Færslusafn

Bestu íslensku lögin 2017 #20-11

# 20 Fufanu – „White Pebbles“
Fufanu er sennilega ein svalasta hljómsveit landsins. Tónlist Fufanu er alþjóðleg og einskorðast ekki við íslenskan markað. Lagið „White Pebbles“ er hápunktur af annarri breiðskífu þeirra Sports og það er óhætt að mæla með myndbandi þeirra við lagið, sem er eins og hljómsveitin, eitursvalt.

# 19 Reykjavíkurdætur ásamt Röggu Hólm – „Reppa heiminn“
Það kom engin stór plata frá Reykjavíkurdætrum síðasta ár en það verður að teljast líklegt að þær sendi frá sér aðra breiðskífu sína í ár enda búnar að senda frá sér nokkur ný lög. „Reppa heiminn“ stóð upp úr og sýnir úr hverju stelpurnar eru gerðar og það er eins gott að passa sig!

# 18 Högni – „Moon Pitcher“ 
Högni sendi loksins frá sér sína fyrstu sólóbreiðskífu í ár. Platan er góð en þarfnast aðlögunar enda nokkuð óhefðbundin og fer í ýmsar áttir. Lagið „Moon Pitcher“ þarfnaðist þó engrar aðlögunar og sýnir allt það besta sem Högni hefur upp á að bjóða.

# 17 Hatari – „X“ 
Hatari var sennilega sú íslenska hljómsveit sem kom hvað best frá Iceland Airwaves hátíðinni í ár. EP platan þeirra Neysluvara kom út í tæka tíð fyrir hátíðina og í einni svipan var hún ein umtalaðasta sveit landsins. „X“ er tryllt lag með kýrskýrum skilaboðum. Ég myndi allavega ekki vilja mæta þessum piltum í dimmu húsastræti, sérstaklega ekki trommaranum.

# 16 Úlfur Úlfur – „Bróðir“
Ég verð að viðurkenna að ég var fyrir eilitlum vonbrigðum með nýju plötuna hjá Úlfi Úlfi. Hún náði ekki sömu hæðum og Tvær plánetur en inn á milli er að finna frábær lög eins og „Bróðir“.  

# 15 Júníus Meyvant – „Mr. Minister Great“
„Mr. Minister Great“ er í raun gamalt lag en kom ekki út fyrr en 2017 og var m.a. á sérstakri Record Store Day útgáfu af Floating Harmonies sem var til að mynda ein af plötum ársins 2016 á Pottinum. Lagið er á pari við það besta sem Júníus hefur verið að gera og það er ánægjulegt að geta loksins notið þess í stofunni heima.

# 14 Bubbi Morthens – „Sól bros þín“
Bubbi leitaði aftur í einfaldleikann með plötunni sinni Túngumál og „Sól bros þín“ gaf smjörþefinn af því sem koma skyldi af þeirri plötu. Það fer ekki á milli mála um hvern er að ræða þegar lagið fer af stað, það er ákveðinn Bubbabragur yfir laginu sem er í rólegri kantinum og ákaflega ljúft áhlustunar.

# 13 Alexander Jarl – „Láttu í friði“
Alexander Jarl gaf út sína fyrstu breiðskífu í október í fyrra. Ef minnið er ekki að svíkja mig var „Láttu í friði“ fyrsta lagið af plötunni sem kom út. Lagið er stórgott og byrjunin setur tóninn fyrir það sem á eftir kemur. Maður heyrir á laginu að Alexander nýtir uppruna sinn í föðurlegg sem gerir lagið og reyndar mest alla plötuna frábrugðna annarri rapptónlist sem kemur út á Íslandi. Og það er x-faktorinn sem að Alexander Jarl hefur.

# 12 Floni – „Leika“
Annað lagið af þremur sem kom út með autotjúnaða neðanjarðasenumanninum Flona áður en hann náði að ropa frá sér 9 laga plötu í byrjun desember. Hann fær að eiga það að hann fer vel með autotjúnið og nýtir það sem nokkurs konar auka hljóðfæri sem smellpassar við tónlistina hans. Floni er flott viðbót í annars fjölbreytta rappsenu hér á landi.

# 11 Birnir ásamt Herra Hnetusmjör – „Já ég veit“
Ég viðurkenni að ég var ekki sannfærður um gæði þessa lags þegar ég heyrði það fyrst. Fram að því hafði ég fýlað allt sem hafði komið út með Birni en þetta lag var af allt öðrum toga. Fljótlega fór ég þó að fýla lagið betur og betur og ef ég vil reyna að vera svalur þá er þetta „go to“ lagið til þess að setja á fóninn. Kópavogur lengi lifi!

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Airwaves ’16: Miðvikudagur

img_0158

Hvað er betra til að rífa þögnina á þessari síðu en að fjalla aðeins um Iceland Airwaves hátíðina? Lengi vel ætlaði ég mér ekki að kaupa armband á hátíðina í ár þar sem lænöppið vakti ekki neinar sérstakar kenndir hjá mér en það er eiginlega ekki hægt að leiðast á Airwaves svo ég skellti mér á armband á þriðjudaginn.

Eins og alkunnugt er eru miðvikudagarnir oftast helgaðir íslenskum listamönnum. Það heyrir til undantekninga að erlend atriði skjóti upp kollinum á miðvikudögum, Biffy Clyro gerði það t.d. á Nasa 2008 og í ár var það rapparinn Dizzee Rascal sem ætlaði að loka kvöldinu í Silfurbergi. Ég setti því stefnuna þangað eftir vinnu.

Fyrsta atriði kvöldsins og hátíðarinnar í ár voru Reykjavíkurdætur í Silfurbergi. Ég var að sjá þær í fyrsta skipti á tónleikum og ég neita því ekki að ég var spenntur. Þær voru nýbyrjaðar þegar ég gekk inn og sogaðist ég nær og nær sviðinu. Stúlkurnar voru allar eins klæddar og voru stanslaust á hreyfingu um allt sviðið, ýmist veipandi eða með almenn dólgslæti. Ofan á allt þetta flæddu góðir taktar um salinn og áberandi góðar frammistöður í rappdeildinni. Þær lögðu allt í þessa tónleika að mér fannst og það skilaði sér algjörlega út í sal. Typpið mitt skrapp hálfpartinn saman þegar þær tóku til máls og þá sérstaklega Þuríður Blær og Tinna. Aðrar voru samt spot on líka og gaman að sjá þessa dreifingu þar sem nánast allir meðlimir létu í sér heyra. Eiginlega fáránlega góðir tónleikar ef ég á að segja eins og er, hárrétt uppbyggðir þar sem síðustu tvö lögin, „Drusla“ og „Ógeðsleg“, skildu mann eftir með hökuna í gólfinu.

Ég ákvað að hvíla Emmsjé Gauta aðeins og kíkja í Norðurljósasalinn á Glowie. Ég var ekki nógu hrifinn af því sem ég sá þar og fór því rakleiðis aftur í Silfurbergið til að ná restinni af Emmsjé. Emmsjé Gauti er góður, á því er enginn vafi og vinsældir hans eru verðskuldaðar, hins vegar verða þær honum að falli þegar maður sér hann reglulega. Á stærri tónleikum er hann í raun alltaf með sama showið, þar sem hann skiptir salnum í tvennt líkt og Móses gerði við Rauðahafið og lætur öllum látum í laginu „Nýju fötin keisarans“. Eftir það fer hann úr bolnum, nær sér í trommukjuða og lætur symbalinn finna fyrir því. Þetta er allt saman mjög flott og tilkomumikið en í annað eða þriðja skiptið er þetta bara eins og að sjá endursýnda mynd á rúv, góð mynd en óþarfi að sjá hana aftur. Neita því þó ekki að það var ánægjulegt að sjá hann taka „Strákarnir“ og „Silfurskotta“.

Þá var komið að Dizzee Rascal. Ég vissi í raun ekki við hverju var að búast, ég er ekki reglulegur hlustandi en er þó mikill aðdáandi lagsins „Dance Wiv Me“. Ég prófaði að fletta kauða upp á Wikipediu fyrr um daginn og tók eftir því að fyrstu fjórar plöturnar hans voru allar að fá glimrandi dóma og maðurinn einn af frumkvöðlum græmsins (e. grime). Það var því greinilega eitthvað spunnið í manninn þó ég þekkti ekki efnið hans neitt sérstaklega vel. Það er óhætt að segja að Dizzee og félagar hafi tekið við heitum salnum og fýrað hann enn frekar upp. Rímurnar flæddu úr Dizzee Rascal á ótrúlegum hraða og alveg magnað hvernig maðurinn fer að þessu án þess að vefjast tunga um tönn. Þannig hélt hann stanslaust áfram í ca. klukkutíma. Magnað. Hann var þar að auki studdur af fimum taktsmið, aðstoðar rappara sem var með honum á sviðinu alla tónleikana og alveg hreint mögnuðum söngvara sem skaut upp kollinum við og við. Án þessara manna sem ég kann engin skil á hefðu tónleikarnir ekki verið eins öflugir. Hápunktar tónleikanna voru að sjálfsögðu „Dance Wiv Me“ og lokalagið „Bonkers“.

Í það heila þéttur miðvikudagur sem gefur vonandi góð fyrirheit um framhaldið!

Torfi Guðbrandsson