Færslusafn

Bestu erlendu lögin 2015

Screen Shot 2015-12-26 at 4.46.36 PM

Þá er kominn tími á að kryfja tónlistarárið 2015 til mergjar. Ætla að byrja á því að fara yfir bestu erlendu lögin sem verða 20 talsins að þessu sinni.

# 20 „Ship to Wreck“ – Florence + the Machine 

Upphafslag þriðju breiðskífu Florence + the Machine er sterkt og grípandi alveg eins og öll upphafslög ættu að vera.

# 19 „S.O.B.“ – Nathaniel Rateliff & the Night Sweats 

Nathaniel Rateliff er mikill töffari með hörku rödd sem nýtur sín vel í þessu frábæra lagi.

# 18 „Dreams“ – Beck

Eftir rólegheitin í fyrra hendir Beck í öflugan slagara sem býr yfir sömu orku og lögin „Loser“ og „Sexx Laws“.

# 17 „Best Fake Smile“ – James Bay

James Bay er alveg ofboðslega skemmtilegur listamaður og góður flytjandi, þetta lag hefur mikið skemmtanagildi og ætti að koma öllum í stuð.

# 16 „Kill V. Maim“ – Grimes

Ólíkindatólið Grimes hendir hér í eitt sturlað lag sem er óður til Al Pacino úr The Godfather Pt. II.

# 15 „Mountain At My Gates“ – Foals

Foals sýna mátt sinn og megin í þessum indí rokk slagara.

# 14 „King“ – Years & Years

Feykisterkt lag sem er í raun tímalaust, virkar vel árið 2015 en hefði líka getað slegið í gegn árið 1990.

# 13 „The Night Josh Tillman Came to Our Apartment“ – Father John Misty

Frábært lag úr smiðju Father John Misty sem átti gott ár. Dáleiðandi lag sem minnir eilítið á örlí John Grant.

# 12 „Fourth of July“ – Sufjan Stevens

Ákaflega fallegt frá Sufjan Stevens en lagið er einskonar samtal á milli hans og móður hans er hún lá á dánarbeðinu.

# 11 „The Less I Know the Better“ – Tame Impala

Kevin Parker fangar þá tilfinningu að sjá ástina í örmum einhvers annars í þessu kyngimagnaða lagi.

# 10 „You Should’ve Gone to School“ – BC Camplight

Frábært lag frá Íslandsvininum BC Camplight sem byrjaði tónleika sína á Iceland Airwaves í ár á þessu lagi. Topp stöff!

# 9 „Need You Now“ – Hot Chip

Platan Why Make Sense? er ekki eins sterk og fyrri verk Hot Chip en þetta lag kemst klárlega í hóp með bestu lögum hljómsveitarinnar.

# 8 „I’m an Outlaw“ – Kurt Vile

Banjó er mögulega svalasta hljóðfæri í heimi og hér plokkar Kurt Vile strengina af mikilli snilld.

# 7 „High by the Beach“ – Lana Del Rey

Lana er með þeim svalari í bransanum og hún býr til ákaflega svala tónlist. „High by Beach“ er hennar svalasta lag til þessa.

# 6 „Go“ – The Chemical Brothers

Sennilega það lag sem ég hef hlýtt á oftast árið 2015. The Chemical Brothers í sínu allra besta formi.

# 5 „King Kunta“ – Kendrick Lamar

Kendrick sýnir á sér nýjar hliðar með því að bjóða fönkinu í kaffi. Lag sem maður getur hlustað á aftur og aftur án þess að fá leið á því.

# 4 „Multi-Love“ – Unknown Mortal Orchestra

Titillag nýju plötunnar hjá UMO er ákaflega vel samið. Sýna hér hvers vegna þeir eru stundum kallaðir Bítlar nútímans.

# 3 „Holy Shit“ – Father John Misty 

Ég kolféll endanlega fyrir Father John Misty eftir tónleika hans á Airwaves í nóvember. Þetta lag hitti mig beint í hjartastað en laglínan er ofboðslega grípandi, söngurinn óaðfinnanlegur og yrkisefnið fallegt.

# 2 „The Blacker the Berry“ – Kendrick Lamar

Alvöru áróður frá meistara Kendrick þar sem hann talar um uppruna sinn, rasisma og hversu miklir hræsnarar svartir menn geta verið. Fullorðins stöff.

# 1 „Let It Happen“ – Tame Impala

Upphafslag Currents er að mínu mati besta erlenda lag ársins. Telur 7 mínútur og 46 sekúndur og ekki ein sekúnda fer til spillis! Það er óvenjulegt að ég taki ástfóstri við lög í þessari lengd en það er ekki annað hægt varðandi þetta lag. Ofboðslega vel úthugsað og samið lag og nokkuð ljóst að Kevin Parker hefur eytt einhverjum tíma í stúdíóinu við gerð þessa lags.

Lög sem voru nálægt því að komast á topp 20:

„Can’t Keep Checking My Phone“ – Unknown Mortal Orchestra
„Dream Lover“ – The Vaccines
„Global Warming“ – John Grant
„High Enough to Carry You Over“ – CHVRCHES
„Hotline Bling“ – Drake
„Huarache Lights“ – Hot Chip
„Lean On (feat. MØ)“ – Major Lazer & DJ Snake
„Miniskirt“ – BRAIDS
„No No No“ – Beirut
„Oino“ – LA Priest
„Ong Ong“ – Blur
„Only One (feat. Paul McCartney)“ – Kanye West
„Whole Lot of Love“ – Duffy

Torfi Guðbrandsson

Árslisti: Bestu erlendu plöturnar 2012

Ég hef oft upplifað betri ár hvað erlendar plötur varðar. Oftast hef ég hent í lista sem spannar 20 plötur en í ár átti ég í mesta basli að fylla út lista yfir 10 plötur og þá er nú mikið sagt. Það er nú samt alltaf þannig að maður missir af einhverjum plötum og uppgvötvar þær ekki fyrr en í ársbyrjun 2013 og myndu þá listarnir gjörbreytast í kjölfarið. En þessar tíu plötur stóðu upp úr í ár að mínu mati.

FatherJohn_fearfun# 10

Father John Misty – Fear Fun

Fear Fun er fyrsta plata tónlistarmannsins Joshua Tillman undir nafninu Father John Misty en hann er fyrrum meðlimur hljómsveitarinnar Fleet Foxes. Hann spilar indí rokk af mikilli snilld og minnir á menn eins og Bonnie „Prince“ Billy og Devandra Banhart. Platan er tjilluð og rennur ljúft í gegn og gerir ekki endilega kröfur um 100% athygli. Góð í ísbíltúrinn!

Helstu lög: Hollywood Forever Cemetery Sings, I’m Writing a Novel og Well, You Can Do It Without Me.

plants# 9

Plants and Animals – The End of That

Þriðja breiðskífa Plants and Animals leit dagsins ljós í lok febrúar á þessu ári. Ég hef svo sem ekki verið var við mikla spilun á lögum af plötunni né séð plötuna ofarlega á neinum árslistum enn sem komið er. En platan er þrusu fín að mínu mati og þeirra besta til þessa.

Helstu lög: The End of That, Lightshow og No Idea.

django album# 8

Django Django – Django Django

Þó að ég sé enn sár út í Django Django fyrir að hafa beilað á Airwaves verður ekki litið framhjá plötunni sem þeir gáfu út í ár. Hér hræra þeir saman allskyns stefnum sem gengur vel upp. Afskaplega grípandi og þétt lög sem hefði svo sannarlega verið gaman að fá að upplifa í Silfurbergi í nóvember.

Helstu lög: Default, Hail Bop, Life’s a Beach og Wor.

Lana-Del-Rey-Born-To-Die1-608x608# 7

Lana Del Rey – Born to Die

Eftir að hafa slegið í gegn árið 2011 með lögunum „Video Games“ og „Blue Jeans“ var ég orðinn mjög spenntur fyrir plötunni Born to Die. Í fyrstu var ég ekki svo hrifinn en með tímanum varð hún alltaf betri og betri og var ég alltaf að eignast ný og ný uppáhalds lög.

Helstu lög: Blue Jeans, National Anthem, Summertime Sadness og Video Games.

Lonerism# 6

Tame Impala – Lonerism

Eftir að hafa heyrt lagið „Elephant“ á X-inu ákvað ég að fletta upp hljómsveitinni á alnetinu og ná í plötuna þeirra. Ég sé ekki eftir því enda um eina bestu plötu ársins að ræða. Hér tekst meðlimum að búa til melódíska sækadelíu með miklum sóma en Kevin Parker forsprakki sveitarinnar var undir miklum áhrifum af popptónlist við gerð plötunnar. Plata sem vinnur sífellt á og ef árið væri lengra gæti vel verið að hún hefði endað ofar á þessum lista.

Helstu lög: Elephant, Enders Toi, Feels Like We Only Go Backwards og Keep On Lying.

grimes-visions-608x608# 5

Grimes – Visions

Grimes eða Claire Boucher er einstakur listamaður sem er ólíkur öllum þeim sem ég hef heyrt í áður. Í fyrstu fannst mér tónlistin hennar frekar skrítin en ég lærði að meta hana eftir því sem ég heyrði lögin oftar. Boucher er með hárfína og í rauninni barnalega rödd sem er engri lík. Tónlistin er einhvers konar samsuða af draumkenndu elektrónísku poppi og sómar sér oft vel á dansgólfinu. En hún virkar líka bara heima í góðum hátölurum þegar þú ert að flakka um á netinu. Visions er dæmi um tímalausa plötu sem mun virka um ókomna tíð.

Helstu lög: Oblivion, Symphonia IX (My Wait Is U), Visiting Statue og Vowels = Space and Time.

The-Walkmen-Heaven-608x536# 4

The Walkmen – Heaven

Það var lagið „Heartbreaker“ sem kom mér á bragðið varðandi þessa plötu. Ef ég hefði ekki heyrt það í þetta eina skipti í útvarpinu hefði ég líklega aldrei tékkað á þessari plötu. The Walkmen eru engir nýgræðingar á markaðnum en Heaven er þeirra sjöunda plata á ferlinum. Hér er um að ræða afskaplega grípandi indí rokk með póst-pönk áhrifum. Á plötunni er enginn farþegi og mætti halda að gripurinn hafi fallið af himnum ofan.

Helstu lög: Heartbreaker, Love Is Luck, Song for Leigh og The Witch.

an awesome wave# 3

Alt-J – An Awesome Wave

An Awesome Wave er með sterkari frumburðum sem ég hef heyrt lengi. Alt-J eru vísindamenn þegar kemur að tónlist og leika þeir sér að allskyns stefnum. Söngurinn minnir mann oft á tíðum á söngvarann í Clap Your Hands Say Yeah en þó talsvert betri. Platan rennur þægilega í gegn og er í senn áferðafalleg, vel samin og útpæld. Meðlimir hafa greinilega eitthvern bakgrunn í kór enda raddanir í mörgum lögunum alveg óaðfinnanlegar. Framtíðin liggur líklega einungis uppá við og spái ég því að þeir verði með stærri nöfnum á tónlistarhátíðum á næsta ári.

Helstu lög: Breezeblocks, Ms, Something Good og Tessellate.

Hot_Chip_-_In_Our_Heads_album_cover# 2

Hot Chip – In Our Heads

Það þarf ekkert að kynna Hot Chip enda hafa þeir séð um að fólk hafi gaman af lífinu í um átta ár. Hér eru þeir mættir með fimmtu breiðskífuna og þá bestu hingað til fullyrði ég. Það má ekki gleyma því að Hot Chip eru alveg jafn góðir í rólegu lögunum eins og þeim dansvænu og eru „Look at Where We Are“ og „Now There Is Nothing“ góð dæmi um það. En þeir sjá líka til þess að þú svitnir með lögum eins og „How Do You Do“ og „Flutes“. Það er spurning hvort að Hot Chip leggi árar í bát núna því að ég efast um að þeir eigi eitthvern tímann eftir að toppa þessa.

Helstu lög: Flutes, How Do You Do, Motion Sickness og Look at Where We Are.

Channel_ORANGE# 1

Frank Ocean – Channel Orange

Fyrsta hljóðvers plata Frank Ocean og enginn smá gripur! Ég er nú ekki þekktur fyrir að hlusta mikið á R&B en Frank Ocean náði mér á sitt band í fyrra og því fylgdist ég með kauða í ár. Tónlist Ocean er undurfögur og spilar þar söngur hans og tjáning stóra rullu. Er platan kom út gaf Frank það út að hann væri samkynhneigður og má segja að platan sé undir áhrifum frá því en hún fjallar oft á tíðum um óendurgoldna ást, kynhneigð og trú. Það má því segja að Frank Ocean sé með stóran böll enda samkynhneigð ekki beint þekkt í bransa dökka mannsins. En það hefur heldur betur ekki gert neitt annað en að styrkja hann á markaðnum. Ég tel að með Frank Ocean höfum við eignast Marvin Gaye okkar kynslóðar bara mínus e-ið.

Helstu lög: Bad Religion, Forrest Gump, Lost, Pink Matter og Thinkin Bout You.

Torfi

Árslisti: Bestu erlendu lögin 2012

Þá er farið að styttast í annan endan á tónlistarárinu 2012 sem hefur verið býsna gott. Potturinn ætlar í tilefni af því að henda í nokkra árslista og hefjum við leikinn á bestu erlendu lögunum sem komu út í ár.

Dry the River – „New Ceremony“

Þetta lag fékk örlitla spilun á X-inu í sumar og skrítið að það hafi hreinlega ekki slegið í gegn. Grafalvarlegt lag í anda Fleet Foxes og söngurinn norskur og fínn.

Frank Ocean – „Bad Religion“

Ég er ekki viss um að margir hafi kannast við nafnið Frank Ocean í ársbyrjun 2012. En í dag er maðurinn á allra vörum og hefur fólk keppst um að lofa manninn. Lagið „Bad Religion“ er fimm stjörnu lag þar sem allt gengur upp, lagið, söngurinn og textinn. Frank talar svolítið undir rós í laginu en það má lesa út úr textanum að hann sé að tala um hinn almáttuga og hvaða áhrif kynhneigð hans hefur á trúnna. Fullorðins stöff.

Hot Chip – „These Chains“

Eitt af mörgum frábærum lögum af plötunni In Our Heads sem kom út í ár. Ég kemst í mikinn fýling við það eitt að heyra byrjunarstefið í laginu og melódían situr fast í höfðinu á mér eftir á.

Jessie Ware – „Wildest Moments“

Söngkonan Jessie Ware gerði það gott með SBTRKT í fyrra en í ár sendi hún frá sér sína fyrstu plötu undir sínu eigin nafni. Þó að platan í heild hafi ekki verið neitt sérstök þá leynast inn á milli fínustu lög eins og „Wildest Moments“. Sagan segir að lagið fjalli um samband Jessie og vinkonu hennar Söru en lagið er einmitt afrakstur rifrildis þeirra á milli.

Ko Ko – „Float“

Þetta lag heyrði ég í útvarpinu í Noregi og bjargaði það rigningardeginum í Sandnesi að fá eitt svona sumarlegt og seiðandi í eyrun. Ég hef samt ekki hundsvit á þessari hljómsveit en þeir geta greinilega búið til góða tónlist.

Lana Del Rey – „National Anthem“

Lana Del Rey tók við keflinu af Adele sem hafði einokað árið 2011 með plötunni sinni 21. Lana gaf út plötuna Born to Die og meira til. Lana er skemmtileg að því leyti að hún er fjölhæfur listamaður sem lætur sér ekki nægja að gefa út lög heldur hleður hún í metnaðarfull myndbönd sem eru lostafull og dramatísk. Kynþokkinn skín af henni og verður fróðlegt að fylgjast með framgangi hennar.

Perfume Genius – „Hood“

Perfume Genius eða Mike Hadreas fer ekki leynt með kynhneigð sína eins og sjá má í meðfylgjandi myndskeiði. Hér er hann með eitt lítið lag sem er samt svo stórt. Eitt af þessum lögum sem maður vildi óska að væru lengri.

Santigold – „Disparate Youth“

Enn eitt lagið sem ég heyrði fyrst í útvarpinu í Noregi. Santigold getur greinilega ekki ákveðið sig en hún blandar saman elektróník, hipp-hoppi, döbbi og ég veit ekki hvað og hvað. Lag sem kemur mér alltaf í gírinn.

Tame Impala – „Keep on Lying“

Draumkennd sækadelía í boði Tame Impala. Söngvari sveitarinnar var undir miklum áhrifum frá popptónlist og til að mynda var Britney Spears ofarlega í huga hans á meðan hann samdi lögin. Hér mætast grípandi popp melódía og sækadelía eins og hún gerist best.

The Walkmen – „Heartbreaker“

Þó að liðsmenn The Walkmen séu að eldast virðist það ekki há tónlistarsköpun þeirra. „Heartbreaker“ er grípandi lag frá byrjun til enda.

Torfi

Rock Werchter: Föstudagur

Þá var komið að föstudeginum og aðeins meira í gangi hvað varðar úrval og gæði listamanna.

Fyrstur á dagskrá hjá mér var Miles Kane í Hlöðunni en það má segja að hann sé nokkurs konar klóni af Alex Turner úr Arctic Monkeys. Það var reyndar smá töf á karlinum en maður var fljótur að gleyma því er hann birtist á sviðinu vopnaður gítar og söng „You Rearrange My Mind!“. Miles er afskaplega líflegur og skemmtilegur á sviði og skein leikgleðin af honum. Eini gallinn er kannski sá að hann á aðeins fjögur góð lög en hin eru fljót að gleymast.

Á eftir Miles var haldið á Pýramídann pínlega en þar var Perfume Genius að hefja leik. Tónlist Perfume Genius myndi njóta sín mun betur inní lokuðum sal en lögin hans eru afar róleg og hafði hann það meira að segja að orði sjálfur og afsakaði sig. En ég nýtti tækifærið bara og tyllti mér og hlóð batteríin fyrir komandi átök.

Tveggja tíma pása myndaðist eftir Perfume Genius og var hún nýtt til að nærast og sjá hluta af Gossip á en Beth Ditto fór á kostum á sviðinu og kom fólki til að hlægja með beinskeyttum húmor sínum. Ég ákvað þrátt fyrir hnyttna brandara og ágætis spretti Gossip að koma mér vel fyrir í Hlöðunni því að næstir á svið voru The Temper Trap.

Ég eyddi fyrsta kortérinu af settinu hjá The Temper Trap að pæla í söngvaranum Dougy Mandagi sem hefur að geyma ansi háa rödd. Þegar hann brýnir rausn sína eru fáir sem standast honum snúning en hann á í örlitlum erfiðleikum með lágu kaflana í lögunum og vill það stundum gerast að hljómsveitin yfirgnæfir hann. Sem betur fer lagaðist þetta eftir því sem leið á tónleikana. Annars voru þeir þrusu fínir og var ekki eitt lag sem ég saknaði. Hinsvegar setti æstur kvenkyns aðdáandi svip sinn á mína upplifun en hún lét öllum illum látum, baðaði út höndum, grét meira en eðlilegt er og var eitthvern veginn alltaf í sjóndeildarhringnum mínum. Ef ekki hefði verið fyrir hana hefði ég skemmt mér mun betur!

Jack White var ekki búinn að klára sitt sett og hlustaði ég á kauða meðan ég úðaði í mig einhverjum óþverra á svæðinu. Ég sá ekki eftir þeirri ákvörðun minni að taka The Temper Trap fram yfir tónleika hans en það var þó ánægjulegt að heyra „Seven Nation Army“ enda ákveðin nostalgía sem fylgir því lagi.

Aftur var ég mættur í Hlöðuna og nú átti að sjá Lönu Del Rey. Maður hafði ekkert heyrt neitt nema slæma hluti um greyið á sviði en ég vildi sjá það með berum augum og fella dóm á það sjálfur. Lana mætti á sviðið við mikinn fögnuð viðstaddra og renndi beint í slagarann „Blue Jeans“. Með henni á sviði voru þrjár konur sem spiluðu á strengjahljóðfæri og píanisti. Persónulega var á dolfallinn yfir sjarma og kynþokka Lönu og ekki skemmdi fyrir flutningur hennar á lögunum en þau voru í aðeins öðruvísi búningi en á plötunni. Rétt eins og Perfume Genius myndi hún samt njóta sín best í lokuðum sal eins og t.d. Eldborg. Hápunkturinn var svo í lokin er hún tók „National Anthem“ og sendi mig sáttan á aðalsviðið.

Þá var komið að Pearl Jam, einni albestu hljómsveit heims. Væntingar mínar voru miklar enda ekki gefið að sjá hljómsveit í þessum gæðaflokki. Ég get ekki sagt annað en að Eddie Vedder og félagar hafi valdið mér vonbrigðum. Fyrir mér var dagskráin þeirra alltof þung og fannst mér Eddie Vedder þurfa á hvíld að halda en þeir hafa verið að spila mikið að undanförnu. Ljósu punktarnir voru kannski helst lögin af Ten og „Daughter“. Tónleikar Beirut áttu að hefjast tíu mínútum áður en Pearl Jam myndi klára og var ég þegar farinn að undirbúa flóttaleiðina er ég heyrði Eddie Vedder kynna síðasta lagið (að ég hélt) „Rockin’ in the Free World“ sem ég hef aldrei fýlað neitt sérstaklega. Ég nýtti því tækifærið og hljóp yfir í Hlöðuna til að sjá Beirut.

Ég var eiginlega mættur á nákvæmlega sama tíma og Zach Condon og félagar í Beirut og gladdist ég mjög þegar ég heyrði fyrstu tónana í „Santa Fe“ og sá því ekki eftir þeirri ákvörðun að yfirgefa Pearl Jam. Tónlist Beirut er afar hentug til að dansa við og langaði mér helst að fækka fólkinu í Hlöðunni um helming og fleygja kærustunni til og frá áhyggjulaus. Það var hinsvegar ekki möguleiki og þurfi ég að sætta mig við að rugga mér bara í lendunum. Annars gerðu Beirut það sem Pearl Jam gerðu ekki, þeir skemmtu mér með spilamennsku og sviðsframkomu sinni og ekki skemmdi lagalistinn fyrir sem hefði getað verið valinn af sjálfum mér! Fullkominn endir á mjög góðum degi!

Guðjón „Fulli“ Ólafsson ásamt Dougy Mandagi!

Einnig hefði verið gaman að sjá: Bat for Lashes, Wiz Khalifa, „Yellow Ledbitter“ lokalag Pearl Jam

-Torfi