Færslusafn

Bestu íslensku lögin 2016 #25-13

screen-shot-2016-12-31-at-1-27-17-am

Það má segja að annað árið í röð hafi íslenska tónlistarárið einkennst af rappi. Menn nýttu sér meðbyrinn frá því í fyrra og voru duglegir að gefa út efni, allt frá einu lagi upp í tvær plötur. Árslistinn er svolítið litaður af rappinu en einnig slæðast inn lög úr öðrum áttum hér og þar.

# 25 Bara Heiða – „Stormtrooper“
Stjörnustríðsheimurinn vaknaði heldur betur til lífsins í fyrra með The Force Awakens og eflaust hefur Heiða orðið fyrir áhrifum og hent í eitt lag til heiðurs hvítu hjálmanna. Þægilegt og grípandi lag með stórskemmtilegu myndbandi.

# 24 Tungl – „The Road“
Eflaust er Tungl nafn sem fáir kannast við enda hafa þeir haft hægt um sig fyrir utan eina tónleika á Húrra í ársbyrjun. Um er að ræða íslenska stjörnuhljómsveit sem Birgir Ísleifur (Motion Boys) fer fyrir. Þetta lag kom út í ár og er geysilega gott!

# 23 Moji & the Midnight Sons – „Island“
Hljómsveit sem ég uppgvötvaði á Airwaves í ár. Hér er um að ræða ekta blúsrokksveit þar sem söngkonan Moji sýnir mögnuð tilþrif sem og gítarleikarinn Bjarni (Mínus, Tungl).

# 22 Kaleo – „Save Yourself“
Að mínu mati býr Jökull yfir einni bestu röddinni í íslenska bransanum í dag og oft finnst mér hann njóta sín betur í rólegu lögunum eins og hér.

# 21 Skálmöld – „Niðavellir“
Ég er ekki mesti Skálmaldar aðdáandi sem þú finnur en hér finnst mér þeir algjörlega hitta í mark.

# 20 JFDR – „White Sun“
Jófríður er sennilega uppáhalds tónlistarmaðurinn minn í kvennadeildinni þessa stundina. Undanfarin ár hefur hún verið í hljómsveitum eins og Pascal Pinon, Samaris og Gangly en hér er hún ein á báti og fer létt með það.

# 19 Sycamore Tree – „My Heart Beats for You“
Það var löngu kominn tími á að Ágústa Eva fengi að spreyta sig á frumsömdum lögum enda er hún ein af okkar betri söngkonum. Það er enginn nýliðabragur á fyrsta lagi hennar og Gunnars Hilmarssonar sem minnir óneitanlega á samstarf Nick Cave og Kylie Minogue.

# 18 Alexander Jarl – „Allt undir“
Fyrsta sem maður hugsar þegar maður heyrir þetta lag er hvort að þetta sé sami maður og samdi „Brjálaður“. Það er í lagi að vera mjúkur í dag og í tilfelli Jarlsins skilar það sér í besta lagi hans hingað til.

# 17 Amabadama – „Ai Ai Ai“
Fyrsta lagið sem kemur út síðan að breiðskífan Heyrðu mig nú leit dagsins ljós fyrir tveimur árum. Amabadama getur dimmu í dagsljós breytt og því meira sem við fáum að heyra frá þeim því betra.

# 16 Júníus Meyvant – „Mighty Backbone“ 
Júníus hefur verið minn maður allar götur síðan hann gaf út „Color Decay“. Það er erfitt að velja úr lögum Júníusar sem komu út á árinu en „Mighty Backbone“ er hnitmiðað og vel heppnað þar sem ekki ein sekúnda fer til spillis.

# 15 Emmsjé Gauti – „Djammæli“
Það hefur lengi vantað gott íslenskt afmælislag enda löngu orðið þreytt að pósta „Afmæli“ með Á móti sól þegar stóri dagurinn rennur upp. Frasinn „Mamma viltu mæla mig ég held ég sé orðinn veikur Ó SJITT“ festist fljótlega í daglegu tali fólks, allt frá leikskólabörnum upp í eldri borgara á Hrafnistu og var hann orðinn umönnunarfólki hvimleiður. Gauti er klár strákur og sennilega verður lagið það mest umbeðna á Fabrikkunni næstu árin.

# 14 Auður – „3d“
Loksins fékk maður að heyra meira frá Auði en lagið hans „South America“ var búið að vera lengi á repeat hjá mér. Lagið er þægilegt áheyrnar og textinn er í anda nútímans.

# 13 Ljúfur Ljúfur – A-A-A (Orðbragðslagið)
Hliðarsjálf Úlfs Úlfs virkaði vel á mig í ár. Takturinn er frábær og frammistaða Arnars er mögnuð þar sem hann rappar nánast í einni runu. Textinn er stórskemmtilegur og gaman að sjá hvernig Arnar púslar orðunum saman. Það hefði verið auðvelt að klúðra þessu en í staðinn fáum við eitt af betri lögum Úlfanna í hús.

Torfi Guðbrandsson

 

Airwaves ’15: Laugardagur

Pink Street Boys var fyrsta atriðið sem ég kíkti á laugardaginn en þeir komu fram off venue á neðri hæð Bar 11. Staðurinn var pakkaður og naut ærslafullt rokk drengjanna sín vel. Eftir að hafa heyrt strákana flytja „Evel Knievel“ kvaddi ég Bar 11 og tók stefnuna á Lucky Records.

Í Lucky Records voru aðrir off venue tónleikar, í þetta sinn með hljómsveitinni Markús & the Diversion Sessions sem gaf nýlega út plötuna The Truth the Love the Life sem inniheldur m.a. hið frábæra „É bisst assökunar“. Það var létt yfir sveitinni í Lucky og renndi hún í nokkur lög af plötunni sem var hvert öðru skemmtilegra. Greinilega hörku fínt band hér á ferðinni og hvet ég fólk til að skoða hana vel.

Fyrsta on venue atriði kvöldsins hjá mér var bandaríska hljómsveitin Porches. sem var opnunaratriði Silfurbergs þetta kvöldið. Ég hef alveg séð hressari frontmenn en þessi ágæti maður var steinhissa á góðri mætingu og talaði um að ef tónleikarnir væru í New York væri enginn á svæðinu. Að mínu mati var styrkurinn í hljóðkerfi salsins full mikill sem kom niður á upplifuninni. Þó voru öll lögin frekar keimlík svona heyrandi þau flest öll í fyrsta skipti. „Headsgiving“ var hápunktur kvöldsins og þeirra sterkasta lag að mínu mati. Áður en ég sleppi Porches. alveg þá má kannski minnast á hræðilegan brandara sem einn meðlimur sveitarinnar sagði. Q: What do you call Adele when she’s on the bottom of the ocean? A: Adele rolling in the deep.

Ég færði mig yfir í Norðurljósasal til þess að sjá tónleika SOAK sem er hugarfóstur írska tónlistarmannsins Bridie Monds-Watson. SOAK spilar draumkennda indí popptónlist og spilar sjálf á gítar og syngur en er gjarnan studd af trommuleikara og öðrum gítarleikara. Bridie er fínasti lagahöfundur þó að lögin risti kannski misdjúpt. „B a noBody“ er án efa hennar sterkasta lag enda lagið fengið næstum 10 milljón spilanir á Spotify. Fínasta dagsverk hjá SOAK þó að engin undur og stórmerki hafi átt sér stað.

Þá var að færa sig aftur yfir í Silfurbergið þar sem að Beach House, eitt af stóru atriðum hátíðarinnar í ár var að stíga á svið. Beach House hefur getið sér góðan orðstír undanfarin ár með sínu draumkennda poppi og indí rokki og eru tónlistarmiðlar almennt afar ánægðir með það sem sveitin hefur verið að bjóða uppá á sínum ferli sem spannar sex breiðskífur. Það má því segja að væntingar fólks til tónleika sveitarinnar hafi verið miklar þó að ég sjálfur hafi stillt mínum í hóf. Fyrir utan smá basl við hljóðkerfið stóð sveitin sig þokkalega og nokkuð ljóst að þarna var reynslumikil sveit á ferð. En eins og einn félagi minn benti á er einn klukkutími af Beach House alveg feykinóg. Það er ekki beint brjáluð fjölbreytni í tónlist Beach House þó það sé vissulega afar notalegt að staldra við hjá henni stöku við. Eftir rúmlega 50 mínútur lét ég mig hverfa úr Silfurberginu.

Sem fyrr var röltið ekki langt og var ég enn og aftur mættur í Norðurljósasal til að sjá BC Camplight. Ákvörðunin um að yfirgefa Beach House reyndist vera rétt því að fyrsta lag hljómsveitarinnar var hið magnaða „You Should’ve Gone to School“ sem er eitt af bestu lögum ársins. Eini gallinn við þessa frábæru byrjun var að ég óttaðist að Brian Christinzio hefði tekið slagarann of snemma. Þær áhyggjur voru óþarfar enda Brian alltof skemmtilegur karakter og góður lagahöfundur til að láta einhverjum leiðast á tónleikum sínum. Brian var vopnaður rauðvínsflösku sem hann var duglegur að þamba á milli laga en þess á milli sýndi hann magnaða tilburði í söng og píanóleik og af þeim sökum hef ég ákveðið að gefa honum viðurnefnið „hinn hvíti Stevie Wonder“. Einir eftirminnilegustu tónleikar hátíðarinnar hingað til.

IMG_4120

Næst tók við stutt stopp á stærðfræðirokkurunum Battles sem voru eins og allir stærðfræðingar, stórfurðulegir. Hressandi innspýting samt í kvöldið og hefði verið gaman að staldra lengur við.

Flakkið á milli Silfurbergs og Norðurljósasals hélt áfram og nú voru sálardívurnar í Saun & Starr mættar í síðarnefnda salinn. Það var einkar hentugt að hafa rifjað upp kvikmyndina The Commitments nýlega sem virkaði eins og upphitun fyrir Saun & Starr. Stöllurnar voru í hörku stuði sem og hljómsveitin og matreiddu þau í sameiningu sálarbræðing af bestu sort. Enn og aftur skemmtileg tilbreyting frá öðrum atriðum hátíðarinnar.

Síðasta atriðið sem ég tók í Hörpu var GusGus flokkurinn í Silfurbergi en þeir eru fáliðaðir eins og er en eftir standa Biggi Veira, Högni og Daníel Ágúst, hin heilaga þrenning vil ég meina. Eftir að hafa hitað mig vel upp allt kvöldið var ég tilbúinn að gefa mig allan á vald GusGus. Til þess að gera það er það algjört grundvallaratriði að loka augunum og leyfa öðrum skilningarvitum að sjá um að vinna úr áreitinu. Það skilaði sér í stórum og miklum danshreyfingum og engu líkara en að maður væri mættur í þrek í ræktinni frekar en tónleika á Airwaves. Ég man ekki nákvæmlega hvaða lög voru leikin á tónleikunum en þarna voru þó nokkur lög af Mexico eins og „Obnoxiously Sexual“, „Crossfade“ og „Airwaves“. „Over“ af Arabian Horse var þarna líka sem og eitt glænýtt lag sem kom jafnvel út og „Crossfade“ þegar GusGus frumflutti það á Sónar árið 2013. Æðislegir tónleikar og skynvitund mín sjaldan haft það betra.

Áður en koddinn tók við kíkti ég inn í Gamla bíó en þar var AmabAdamA að spila. Reggísveitin hefur unnið sig í áliti hjá mér jafnt og þétt á árinu og fannst mér áhugavert að sjá hvernig hún myndi tækla hálf þrjú giggið sitt. Það má segja að sveitin hafi rúllað því upp enda var salurinn gjörsamlega á valdi reggítóna AmabAdamA. Ég lét mér nægja að njóta af svölunum enda útkeyrður eftir þrektímann hjá GusGus. Eftir tónleikana fór ég heim miklu meira en sáttur eftir vel lukkaðan dag!

Torfi Guðbrandsson