Færslusafn

Airwaves ’16: Föstudagur


Það kom ekkert annað til greina en að byrja föstudagskvöldið í Fríkirkjunni. Planið var að ná Árstíðum frá byrjun en hið daglega amstur kom í veg fyrir það. Ég var þó kominn inn í kirkjuna þegar þeir tóku síðasta lagið sitt, „Shades“ af plötunni Svefns og vöku skil. Af því einu að dæma hafði ég misst af góðum tónleikum.

En fyrir mér var aðalatriðið að sjá Mugison. Daginn áður hafði hann formlega gefið út fimmtu plötuna sína, Enjoy!. Fyrir tónleikana hafði ég ekki gefið mér tíma í að hlusta á hana en hafði heyrt fyrsta smellinn af plötunni, „I’m a Wolf“. Mugison tók það fram í byrjun að hann ætlaði að taka gamla smelli og nýtt efni í bland. Í byrjun tók hann mjög stutta útgáfu af „Stingum af“ sem ég held að enginn hafi verið svekktur yfir. Eftir eitt nýtt lag tók hann „Murr Murr“ í svipaðri útgáfu og er að finna á plötunni Ítrekun/Reminder. Grjóthart og hann hafði orð á því að hljómsveitin væri yfirleitt alveg búin á því eftir flutning á þessu lagi svo þau tóku því rólega í næsta lagi. Nýja efnið kom vel út og er algjörlega brennimerkt af Mugison. Hrifnastur var ég af laginu „Lazing On“ sem er samið um rómantíska kvöldstund fjölskyldu Mugisons í Nauthólsvíkinni (hvar annars staðar?) þar sem hann sá sólina og tunglið í sitthvoru glerinu í sólgleraugum konu sinnar. Honum fannst hann verða að semja lag um þessa stund og útkoman er hið fallega „Lazing On“. Það kom upp skondið atvik í flutningi lagsins en það vill stundum gerast þegar plötur eru nýkomnar út úr ofninum að textar hverfa úr minninu á ögurstundu. Það gerðist í síðasta erindinu en þá söng Mugison „Ég man ekki síðasta erindið, andskotinn!“ og uppskar mikinn hlátur í kirkjunni. Magnaðasti flutningurinn var þó í laginu „Þjóðarsálin“ af Haglél þar sem Mugison breyttist í heimsklassa graulara og gerði mann hálfsmeykann í kjölfarið. Yfir það heila frábærir tónleikar og Fríkirkjan sýndi og sannaði enn og aftur gildi sitt á Iceland Airwaves sem töfrandi tónleikastaður.

Gamla bíó var næsti áfangastaður en þar ætlaði ég að sjá Lake Street Dive. Það var hins vegar smá í þá tónleika svo af illri nauðsyn horfði ég á restina af Axel Flóvent tónleikunum. Ég er ekki hrifinn af tónlist Axels, hún er máttlaus, einhæf og laus við allan frumleika. Það var líka lítið um manninn í salnum og Axel Flóvent bersýnilega ekki eins heitur biti og menn vilja meina.

Það fjölgaði aðeins í salnum fyrir tónleika Lake Street Dive en ég bjóst samt við fleirum. Hvað með það. Þau mættu upp á svið, fjögur talsins og hljóðfæraskipan afar hefðbundin: söngur, kontrabassi, gítar og trommur. Þrátt fyrir einfalda hljóðfæraskipan var tónlistin samsuða af allskonar stefnum. Hljómsveitin var stórskemmtileg og var ég sérstaklega hrifinn af Rachel Price söngkonu sveitarinnar, sem hafði mikla útgeislun og frábæra rödd!

Dagskráin framundan í Gamla bíó leit vel út en ég ákvað þá að rölta upp í Hörpu til að sjá Kiasmos í Silfurbergi. Ólafur Arnalds og Janus eru að gera frábæra hluti saman og ég hafði það á tilfinningunni að Silfurberg væri afar hentugur staður fyrir tónlistina þeirra. Það var hárrétt ályktun, tónlist þeirra naut sín ótrúlega vel og þegar að lazergeislar fóru að skjótast út í salinn var mér öllum lokið. Stórkostleg sýning fyrir augu og eyra.

Á eftir Kiasmos var komið að Santigold. Ég viðurkenni að ég var lang spenntastur fyrir að heyra hana taka lagið „Disparate Youth“, eitt besta lag ársins 2012. Sú bið stóð yfir í ca. 30 mínútur en mikið var ég glaður þegar ég heyrði fyrstu tóna lagsins. Að laginu loknu rauk ég út og tók stefnuna á Iðnó.

Þar var íslenska/bandaríska hljómsveitin MOJI & THE MIDNIGHT SONS að spila. Ég hafði ekki kynnt mér sveitina en félagi minn tjáði mér að bæði trommarinn og gítarleikarinn væru í hljómsveitinni Tungl sem við erum miklir aðdáendur af. Þetta eru þeir Frosti Jón og Bjarni (Mínus). Það eitt veitti á gott en það var ekki allt. Hljómsveitin er skírð í höfuðið á Moji Abiola, magnaðri söngkonu frá Bandaríkjunum sem kynntist Frosta á bar eitt sumarkvöld á Íslandi. Moji og félagar spila blús- og sálarskotið rokk og gera það líka svona helvíti vel. KEXP sá ástæðu til þess að bjóða þeim að spila á Kex fyrr á föstudeginum og ég mæli með að fólk tékki á upptökunni af þeim tónleikum. Óvænt ánægja seint á föstudegi og uppgvötvun hátíðarinnar komin.

Áður en heim var farið ákvað ég að enda kvöldið í Gamla bíó þar sem Hermigervill lokaði dagskránni. Það er synd og skömm að segja frá því að ég hef ekki séð hann á tónleikum áður en nú var loksins komið að því. Hermigervill fór á kostum og hamaðist á græjunum sínum eins og enginn væri morgundagurinn. Hann sýndi svo magnaða takta þegar hann spilaði „Svaninn“ á theremin og ég vissi ekki hvert ég ætlaði. Eins og það hafi ekki verið nóg þá kallaði hann Berndsen til sín sem hafði spilað á undan honum og þeir hlóðu í eitt uppáhalds Berndsen lagið mitt „Two Lovers Team“. Ekki hægt að enda föstudagskvöldið betur og næst á dagskrá Nonnabiti og leigubíll heim!

Torfi Guðbrandsson

Árslisti: Bestu erlendu lögin 2012

Þá er farið að styttast í annan endan á tónlistarárinu 2012 sem hefur verið býsna gott. Potturinn ætlar í tilefni af því að henda í nokkra árslista og hefjum við leikinn á bestu erlendu lögunum sem komu út í ár.

Dry the River – „New Ceremony“

Þetta lag fékk örlitla spilun á X-inu í sumar og skrítið að það hafi hreinlega ekki slegið í gegn. Grafalvarlegt lag í anda Fleet Foxes og söngurinn norskur og fínn.

Frank Ocean – „Bad Religion“

Ég er ekki viss um að margir hafi kannast við nafnið Frank Ocean í ársbyrjun 2012. En í dag er maðurinn á allra vörum og hefur fólk keppst um að lofa manninn. Lagið „Bad Religion“ er fimm stjörnu lag þar sem allt gengur upp, lagið, söngurinn og textinn. Frank talar svolítið undir rós í laginu en það má lesa út úr textanum að hann sé að tala um hinn almáttuga og hvaða áhrif kynhneigð hans hefur á trúnna. Fullorðins stöff.

Hot Chip – „These Chains“

Eitt af mörgum frábærum lögum af plötunni In Our Heads sem kom út í ár. Ég kemst í mikinn fýling við það eitt að heyra byrjunarstefið í laginu og melódían situr fast í höfðinu á mér eftir á.

Jessie Ware – „Wildest Moments“

Söngkonan Jessie Ware gerði það gott með SBTRKT í fyrra en í ár sendi hún frá sér sína fyrstu plötu undir sínu eigin nafni. Þó að platan í heild hafi ekki verið neitt sérstök þá leynast inn á milli fínustu lög eins og „Wildest Moments“. Sagan segir að lagið fjalli um samband Jessie og vinkonu hennar Söru en lagið er einmitt afrakstur rifrildis þeirra á milli.

Ko Ko – „Float“

Þetta lag heyrði ég í útvarpinu í Noregi og bjargaði það rigningardeginum í Sandnesi að fá eitt svona sumarlegt og seiðandi í eyrun. Ég hef samt ekki hundsvit á þessari hljómsveit en þeir geta greinilega búið til góða tónlist.

Lana Del Rey – „National Anthem“

Lana Del Rey tók við keflinu af Adele sem hafði einokað árið 2011 með plötunni sinni 21. Lana gaf út plötuna Born to Die og meira til. Lana er skemmtileg að því leyti að hún er fjölhæfur listamaður sem lætur sér ekki nægja að gefa út lög heldur hleður hún í metnaðarfull myndbönd sem eru lostafull og dramatísk. Kynþokkinn skín af henni og verður fróðlegt að fylgjast með framgangi hennar.

Perfume Genius – „Hood“

Perfume Genius eða Mike Hadreas fer ekki leynt með kynhneigð sína eins og sjá má í meðfylgjandi myndskeiði. Hér er hann með eitt lítið lag sem er samt svo stórt. Eitt af þessum lögum sem maður vildi óska að væru lengri.

Santigold – „Disparate Youth“

Enn eitt lagið sem ég heyrði fyrst í útvarpinu í Noregi. Santigold getur greinilega ekki ákveðið sig en hún blandar saman elektróník, hipp-hoppi, döbbi og ég veit ekki hvað og hvað. Lag sem kemur mér alltaf í gírinn.

Tame Impala – „Keep on Lying“

Draumkennd sækadelía í boði Tame Impala. Söngvari sveitarinnar var undir miklum áhrifum frá popptónlist og til að mynda var Britney Spears ofarlega í huga hans á meðan hann samdi lögin. Hér mætast grípandi popp melódía og sækadelía eins og hún gerist best.

The Walkmen – „Heartbreaker“

Þó að liðsmenn The Walkmen séu að eldast virðist það ekki há tónlistarsköpun þeirra. „Heartbreaker“ er grípandi lag frá byrjun til enda.

Torfi