Færslusafn

Rock Werchter 2015: Sunnudagur + uppgjör

IMG_3668

Það er alltaf svolítið súrt að vakna á sunnudegi og hugsa til þess að síðasti dagurinn sé runninn upp. Tíminn hefur liðið alltof hratt og maður er alls ekki tilbúinn í að gera eitthvað annað en að fara á tónleika og skemmta sér. Það var kannski helst þess vegna sem ég vildi gera sem mest úr deginum og mætti því snemma á tónleikasvæðið til að ná sem flestum tónleikum.

Dagurinn hófst á KluB C en þar var mættur guðspjalla- og sálarsöngvarinn Leon Bridges ásamt hljómsveit sinni. Leon er brakandi ferskur tónlistarmaður á besta aldri og gaf nýverið út frábæra plötu sem nefnist Coming Home. Honum þykir svipa mikið til Sam Cooke sem er ekki leiðinleg samlíking enda oft titlaður sem konungur sálartónlistarinnar. Tónleikarnir voru drullugóðir, Leon einbeitti sér að söngnum og léttum danshreyfingum á meðan hljómsveit hans sem vel á minnst er Texas-legasta hljómsveit sem ég hef séð sá um hljóðfæraleikinn. Í lokin náði Leon sér í gítar og rak alla af sviðinu nema bakraddarsöngkonuna sína og flutti með henni lagið „River“ sem var fallegur flutningur. Þar með var tónleikunum lokið og alveg ljóst að hér var á ferðinni ungur og upprennandi listamaður af gamla skólanum.

Eftir smá næringu ákvað ég að tylla mér á grasið fyrir framan aðalsviðið og fljótlega steig á sviðið hljómsveitin Enter Shikari frá Bretlandi. Ég hafði ekkert heyrt um þá og aldrei hlustað á þá en ég var tilbúinn að gefa þeim tækifæri og sjá hvað þeir hefðu uppá að bjóða. Það var hræðileg ákvörðun enda tónlistin afspyrnu vond. Hljómsveitin bauð uppá einhvern furðulegan bræðing af hörðu og tilraunakenndu rokki og raftónlist með hræðilegum árangri. Eftir 2-3 lög gafst ég upp og flúði inní hlöðuna en það var augljóst að ég hafði orðið vitni af lélagasta atriði Rock Werchter þetta árið.

Í hlöðunni var önnur bresk sveit að fara spila, Catfish and the Bottlemen frá Wales. Fyrir hátíðina hafði ég rennt plötunni þeirra einu sinni í gegn og vissi þar af leiðandi nokkurn veginn að hverju ég gengi í hlöðunni. Þrátt fyrir það náði hljómsveitin að koma mér á óvart og þá helst frontmaðurinn Van McCann sem geislaði af sjálfstrausti og vafði æstum kvenkynsaðdáendum um fingur sér. Þó að það hafi farið mest fyrir McCann þá má ekki gera lítið úr hinum meðlimunum enda væri frontmaðurinn lítið án þeirra. Það stafaði mikil orka af piltunum á sviðinu og alveg ljóst að sveitin er ung og gröð og í leit að frekari viðurkenningu. Þá átti hljómsveitin betri lög en mig minnti og má þar helst nefna „Kathleen“ og „Homesick“ sem hefur verið að fá mikla spilun á X-inu. Klárlega spútnik atriði hátíðarinnar ásamt Angus & Julia Stone.

Þar sem að Jessie J þurfti að aflýsa tónleikum sínum á Rock Werchter voru The Vaccines færðir yfir á aðalsviðið en upphaflega áttu þeir að spila í hlöðunni. Það voru gleðitíðindi enda hef ég alltaf haft gaman af sveitinni. Ég kíkti einmitt á þá fyrir þremur árum á RW og það má segja að þeir hafi þroskast og dafnað vel síðan þá og er nýja platan þeirra, English Graffiti góður vitnisburður um það. Hljómsveitin tók góða blöndu af gömlum og nýjum lögum og sýndu hversu góðir lagasmiðir þeir eru. Nýju lögin koma virkilega vel út og má þar helst nefna „Dream Lover“, „Give Me a Sign“ og „Minimal Affection“ sem minnir mikið á The Strokes. Gömlu lögin stóðu fyrir sínu og það er aldrei leiðinlegt að fá að heyra lög eins og „Wetsuit“, „All in White“ og „Nörgaard“ flutt lifandi á sviði. Ekkert uppá The Vaccines að kvarta þó mér finnist söngvarinn alltaf geta gert örlítið betur.

Counting Crows var næst í röðinni á aðalsviðinu en persónulega fannst mér þeir ekki eiga heima á hátíðinni. Þeir tóku slagarann sinn „Mr. Jones“ og einhver fleiri lög sem hljómuðu öll eins. Ekki merkilegir tónleikar. Í kjölfarið gerði ég heiðarlega tilraun ásamt Daða félaga mínum að sjá Alabama Shakes í hlöðunni en þar var fullt út úr öllum dyrum og gjörsamlega ómögulegt að komast inn. Pínu svekkelsi enda fátt annað merkilegt í boði á sama tíma.

Eftir góða pásu var komið að Kasabian en þeir fengu það hlutverk að „hita“ upp fyrir Muse. Sveitin er rómuð fyrir að vera ein besta tónleikasveit dagsins í dag en sitt sýnist hverjum. Þeir eru góðir en komast þó ekki í hóp þeirra allra bestu að mínu mati. Það fer þeim hins vegar vel að vera á undan stærstu nöfnunum eins og raunin var á Rock Werchter í ár. Platan þeirra 48:13 sem kom út í fyrra náði mér ekki og mér fannst hún hreinlega ekki ganga upp því miður. Þeir eiga þó fullt af góðum lögum af eldri plötunum sínum og m.a. þessa leikvangasmelli sem er svo mikilvægt að geta hent í eins og „Fire“, „Underdog“, „L.S.F.“ og „Club Foot“. Hápunkturinn á tónleikunum var þó ekki flutningur á lagi eftir þá heldur á laginu „People Are Strange“ eftir Jim Morrison og Robby Krieger meðlimum úr bestu hljómsveit í heims, The Doors. Mér fannst Kasabian sýna laginu mikla virðingu með því að taka það í heild sinni og spila það áreynslulaust út í gegn og bæta ekki við neinum krúsídúllum, lagið fékk að lifa eitt og sér og það þótti mér vænt um. Einnig var gaman að sjá þá taka hluta af Fatboy Slim slagaranum „Praise You“ og tengja það við „L.S.F.“. Ágætis tónleikar hjá Kasabian þó það séu kannski ekki bestu meðmæli í heimi að hápunktarnir á tónleikunum þínum séu ábreiður.

Þá var aðeins klukkutími í Muse og ekki seinna vænna en að fikra sig nær sviðinu. Það er svolítið síðan að ég steig niður af Muse vagninum en eftir plötuna Black Holes and Revelations missti ég áhugann. Mér fannst þó alltaf leiðinlegt að hafa ekki náð að sjá hljómsveitina uppá sitt besta á tónleikum en nú var komið tækifæri á að bæta úr því. Það var samt fullseint enda næstum því liðin 10 ár frá því að ég hlustaði síðast á Muse og hafði gaman af. Ég var einhvern veginn búinn að afskrifa þá fyrir tónleikana og allt þetta tal um að þeir væru búnir að finna ræturnar sínar aftur á nýju plötunni gáfu mér kjánahroll. En ég var tilbúinn að gefa þeim smá séns.

Tónleikarnir hófust á laginu „Psycho“ og þegar leið á lagið hugsaði ég með mér: „já okei, þetta er ágætt“ en þó þyrftu þeir að gera betur til að ná mér yfir á sitt band. Þeir voru ekki lengi að því vegna þess að næsta lag á dagskrá var „Supermassive Black Hole“ og losnaði heldur betur um stíflurnar hjá mér við að heyra það. Eftir það var ekki aftur snúið. Þó það væri skemmtilegra að heyra gömlu slagarana fannst mér nýju lögin falla vel að eldri lögunum og það var merkilega góður heildarbragur á tónleikunum. Muse sendi mig aftur til fortíðarinnar þegar ég var ca. 14 ára að reyna að finna sjálfan mig, ekki bara í tónlistinni heldur líka í tilverunni og það var mögnuð tilfinning. Smíðastofan í Kársnesskóla lifnaði við í huga mér en þar var hækkað vel í útvarpinu þegar að lög með Muse voru spiluð. Hápunkturinn á tónleikunum og jafnvel bara hátíðinni allri var þegar að þeir hentu í „Citizen Erased“ og fluttu það alveg eins og á Origin of Symmetry. Það var mjög langt síðan að ég hafði hlustað á lagið og það langt síðan að ég var búinn að gleyma því að það væri uppáhalds lagið mitt með þeim. Fleira góðgæti var á boðstólnum eins og „Stockholm Syndrome“, „Time Is Running Out“, „Hysteria“ og „Micro Cuts“. Uppklappslögin þrjú voru svo sér á báti og þá sérstaklega síðustu tvö, „Starlight“ og „Knights of Cydonia“. Þar með hafði Muse lokið sínu verki sem var að loka Rock Werchter hátíðinni 2015. Reyndar var eitthvað eftir af tímanum en ég er hræddur um að enginn geti kvartað enda tónleikarnir ákaflega vel heppnaðir og hiklaust þeir bestu á hátíðinni. Það var svo við hæfi hjá skipuleggjendum hátíðarinnar að kveðja tónleikagesti með Air laginu „How Does It Make You Feel?“ og flugeldasýningu. Hátíðinni þar með formlega slitið.

Uppgjör

Nú ef maður gerir hátíðina upp þá vegur að sjálfsögðu hæst óþarflega há tíðni af listamönnum sem þurftu að aflýsa komu sinni. Við erum að tala um Foo Fighters, Sam Smith, Ben Howard, Jessie J, JD McPherson og BADBADNOTGOOD. Ég sé nú aðallega á eftir Foo Fighters og Sam Smith og hefði hátíðin án efa verið betri hefðu þeir listamenn spilað. Það verður þó að hrósa tónleikahöldurum fyrir að fylla í götin með öðrum listamönnum.

Það er orðið ansi þreytt að þurfa að bíða eftir því að fá armböndin inná tónleikasvæðið. Það hlýtur að vera til önnur leið og reyndar held ég að það hafi verið í boði á Hive tjaldsvæðinu. Þetta skilaði sér í því að maður missti af nokkrum listamönnum og einn félagi minn féll í yfirlið, skelfilegt.

Minni sviðin tvö hafa breyst frá því að ég fór á hátíðina síðast og þær breytingar hafa verið til góðs þó að vissulega sé alltaf leiðinlegt þegar upp kemur sú staða að maður annaðhvort komist ekki inná tónleika eða líði jafnvel illa á tónleikum sökum hita eins og raunin var á alt-j.

Í heildina sá ég 26 hljómsveitir og hefði ég alveg verið til í að sjá fleiri en það getur reynst erfitt þegar maður er í samfloti við stóran hóp og getur þar af leiðandi ekki hreyft sig svo glatt. Það þarf að pissa, drekka, borða og standa í allskonar þvælingi. Það var örlítið hentugra að þvælast einn með kærustunni fyrir þremur árum og draga hana á eftir sér útum allar trissur. En ég náði þó að sjá allt það svona helsta sem ég ætlaði mér að sjá og tel ég það vel af sér vikið. Í lokin er rétt að impra svona á því helsta sem stóð upp úr og það sem gekk ekki eins vel.

Bestu tónleikarnir:

  1. Muse
  2. James Bay
  3. alt-J
  4. Angus & Julia Stone
  5. Pharrell Williams

Verstu tónleikarnir:

  1. Enter Shikari
  2. The Script
  3. Counting Crows
  4. Mumford & Sons

Besti dagurinn: Laugardagurinn

Versti dagurinn: Föstudagurinn

Spútnik atriðið: Catfish and the Bottlemen

Vonbrigðin: Hot Chip

Súrt að missa af: Alabama Shakes, Death Cab for Cutie, Die Antwoord, Eagles of Death Metal, First Aid Kit, Fufanu, Ibeyi, Patti Smith og Years & Years.

Torfi Guðbrandsson

Rock Werchter: Sunnudagur + uppgjör

Síðasti dagur hátíðarinnar var runninn upp en á pappírnum var hann ekki jafn feitur og fyrri dagarnir. Ég hóf daginn á bresku hljómsveitinni The Vaccines en í henni er bassaleikarinn Árni Hjörvar. The Vaccines spilar pönkskotið indí rokk og voru þeir hrárri en ég bjóst við. Þeir spiluðu lög af plötunni sinni What Did You Expect from the Vaccines? og einnig lög af væntanlegri plötu, Come of Age, en hún kemur út 3. september næstkomandi. Það var góð keyrsla á strákunum og náðu þeir að hita mann ágætlega upp fyrir daginn.

Eftir tveggja tíma pásu var komið að Noel Gallagher’s High Flying Birds. Kóngurinn mætti í rándýrum leðurjakka og átti gjörsamlega sviðið. Noel og félagar léku lög af sínum ferli og einnig fengu að fljóta með nokkur lög með Oasis. Það var sniðugt hjá þeim enda finnst mér lögin hjá High Flying Birds frekar einhæf. Toppurinn á tónleikunum og jafnvel hátíðinni allri var lokalagið, „Don’t Look Back in Anger“, sem hann tileinkaði Vincent Kompany, fyrirliða og miðverði Manchester City. Allur skarinn tók undir og var ég með gæsahúð allan tímann! Fínustu tónleikar sem enduðu með sprengju.

Vincent Komapany & Noel Gallagher eru miklir mátar.

Þegar Noel hafði lokið sér af voru þrjú kortér í Florence + the Machine og þá var ekkert annað að gera en að fikra sig áfram nær sviðinu. Fjögur ár voru síðan að ég sá Florence Welch og vélina troða upp í Listasafni Reykjavíkur á Iceland Airwaves. Ýmislegt hefur gengið á síðan þá og fara þau létt með að fylla hallir og leikvanga í dag. Loks flykktust þau inná sviðið við mikinn fögnuð viðstaddra og byrjuðu tónleikana á „Only If for a Night“. Enn gerði gæsahúðin vart við sig á nokkrum stöðum en fyrir mér hefði Florence mátt gera meira af því að syngja og minna af því að tala. Frægðin hefur greinilega farið illa með hana sem og áfengið og vímuefnin en hún bullar tóma vitleysu sem ekkert vit er í. En hvað um það, tíminn sem hljómsveitin fékk var að mínu mati of stuttur eða kannski nýttu þau hann bara illa. Þau tóku ekki nema níu lög, sex af Ceremonials og þrú af Lungs. Ég vildi fá meira sem og líklega flest allir sem voru á tónleikunum en Florence var orðin þyrst og þar með var það búið.

Ég var ekkert að stressa mig yfir því að fylgjast vel með Snow Patrol en ég nýtti tímann til að hlaða símann minn og þá var ágætt að hafa eitthvað til að horfa á. Þeir fengu til sín gesti eins og til að mynda Ed Sheeran sem var ágætis bónus þar sem ég missti af honum. Einu lögin sem ég þekki annars með Snow Patrol eru „Run“ og „Chasing Cars“ og tóku þeir þau bæði sem var kannski fyrirsjáanlegt en engu að síður hápunktar á annars flötum og auðgleymanlegum tónleikum.

Red Hot Chili Peppers voru næstir á svið og reyndar síðastir líka en þeir lokuðu hátíðinni í ár. Eins og margir var ég með æði fyrir þeim fyrir nokkrum árum en daginn í dag er ég lítið gefinn fyrir þá og ekki bætti úr skák þegar að gítarleikarinn John Frusciantes yfirgaf sveitina. Þeir komu mér hinsvegar skemmtilegt á óvart enda tóku þeir mörg af sínum bestu lögum. Nýji gítarleikarinn Josh Klinghoffer var feykilega öflugur og lítið hægt að kvarta undan honum. Flea og Chad Smith voru samir við sig og einnig Anthony Kiedis söngvari. Þeir voru líka í stuði en oft á milli laga kom einhver djamm syrpa af handahófi frá Josh, Flea og Chad. Maður sá að þeir voru að skemmta sér og auðvitað smitaði það út frá sér. Djammið endaði svo á laginu „Give It Away“ sem átti vel við enda allir að kveðja Rock Wercter 2012.

Uppgjör

Rock Werchter var þriðja tónlistarhátíðin mín en ég fór á Reading í Bretlandi 2009 og FIB á Spáni í fyrra. Allar þessar hátíðir eru ólíkar og kannski helst FIB sem sker sig úr enda minni í sníðum.

Það er ekki hægt að kvarta yfir mörgu á RW en ég hef þó samt nokkrar kvartanir.

  • Það var mjög svo pirrandi að þurfa að standa í röð á fimmtudeginum og bíða eftir því að fá armbandið. Þetta varð til þess að ég missti af einni hljómsveit sem ég var heitur fyrir. Á Reading og FIB var þetta afgreitt um leið og mætt var á svæðið.
  • Á RW eru þrjú svið, aðalsviðið, Hlaðan og Pýramídinn. Pýramídinn er hræðilegur. Það tekur núll eina að fylla hann og tjaldið nær svo lágt að þeir sem eru fyrir utan eiga mjög erfitt með að sjá listamennina á sviðinu. Ég veit að það er skjár fyrir utan en maður vill nú oftast geta séð fólkið lifandi líka. Til þess er maður nú að fara á svona hátíð.
  • Manni líður stundum eins og Simba og Múfasa í gnýjahjörðinni en fjöldinn af fólkinu þarna er rosalegur. Þú þarft að skipuleggja þig vel ef þú þarft að hoppa frá einum listamanni yfir í annan eins og ég þurfti að gera þegar Beirut og Pearl Jam voru að spila.

Kostina þarf ekkert að fjölyrða um enda alveg ástæða fyrir því að hátíðin sé í topp 5 yfir stærstu hátíðir í Evrópu.

Bestu tónleikarnir og þar sem allt gekk upp voru að mínu mati þessir (í stafrófsröð).

  • Beirut
  • Justice
  • M83

Fleiri orð ætla ég nú ekki að hafa um þessa ágætu hátíð en ég er nú þegar farinn að huga að næsta sumri. Hvaða hátíð skyldi verða fyrir valinu þá?