Færslusafn

Airwaves ’16: Fimmtudagur

img_0168

Á fimmtudeginum ákvað ég að hefja leik í Listasafninu til að sjá Julia Holter frá Bandaríkjunum. Fjórða platan hennar Have You in My Wilderness gerði góða hluti á árslistum í fyrra. Ég gaf henni ca. 30 mínútur af tíma mínum en það var í raun 30 mínútum of mikið. Fyrir utan lagið „Feel You“ var framlag Juliu og félaga aumt og óeftirminnilegt.

Eftir doðann í Listasafninu þurfti ég á einhverri hressingu að halda í formi tónlistar, svarið við því var Singapore Sling í Silfurbergi. Mér hefur alltaf fundist Singapore Sling vera mjög áhugaverð hljómsveit og ekki síst Henrik Björnsson, söngvari og gítarleikari hljómsveitarinnar sem ég hef aldrei séð öðruvísi en í svörtum þröngum gallabuxum, kúrekastígvélum, mittisstuttum leðurjakka og með hárið líkt og hann hafi blásið það í sólarhring. Ég get ekki sagt að ég sé vel að mér í efni sveitarinnar en satt best að segja rann þetta á endanum í einn graut fyrir mér. Ég meina það ekki á slæman hátt þó. Það er upplifun að sjá þessa sveit á tónleikum þar sem að látleysið er í fyrirrúmi og allir meðlimir svalir á því. Tónlist Singapore Sling er ekki gerð fyrir útvarp, það er alveg ljóst en hún var akkúrat það sem ég þurfti á að halda eftir rólega byrjun.

Það var enginn tími fyrir hvíld því Conner Youngblood var byrjaður í Norðurljósasalnum. Conner var einn á sviðinu sem kom mér á óvart þar sem hljóðheimurinn í lögunum hans er fjölskrúðugur. En Conner var sjálfum sér nógur og bjó til alla takta uppá sviði og spilaði svo yfir þá, oftast með gítar. Ég var heilt yfir mjög hrifinn af Conner sem hefur augljóslega mikla hæfileika. Á milli laga sló hann svo á létta strengi og kom fólki reglulega til að hlæja. Hann hafði orð á því að hann væri sennilega eini listamaðurinn á Airwaves sem nýtti sér ekki skjáinn fyrir aftan sig í einhverja flotta grafík. Conner var svo eins og hver annar gestur á hátíðinni um helgina og var ekkert að flýta sér heim. Topp maður.

Ég ákvað að halda kyrru fyrir þar sem næsti maður á svið var Högni. Það var erfitt að spá fyrir um hvað Högni myndi bjóða upp á enda bara eitt lag að finna með honum á Spotify sem er í rólegu deildinni. Eina sem var vitað fyrir tónleikana var að Högni býr yfir fallegustu rödd á Íslandi. Högni var tignarlegur að vanda og var klæddur í hvít jakkaföt. Ásamt honum var ungur maður sem sá um tónlistina í gegnum tölvu en það er gaman að segja frá því að hann var í svartri GKR peysu alla hátíðina. Flest öll lögin voru knúð áfram af góðum takti og tilheyrandi skreytingum í kringum hann. Minnti á köflum svolítið á GusGus bara ekki eins epískt. Alltaf gaman af Högna sem hefur einstaka sviðsframkomu og vonandi hendir hann meira efni inn á Spotify.

Mál málanna þetta kvöldið var samt bandaríska hljómsveitin The Sonics. Hljómsveitin var upphaflega stofnuð árið 1960 en hefur eðlilega tekið mannabreytingum síðan þá. Það er óhætt að segja að hljómsveitin hafi sigrað Silfurbergið með frammistöðu sinni. Stanslaus keyrsla í rúmlega klukkutíma af gamla góða bílskúrsrokkinu. Bassaleikarinn og söngvarinn Freddie Dennis var fagmennskan uppmáluð og ótrúlegur kraftur í honum miðað við aldur. Hann ásamt gítarleikaranum Evan Foster stálu algjörlega senunni með líflegri sviðsframkomu. Gömlu svart-hvítu myndefni af bílum í allskonar aðstæðum var varpað upp á skjá fyrir aftan hljómsveitina sem gerði upplifunina enn magnaðri. The Sonics fóru með gesti Silfurbergs 50 ár aftur í tímann í rúmlega klukkutíma og ég er ekkert endilega viss um að fólk hafi viljað snúa til baka.

Samkvæmt klukkunni átti Vaginaboys 10 mínútur eftir af sínu setti í Norðurljósasal. Ég er mikill aðdáandi og ég tók því stór skref á milli salanna. Er inn var komið voru drengirnir að klára þriðja síðasta lagið sitt í pökkuðum sal. Blessunarlega áttu þeir tvö lög eftir, „Elskan af því bara“ og „Stjörnur“. Ólíkt Connor Youngblood nýttu Vaginaboys skjáinn til fulls með sínum smekklega stíl. Það var líkt og maður væri fastur inn í síma eða tölvuleik þar sem skærir litir, emoji karlar og allskonar fígúrur voru allsráðandi. Stórglæsileg sýning og tónlist Vaginaboys naut sín vel í salnum.

Þar sem ég náði aðeins tveimur lögum ákvað ég að skella mér rakleiðis á tix.is og versla miða á tónleikana þeirra sem verða einmitt á sama stað 10. desember næstkomandi. Mæli með því að þú gerir slíkt hið sama!

Í gegnum árin hafa fimmtudagar á Airwaves verið í miklu uppáhaldi hjá mér og það breyttist ekki eftir þennan.

Torfi Guðbrandsson

Íslensk lagastuldur

lagastuldur2
Það er orðið nokkuð algengt nú til dags að heyra ný lög sem minna á gömul og jafnvel geta líkindin verið það mikil að höfundar eldra lagsins leita réttar síns. Það á þó aðallega við um þegar þekktir listamenn eiga í hlut eins og t.d. Radiohead. Eitt þekktasta lag þeirra, „Creep“ þótti svipa það mikið til lagsins „The Air That I Breathe“ að höfundar lagsins, þeir Albert Hammond og Mike Hazelwood, eru skráðir sem meðhöfundar af „Creep“ ásamt Radiohead!

Þó að það fari minna fyrir íslenskum listamönnum í þessum efnum eru þeir alls engin undantekning. Fyrir tæplega ári síðan bloggaði ég um Kaleo og velti því upp hvort þeir hefðu stolið frá Rage Against the Machine við gerð lagsins „Rock’n’Roller“. Út frá því bloggi skapaðist svo umræða um það hvort lagið þeirra „All the Pretty Girls“ væri stolið frá Bon Iver laginu „Skinny Love“.

Í kjölfarið af þessu langaði mig til að skoða hvort að fleiri íslenskar hljómsveitir ættu lög sem þykja á einhvern hátt keimlík eldri lögum eftir erlenda flytjendur. Nú tæpu ári síðar hef ég grafið upp fjögur íslensk lög sem mér finnst ég hafa heyrt einhvers staðar áður.

Ég vil taka það fram að ég á aðeins við að ákveðnir partar úr lögunum hljómi líkt og partar úr öðrum lögum en ekki að lögin séu lík frá upphafi til enda. Í „Rock’n’Roller“ er það t.d. aðalriffið í laginu sem minnir á aðalriffið í „Sleep Now in the Fire“ með Rage Against the Machine.

Ég mun raða þessum fjórum lögum upp eftir hversu mikil líkindin eru og mun byrja á þeim minnstu og enda á þeim mestu. Það skal tekið fram að ég er ekki að saka eftirfarandi listamenn um vísvitandi stuldur en óhöppin geta gerst enda búið að semja ógrynni af lögum.

Fyrsta lagið sem mig langar að nefna til leiks er lagið „Keyrum yfir Ísland“ með Sprengjuhöllinni sem var ein vinsælasta hljómsveitin á Íslandi árið 2007. Byrjun lagsins svipar að mínu mati mikið til byrjunarinnar í laginu „I Could Be Dreaming“ með Belle & Sebastian. Uppbyggingin í lögunum er í svipuðum dúr og hafi maður ekki hlustað á Sprengjuhöllina lengi gæti maður jafnvel haldið að þeir séu að verki í fyrstu 30 sekúndunum í „I Could Be Dreaming“.

Það tók mig dálítinn tíma að átta mig á höfundi næsta lags. Stefið hafði ómað í 10-11 auglýsingum um nokkurt skeið og alltaf hugsaði ég um lagið „Pyro“ með Kings of Leon. En mér fannst ólíklegt að bakhjarlar 10-11 hefðu fengið einhvern til þess að spila stefið í öðruvísi í búning. 14. október síðastliðinn fann ég svo loks út hver höfundur lagsins í auglýsingunni var en það er íslenska hljómsveitin Lockerbie. Lagið heitir „Heim“ og kom upphaflega út í ágúst 2013. Þó lagið séð hið fínasta er ekki hægt að fara í felur með það að lykilstefið í laginu minnir óneitanlega mikið á viðlagið í „Pyro“.

Glowie er nýjasta poppstjarna Íslands og hefur farið vel af stað. Hún nýtur m.a. stuðnings frá StopWaitGo teyminu sem sér um að mata hana af lögum. Er ég heyrði lagið „Party“ flutt á tónleikum fannst mér það hljóma eitthvað kunnuglega. Eftir að hafa leitt hugann að því í smástund komst ég að því að lagið sem ég var að leita eftir var „Waiting for the World to Change“ með John Mayer. Eins og það hafi ekki verið nóg þá rak ég augun í athugasemd undir laginu hennar Glowie á YouTube og þar var bent á að lagið væri stolið frá U2. Notandinn lét þó ekki fylgja sögunni hvaða lag með U2 það var sem hann átti við. Fyrsta lagið sem mér datt í hug var „Stuck in a Moment You Can’t Get Out Of“ en það var í miklu uppáhaldi hjá mér einu sinni. Þetta var staðfest eftir smá rannsóknarvinnu á Google þar sem þó nokkrir voru búnir að vera að pæla í þessu. Þó er ekki að sjá að John Mayer eða U2 hafi tjáð sig um líkindin sín á milli þetta en á Wikipediu má sjá að hljómagangurinn í „Waiting for the World to Change“ er vel þekktur í blús, rokk og sálartónlist. Það má því segja að frumlegheitin í lagi Glowie og StopWaitGo séu ekki ýkja mikil.

Í síðasta laginu sem ég ætla að fjalla um fer það eiginlega ekki á milli mála að Sölvi Blöndal (Quarashi) hefur farið ófrjálsum höndum yfir eigur annarra. Jú hafi maður séð kvikmyndina RocknRolla frá árinu 2008 og heyrt lagið „K2R“ með Halleluwah er nokkuð ljóst að hér er eitthvað grunsamlegt á seyði. Í kvikmyndinni er alveg sérstaklega skemmtileg tónlist og þar á meðal er lagið „Have Love, Will Travel“ í flutningi The Sonics. Lagið er upprunalega eftir Richard Berry en er þó þekktara í flutningi The Sonics. Ég held að það sé óhætt að segja að byrjunin í laginu er nánast sú sama og byrjunin í „K2R“. Mér datt ekki annað í hug en að Sölvi hefði þá tekið fram hver meðhöfundurinn í laginu hans væri en undir laginu á YouTube stendur „Music and title by Sölvi Blöndal“. Því miður er það ekki rétt.

Torfi Guðbrandsson