ár var að stíga á svið. Beach House hefur getið sér góðan orðstír undanfarin ár með sínu draumkennda poppi og indí rokki og eru tónlistarmiðlar almennt afar ánægðir með það sem sveitin hefur verið að bjóða uppá á sínum ferli sem spannar sex breiðskífur. Það má því segja að væntingar fólks til tónleika sveitarinnar hafi verið miklar þó að ég sjálfur hafi stillt mínum í hóf. Fyrir utan smá basl við hljóðkerfið stóð sveitin sig þokkalega og nokkuð ljóst að þarna var reynslumikil sveit á ferð. En eins og einn félagi minn benti á er einn klukkutími af Beach House alveg feykinóg. Það er ekki beint brjáluð fjölbreytni í tónlist Beach House þó það sé vissulega afar notalegt að staldra við hjá henni stöku við. Eftir rúmlega 50 mínútur lét ég mig hverfa úr Silfurberginu.

Sem fyrr var röltið ekki langt og var ég enn og aftur mættur í Norðurljósasal til að sjá BC Camplight. Ákvörðunin um að yfirgefa Beach House reyndist vera rétt því að fyrsta lag hljómsveitarinnar var hið magnaða „You Should’ve Gone to School“ sem er eitt af bestu lögum ársins. Eini gallinn við þessa frábæru byrjun var að ég óttaðist að Brian Christinzio hefði tekið slagarann of snemma. Þær áhyggjur voru óþarfar enda Brian alltof skemmtilegur karakter og góður lagahöfundur til að láta einhverjum leiðast á tónleikum sínum. Brian var vopnaður rauðvínsflösku sem hann var duglegur að þamba á milli laga en þess á milli sýndi hann magnaða tilburði í söng og píanóleik og af þeim sökum hef ég ákveðið að gefa honum viðurnefnið „hinn hvíti Stevie Wonder“. Einir eftirminnilegustu tónleikar hátíðarinnar hingað til.

IMG_4120

Næst tók við stutt stopp á stærðfræðirokkurunum Battles sem voru eins og allir stærðfræðingar, stórfurðulegir. Hressandi innspýting samt í kvöldið og hefði verið gaman að staldra lengur við.

Flakkið á milli Silfurbergs og Norðurljósasals hélt áfram og nú voru sálardívurnar í Saun & Starr mættar í síðarnefnda salinn. Það var einkar hentugt að hafa rifjað upp kvikmyndina The Commitments nýlega sem virkaði eins og upphitun fyrir Saun & Starr. Stöllurnar voru í hörku stuði sem og hljómsveitin og matreiddu þau í sameiningu sálarbræðing af bestu sort. Enn og aftur skemmtileg tilbreyting frá öðrum atriðum hátíðarinnar.

Síðasta atriðið sem ég tók í Hörpu var GusGus flokkurinn í Silfurbergi en þeir eru fáliðaðir eins og er en eftir standa Biggi Veira, Högni og Daníel Ágúst, hin heilaga þrenning vil ég meina. Eftir að hafa hitað mig vel upp allt kvöldið var ég tilbúinn að gefa mig allan á vald GusGus. Til þess að gera það er það algjört grundvallaratriði að loka augunum og leyfa öðrum skilningarvitum að sjá um að vinna úr áreitinu. Það skilaði sér í stórum og miklum danshreyfingum og engu líkara en að maður væri mættur í þrek í ræktinni frekar en tónleika á Airwaves. Ég man ekki nákvæmlega hvaða lög voru leikin á tónleikunum en þarna voru þó nokkur lög af Mexico eins og „Obnoxiously Sexual“, „Crossfade“ og „Airwaves“. „Over“ af Arabian Horse var þarna líka sem og eitt glænýtt lag sem kom jafnvel út og „Crossfade“ þegar GusGus frumflutti það á Sónar árið 2013. Æðislegir tónleikar og skynvitund mín sjaldan haft það betra.

Áður en koddinn tók við kíkti ég inn í Gamla bíó en þar var AmabAdamA að spila. Reggísveitin hefur unnið sig í áliti hjá mér jafnt og þétt á árinu og fannst mér áhugavert að sjá hvernig hún myndi tækla hálf þrjú giggið sitt. Það má segja að sveitin hafi rúllað því upp enda var salurinn gjörsamlega á valdi reggítóna AmabAdamA. Ég lét mér nægja að njóta af svölunum enda útkeyrður eftir þrektímann hjá GusGus. Eftir tónleikana fór ég heim miklu meira en sáttur eftir vel lukkaðan dag!

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’15: Föstudagur

Á föstudeginum ákvað ég að byrja kvöldið í Iðnó og var mættur stundvíslega fyrir kl. 20 en þá átti Helgi Valur að koma fram. Helgi Valur gaf að mínu mati út eina bestu plötu ársins í sumar, Notes from the Underground og var ég spenntur að sjá hvað hvernig hann myndi útfæra lögin af þeirra plötu á tónleikum. Helgi var studdur af fjögurra manna hljómsveit sem spilaði á allt þetta helsta (trommur, gítar, bassa og hljómborð) og var vitaskuld sjálfur vopnaður gítar. Fyrsta lag kvöldsins var upphafslag nýju plötunnar, „Angels Lefou“ og allt var eins og það átti að vera. Næsta lag á eftir var hið fallega „Þó að aldrei stytti upp“, eitt af lögum ársins og aðeins annað lagið á ferli Helga sem hann syngur á íslensku. Helgi bætti við þremur lögum af Notes from the Underground og renndi svo í ábreiðu af „Pale Blue Eyes“ eftir Lou Reed sem passaði einstaklega vel í prógammið. Síðasta lag Helga í Iðnó var hið magnaða „Love Love Love Love“ en á plötunni telur það um 13 mínútur. Þar sýndi Helgi allar sínar bestu hliðar, hvort sem það var í söng, rappi eða gítarsólói. Glæsilegur endir á vel heppnuðum tónleikum.

IMG_4099
Ferðinni var heitið í Hörpu til að sjá Hjaltalín kl. 21 en þegar út var komið hellirigndi þannig hætt var samstundis við þau plön í staðinn kíkt inní Tjarnarbíó þar sem hin svissneska Verveine var að spila. Verveine er raftónlistamaður sem spilar einhverja blöndu af vélbúnaðarraftónlist og skringipoppi. Hún spilaði taktfasta tóna og samplaði söng á staðnum og hafði í nógu að snúast uppá sviði. Gestir Tjarnarbíós voru ánægðir og hreyfðu sig í takt við tónlist Verveine en mæting var nokkuð góð í bíóinu.

Því næst hélt ég á Nasa þar sem Serengetíið með President Bongo og félögum var að klárast. Þeir tóku gesti með sér í ferðalag til villtustu Afríku þar sem lögmál náttúrunnar gilda. Í lokin á tónleikunum kom Samúel Jón ásamt fleirum blástursleikurum og blésu síðustu tónanna í Serengetíinu. Þetta var frábrugðið öllu sem ég hafði séð hingað til og ánægjulegt að ná í skottið á þessari frumbyggjaveislu.

Kanadíska hljómsveitin BRAIDS var næst á svið en nýjasta platan frá þeim, Deep in the Iris þykir vera ein af bestu plötum ársins. Það var einhvern veginn svipuð upplifun hjá mér af BRAIDS eins og Father John Misty daginn áður. Þú getur hlustað á þessa listamenn í tölvunni heima hjá þér en það er svo allt annað að upplifa lögin þeirra á tónleikum. Þau matreiða tónlist sína á þann veg að lög sem þér fannst vera ágæt áður eru allt í einu stórkostleg á sviði í lifandi flutningi. BRAIDS er dæmi um frábært tónleikaband og var Nasa algjörlega sniðinn að hljómsveitinni. Það er einhver magnaður kraftur í þessu húsi sem lætur hljómsveitir líta betur út. Allir meðlimir BRAIDS stóðu sig vel og þá sérstaklega trommarinn og Raphaelle sem býr yfir magnaðri rödd. Einir bestu tónleikar hátíðarinnar.

IMG_4101
Kynnin við Iðnó voru endurnýjuð og var planið að ná í skottið á tónleikum French for Rabbits frá Nýja-Sjálandi. Hljómsveitin spilar rólegt draumskotið popp-rokk sem var eiginlega full rólegt fyrir mann sem var að koma af BRAIDS. Þó var gaman að heyra þau taka lagið „The Other Side“.

Lélegar ákvarðanir héldu áfram og í stað þess að fara í Hörpuna að sjá Grísalappalísu í Silfurbergi var ákveðið að staldra við í Iðnó og sjá Júníus Meyvant. Ekki misskilja mig, ég fýla Júníusinn drullu vel en hann var kannski ekki rétti maðurinn til að keyra upp stuðið hjá manni á þessu föstudagskvöldi. Auk þess hef ég séð hann margoft áður. Hann skilaði þó sínu fyrir framan pakkaðan Iðnósal.

Þá var loks haldið í Hörpuna til að sjá allavega Ariel Pink. Því miður var ég nýkominn úr deifingu frá Iðnó og var þess vegna ekki móttækilegur fyrir sýrunni og látunum sem hann bauð uppá ásamt hljómsveit sinni. Ég reyndi eins og ég gat og var á tónleikunum í svona 30-40 mínútur en gafst loks upp og gekk út. Ekki beint endirinn sem ég hafði séð fyrir mér á þessu annars efnilega föstudagskvöldi sem byrjaði mjög vel en endaði illa þökk sé slæmri ákvarðanatöku.

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’15: Fimmtudagur

Á fimmtudeginum var fyrst haldið í Herrafataverzlun Kormáks & Skjaldar þar sem Grísalappalísa var að gera sig klára fyrir utan dagskrár tónleika sína. Grísalappalísa er í miklu uppáhaldi hjá mér og er klárlega ein besta tónleikasveit landsins um þessar mundir. Stemningin var létt og skemmtileg og voru piltarnir í versluninni rausnarlegir og dreifðu ísköldum bjór fyrir þyrsta gesti. Grísalappalísa henti í frábæra tónleika eins og við var að búast og spiluðu í rúma klukkustund sem er óvanalegt fyrir off venue tónleika. Lísurnar voru þarna að hita sig upp fyrir tónleikana í Hörpu á föstudagskvöldið en skipuleggjendur hátíðarinnar hafa greinilega tröllatrú á hljómsveitinni.

Ferðinni var næst heitið á Gaukinn þar sem pönk hljómsveitin Elín Helena var að spila. Því miður náði ég aðeins helmingnum af tónleikunum en sá þó sveitina taka „Listamaður“ og nýja lagið „Ég bara spyr“. Pönksveitin var örugg í öllum sínum aðgerðum og spilaði lögin sín hátt og snjallt.

Næst var ferðinni heitið á Nasa en þangað hafði ég ekki stigið inn fætinum síðan 2010 og voru það mikil gleðitíðindi þegar ég sá að þessi magnaði tónleikastaður yrði nýttur í hátíðina í ár. Hljómsveitin Börn opnaði föstudagskvöldið á Nasa en ég er enn að klóra mér í höfðinu yfir því að hafa ekki fjárfest í plötunni þeirra í fyrra (ef einhver vill selja mér sitt eintak má hann hafa samband!). Börn er skipuð þremur stelpum og einum strák sem sér um trommuleikinn. Það var ógnarkraftur í hljómsveitinni á Nasa sem mataði gesti af harða dauðapönkinu sínu með glæsibrag.

Fríkirkjan var næsti áfangastaður en þar var Kristín Anna að klára sína tónleika. Kristín Anna var eitt sinn meðlimur í múm og spilar víst á hvaða hljóðfæri sem er. Að þessu sinni spilaði hún á flygil og söng og greinilega ljóst að þarna var atvinnumaður á ferð. Tónlistin var þó ekkert sérstaklega frumleg en CocoRosie og Joanna Newsom skutu upp kollinum er ég hlýddi á Kristínu. Þrátt fyrir ófrumleikann var notalegt að hlusta á Kristínu og alveg þess virði að hafa auga með henni á næstunni.

Næst á dagskrá var hin finnska Mirel Wagner og var hún jafnframt fyrsta erlenda atriðið hjá mér þetta árið. Því miður voru tónleikar hennar frekar litbrigðalausir en hún spilaði á fallegan kassagítar og söng. Lögin voru öll með sama strúktur og breyttist tónninn í röddinni hennar aldrei. Þetta var líkt og hún væri að segja margar sögur í formi afslappaðs söngs og gítarleiks. Mirel spilaði alveg slatta af lögum sem ég get ómögulega munað fyrir utan „Oak Tree“ sem er hennar lang sterkasta lag. Aðeins of einhæft fyrir minn smekk.

Auðvitað var ástæðan fyrir viðveru minni í Fríkirkjunni tónleikar Agent Fresco og náði ég góðu sæti á þriðja bekk. Tónleikar Agent Fresco voru með breyttu sniði en vanalega eða órafmagnaðir (e. acoustic) og hafði Arnór komið því á framfæri daginn áður að farið yrði betur í söguna á bakvið lögin og textana. Hugmyndin fæddist þegar þeir voru að vinna fyrir Reykjarvíkuborg og ákváðu að setja lögin sín í nýjan búning og fara útum allt og spila en það gefur auga leið að kraftmikið rokk Agent Fresco er ekki fyrir hvaða eyru sem er.

Auk meðlima Agent Fresco var fjögurra manna strengjasveit. Hljóðmaður kvöldsins tók sér dágóðan tíma í sína vinnu og las maður það á augnaráði Arnórs söngvara að hann var ekki parsáttur með kauða. Loks hófust tónleikarnir og kunni ég strax að meta órafmagnaða Agent Fresco. Arnór Dan talaði mikið á milli laga og var bæði skemmtilegur og alvarlegur enda yrkisefnin á plötunum tveim ekkert léttmeti. Strengirnir gerðu mikið gagn hvar sem þeir komu inn í lögin og nutu sín vel í kirkjunni. Í sameiningu rúlluðu Agentarnir og strengirnir upp hverju laginu á fætur öðru og var maður næstum því farinn að óska þess að lögin væru svona á plötunum.

Áður en að „Eyes of a Cloud Catcher“, síðasta lag kvöldsins var leikið talaði Arnór um tilurð textans sem hann samdi um kveðjustundina við föður hans sem lést úr krabbameini. Arnór var gráti nær en tók það skýrt fram að hann gæti ekki sungið þetta lag ef hann myndi bresta í grát og það myndi skila sér í því að allir tónleikagestir yrðu grátandi vegna slæms flutnings. Arnór tileinkaði lagið föður sínum heitnum og söng lagið af mikilli innlifun en Tóti spilaði á flygilinn. Flutningurinn var í einu orði sagt magnaður og ég er hræddur um að hverjum einasta gesti hafi vöknað um augun. Kirkjan spilaði að sjálfsögðu risastóra rullu í þessari upplifun. Arnór átti ekki mikið eftir af laginu þegar hann brast í grát og stóðu þá gestir samstundis upp og þar á meðal ég og klöppuðu vel og lengi fyrir Arnóri og þessum mögnuðu tónleikum sem snertu held ég alla í hjartastað. Ég geri kröfu á að Agent Fresco gefi út þessar órafmögnuðu útgáfur af lögunum svo maður geti fengið að njóta laganna í ró og næði á sunnudagskvöldum. Engin pressa samt.

Eftir tónleika Agent Fresco var aðeins kíkt inn á Nasa þar sem að Operators var að spila. Dan Boeckner og félagar voru í miklum ham og litu afskaplega vel út. Algjör synd að hafa ekki séð meira af þeim en svona er Airwaves.

Næstur á dagskrá hjá mér var Father John Misty sem lokaði Silfurberginu í Hörpu þetta kvöldið. Ég gat engan veginn undirbúið mig fyrir þá tónleika enda J. Tillman bersýnilega maður sem maður þarf að sjá með berum augum. Það er mikill glæsileiki yfir kauða og ekki skemmir magnaða röddin sem maðurinn býr yfir. Tónleikarnir fóru nokkuð rólega af stað og eitt lagið var gjörónýtt vegna hátíðnihljóðs í hljóðkerfinu. En það var í seinni helmingnum af tónleikunum sem ég var gjörsamlega heillaður af J. Tillman. Gerðu það að verkum lög eins og „Hollywood Forever Cemetery Sings“ og „Bored in the U.S.A.“ en þar átti sér stað skondið atvik þegar J. Tillman tók síma af áhorfanda sem var með stillt á upptöku og tók upp lokapartinn af laginu. Þegar því var lokið setti hann símann í vasann sinn og sagði við eiganda símans „You will thank me for this later when you have some actual memories of this show“ og uppskar mikil hlátrasköll í salnum. Einnig átti hann sprenghlægilegt atvik er hann sagði það vera frábært að vera kominn til Íslands, heimili kántrýtónlistar sem er náttúrulega mesta þvæla.

Sem sagt ótrúlega skemmtilegur gaur hann J. Tillman og frábær laga- og textahöfundur. Eftir tónleikana fjárfesti ég nýju plötunni hans á vínyl og er kominn með manninn gjörsamlega á heilann. Ótrúlega vel heppnaður dagur og nokkuð ljóst að erfitt yrði að toppa hann.

IMG_4094

 

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’15: Miðvikudagur

IMG_4060

Stundin er loks runnin upp, Iceland Airwaves hátíðin er hafin í 17. sinn! Eins og venjan hefur verið undanfarin á er miðvikudagurinn alltaf helgaður íslensku hljómsveitunum. Miðvikudagurinn er helvíti góður gluggi fyrir íslensku sveitirnar til að heilla erlent bransafólk enda engin truflun af stærri hljómsveitum að utan. Að þessu sinni ákvað ég að kíkja á Iðnó eftir að hafa losnað úr vinnu kl. 22:30.

Ojba Rasta var að klára fyrsta lagið sitt þegar ég kom í hús og var salurinn smekkfullur. Reggísveitin spilaði aðallega ný lög og ljóst að ekki er langt í næstu plötu. Nýja stöffið hljómaði vel og verður sennilega enn betra þegar maður fær að heyra það aftur og getur lagt betur við hlustir. „Einhvern veginn svona“ af plötunni Friður var síðasta lag kvöldsins og mætti Gnúsi Yones í tæka tíð til að sinna sínum þætti í laginu en hann var nýkominn af tónleikum Amadabama í Hörpunni. Fínustu tónleikar hjá Ojba Rasta þó að vissulega hefði verið skemmtilegra að heyra meira gamalt efni.

Flestir meðlimir Ojba Rasta þurftu ekki að fara langt enda Teitur Magnússon, forsprakki Ojba Rasta, næsta atriði á dagskrá. Teitur gaf út frábæra plötu undir lok síðasta árs sem Pottinum fannst eiga skilið þriðja sæti á árslista yfir bestu íslensku plötur þess árs. Aðeins aðgengilegra og léttara efni en Ojba Rasta býður uppá þar sem gleðin, ástin og lífið er í aðalhlutverki. Teitur náði að taka öll lögin af plötunni nema eitt enda platan rétt undir hálftíma að lengd. Teitur og hljómsveit voru þétt og fékk hann aðstoð m.a. frá Samúel Jóni, Zakaríasi Hermani úr Caterpillarmen og kærustu sinni í lokalaginu „Allt líf“. Léttir og skemmtilegir tónleikar í boði Teits og félaga sem náðu að trompa Ojba Rasta í þetta skiptið.

Það var ekki auðveld ákvörðun að velja hvaða hljómsveit maður ætti að taka næst en það kitlaði mikið að fara í Gamla bíó og tékka á Pink Street Boys. Mig hefur hins vegar lengi langað til að sjá Shades of Reykjavík á tónleikum og ákvað því að vera um kyrrt. SoR eru búnir að vera duglegir að gefa út lög og myndbönd uppá síðkastið enda plata á leiðinni sem verður vonandi klár um næstu mánaðamót. Stendur þar klárlega hæst lagið með Ella Grill og Leoncie. Hljómsveitin mætti með fullt af propsi, t.d. stóran kross, tvo hægindastóla og meira að segja húðflúrara sem gerði sér lítið fyrir og flúraði einn gestinn uppá sviði meðan Shades of Reykjavík spilaði. Fremstir í SoR-flokkinum fara þeir Elli Grill, Prins Puffin og Emmi sem sjá að langmestu leyti um rappið á meðan HBridde sér um að skila töktunum í hljóðkerfið. Rapparnir þrír eru ólíkir en þó allir góðir og vega þannig hvorn annan upp. Þeir eiga fullt af flottum lögum og er það nýjasta „DRUSLA“ alveg frussu skemmtilegt lag. Því miður var orðið lítið um manninn í húsinu en það var bara þeirra missir þar sem SoR voru duglegir að gefa áhorfendum bjór og ég tala nú ekki um þá upplifun að sjá húðflúrunina uppá sviði. SoR voru svalir og í fantaformi og gefa tónleikarnir góð fyrirheit fyrir væntanlega plötu sem mun koma til með að loka rappárinu 2015 með stæl.

Ekki hægt að kvarta yfir neinu fyrsta kvöldið á Iceland Airwaves 2015 og ljóst að þrusu hátíð er í vændum!

Torfi Guðbrandsson

Airwaves ’14: Sunnudagur (+ lagalisti)

Hljómsveitirnar The War on Drugs og The Flaming Lips sáu um slúttið á Airwaves hátíðinni í ár. The War on Drugs var hér í fyrsta skipti en The Flaming Lips spilaði á Íslandi fyrir 15 árum.

The War on Drugs mættu sttundvíslega á sviðið og fóru nokkuð rólega af stað. Reyndar fannst mér fyrstu þrjú lögin öll frekar keimlík og var farinn að efast um ágæti sveitarinnar en það var óþarfi því að sveitin vann virkilega vel á þegar leið á tónleikana. Gestirnir í Vodafone-höllinni voru litlir í sér og kannski ekki furða eftir fjóra stútfulla daga af tónlist og gleði. Adam Granduciel fékk því kannski ekki þau viðbrögð sem hann vonaðist eftir þegar hann sagði t.d. að þetta væri í fyrsta skipti þeirra á Íslandi og að The Flaming Lips væru næstir á svið. Þeir enduðu tónleikana af krafti og reyndar það miklum krafti að brestir komu í hljóðkerfið nokkrum sinnum en það kom ekki að sök og skiluðu þeir af sér í heildina alveg hreint ágætis tónleikum.

Þá tók við hálftíma bið eftir The Flaming Lips en Wayne Coyne var þó mættur fyrr upp á svið til að fylgjast með vinnu hljóðmanna í skærgrænu hettupeysunni sinni. Maður gerði sér strax grein fyrir því að eitthvað yrði nú lagt meira í sviðsmyndina þeirra heldur en The War on Drugs og til að mynda hékk stór bjálki fyrir ofan sviðið sem var allur út í einhvers konar köðlum sem reyndust svo vera risastórar seríur.

Tíminn leið og hljómsveitin mætti á sviðið. Fyrsta verk var að koma út helling af blöðrum í salinn og stórum blöðrustöfum sem búið var að teipa saman og mynd „FUCK YEAH ICELAND“. Því næst komu risastórar uppblásaðar fígúrur á sviðið sem stóðu sitthvoru megin við Coyne og létu manni líða eins og Vodafone-höllin hefði verið breytt í sirkus. Lagavalið hjá The Flaming Lips var afskaplega skemmtilegt og þótti mér tónleikarnir fara vel af stað með laginu „The Abandoned Hospital Ship“. Góðri byrjun var fylgt á eftir með „She Don’t Use Jelly“ og „Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1“. Wayne Coyne var málglaður og talaði meðal annars um að þeir hefðu séð The Knife og Caribou spila. Ekki nóg með það sáu þeir líka norðurljós og Björk! Hann var ekkert að skafa af lofinu í hennar garð og sagði hana haft ótrúleg áhrif á heiminn. Bætti því svo við að við ættum að passa upp á að hún skyldi ekki labba inn í eldgos.

IMG_2984

Annars eru Wayne Coyle og félagar ekkert að hata að blása hluti upp og þeir héldu því áfram er Coyne steig inn í hina frægu loftkúlu og æddi af stað út í áhorfendaskarann. Mikið ljósmyndaklám átti sér stað í kjölfarið og var gripið til myndavéla og snjallsíma. Þetta var allt tilkomumikið og alveg á hreinu að svona metnaður er ekki lagður í tónleika á hverjum degi hér á Íslandi. Eftir 14 lög lögðu meðlimir frá sér hljóðfærin og héldu baksviðs en áhorfendur vildu meira og öskruðu og klöppuðu og það bar árangur að lokum því drengirnir snéru aftur á sviðið litlu síðar. Kunnuglegir tónar bárust frá sviðinu er „Do You Realize??“ fékk að hljóma og áhorfendur tóku til við að syngja með og rugga sér. Þeir voru ekki hættir því að þeir vildu sýna fólki hversu flinkir þeir eru sem ábreiðuband og tóku frekar epíska útgáfu af „Lucy in the Sky with Diamonds“ sem á afar vel við bandið en þeir voru nýlega að gefa út tribute plötu af Sgt. Pepper’s Lonely Heart Clubs Band. Þar með var botninn sleginn í tónleikana og Airwaves hátíðina mína.

Lagalisti:

The Abandoned Hospital Ship
She Don’t Use Jelly
Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1
In the Morning of the Magicians 
Watching the Planes
Feeling Yourself Disintegrate
Race for the Prize
Vein of Stars
Look… The Sun Is Rising
The W.A.N.D.
A Spoonful Weighs a Ton

Uppklapp

Do You Realize??
Lucy in the Sky with Diamonds

Airwaves hátíðin var frábær í ár þó að maður geti nú alltaf staðið sig betur í að sjá fleiri listamenn og að vera klókari varðandi raðirnar. Fyrir mér voru þetta sjö bestu tónleikarnir sem ég fór á.

1. The Flaming Lips
2. Hozier
3. Klangkarussell
4. Grísalappalísa ásamt Megasi
5. Ezra Furman
6. Anna Calvi
7. Júníus Meyvant

Annars þakka ég kærlega fyrir lesturinn!

– Torfi

Airwaves ’14: Laugardagur

Laugardagurinn hófst með smá innliti í Silfurbergið þar sem að fyrsta hljómsveit til að ríða á vaðið var Samaris. Mér fannst það eiga vel við að þau skyldu spila á undan The Knife enda hefur mér einmitt dottið sú hljómsveit í hug þegar ég hlusta á Samaris. Ég gaf mér reyndar ekki mikinn tíma í tónleika þeirra í þetta skiptið en þau eru alltaf söm við sig og eru að gera afskaplega flotta hluti.

Ég trítlaði yfir í Norðurljósasal en þar var Júníus Meyvant mættur ásamt hljómsveit. Segja má að hátíðin hafi verið tækifærið fyrir Júníus til þess að sanna sig og að vera ekki eitthvað „one hit wonder“. Júníus skilaði af sér gallalausum tónleikum þar sem að undur falleg tónlistin réði ríkjum og hans fallega rödd fékk að njóta sín til hins ýtrasta. Maðurinn á greinilega nóg af áheyrilegum lögum og er ég í kjölfarið strax orðinn spenntur fyrir plötunni hans sem er vonandi ekki langt í.

Þá var ferðinni aftur heitið í Silfurbergið en þar var The Knife að fara að spila síðustu tónleikana á Shaking the Habitual túrnum sínum og jafnvel síðustu tónleika sína ever. Því var maður ekki alveg viss hvar maður hafði þau. Ég held að flestir hafi búist við einhverjum nostalgíu „best of“ tónleikum sem gat alveg skeð en ef maður skoðaði lagalista af túrnum þeirra þá var það ekki tilfellið. Til að byrja með mætti ofurhress kona uppá sviðið sem eyddi 10 mínútum í að hita mannskapinn upp, persónulega hefðu 5 mínútur nægt mér en þetta var orðið frekar þreytt. Því næst mætti hljómsveitin upp á svið en sjaldan hef ég séð sviðið á Silfurberginu eins vel nýtt. Tónleikar The Knife minntu helst á árshátíð framandi ættbálks en þeim leiddist það ekki að dansa undir dynjandi takti og seiðandi röddu Karin. Í einu lagi gengu þau það langt að allir meðlimirnir tóku til við að dansa en enginn sá um að spila tónlistina. Ég tek það fram að ég kláraði ekki tónleikana en ég kannaðist ekki við eitt lag þessar 35 mínútur sem ég eyddi í salnum og því kannski smá vonbrigði en engu að síður var upplifunin þess virði og það verður ekki hægt að þræta fyrir það að The Knife leggur mikið í tónleika sína þó að tími þekktari laganna á tónleikum þeirra sé liðinn.

Ástæðan fyrir því að ég kláraði ekki tónleika The Knife var Hozier. Pilturinn frá Írlandi gerði vart um sig hjá mér fyrir rúmlega ári síðan þegar að lagið „Take Me to Church“ hlaut mikla spilun á X-inu. Ég var heillaður af dramatíkinni í laginu og þessari ótrúlegu rödd og fór að fylgjast betur með kauða. Eftirfylgnin stigmagnaðist, ekki síst vegna væntanlegrar komu hans á Airwaves og allt náði þetta hámarki þegar hann gaf út sína fyrstu plötu í september. Hozier á auðvelt með að búa til lög sem grípa mann og textarnir hans eru margir hverjir magnaðir. Áður en hann mætti til Íslands hafði hann átt vel heppnaðan túr í Bandaríkjunum þar sem að hann kom meðal annars fram í SNL en frægðarsól hans hefur kannski risið hraðar en skipuleggjendur Iceland Airwaves áttu von á. Tónleikar Hozier í Norðurljósasal voru æðislegir ef horft er framhjá óþolandi klið í salnum. Vil ég meina að þessi kliður hafi borist frá þeim sem voru þarna mættir einungis til þess að hlusta á eitt lag. Hozier var duglegur að spjalla við salinn og tilkynnti meðal annars að hann væri að fara að túra með Ásgeiri. Fyrir flutninginn á laginu „In a Week“ talaði hann um heimahaga sína sem gengu stundum undir nafninu „the garden of Ireland“ sem ættu þó ekki möguleika að sporna við fegurð íslensku náttúrunnar. Hozier var sum sé með allan pakkann og greinilega engin þreyta farin að segja til sín. Honum tókst líka að láta mig fá gæsahúð er hann flutti „The Angel of Small Death & the Codeine Scene“ og trúið mér, það þarf mikið til.

IMG_2977

Síðustu tónleikar kvöldsins sem ég sótti voru hjá Ezra Furman í Iðnó en þar er mikill meistari á ferð. Fyndið hvað ljósmyndir geta blekkt en ég nánast þekkti ekki manninn. Það kom kannski ekki á óvart þar sem að hann var í rauðum kjól, sokkabuxum og með hvíta spennu á höfðinu. Tónleikarnir voru ótrúlega skemmtilegir þar sem að fjörugt rokkið var í hávegum haft og mögnuð rödd Ezra fékk að njóta sín en hún hljómar eins og blanda af röddum yngri Bob Dylan, David Byrne (Talking Heads) og Alec Ounsworth (Clap Your Hands Say Yeah). Frábær endir á þrusu fínu laugardagskvöldi!