Færslusafn

Rock Werchter 2015: Föstudagur

Það má segja að föstudagurinn á Rock Werchter hafi verið sveipaður íslensku þema en tvær íslenskar hljómsveitir komu fram þann dag. Sú fyrri var hljómsveitin Fufanu sem opnaði daginn á KluB C sviðinu en hún hljóp í skarðið fyrir BADBADNOTGOOD sem þurfti að hætta við. Því miður var ég staddur í Leuven á sama tíma að borða ómerkilegt spaghettí og versla nokkrar nauðsynjavörur en samkvæmt tísti frá sveitinni var mætingin og stemningin góð sem eru frábær tíðindi. Seinni hljómsveitin var að sjálfsögðu Of Monsters and Men sem verður komið að síðar.

Screen Shot 2015-07-09 at 11.25.07 PM

Þegar ég mætti á aðalsvæðið var Damian „Jr. Gong“ Marley, sonur Bob Marley að spila á aðalsviðinu. Ég náði síðustu 6-7 lögunum og voru hápunktarnir ábreiðurnar af Bob Marley og The Wailers lögunum „Exodus“ og „Get Up, Stand Up“ enda kannast ég nú talsvert betur við þau lög heldur en lögin hans Damian. En það var ansi gott að byrja daginn á því að fá smá reggí í kroppinn og koma sér í gott stuð fyrir næstu hljómsveit sem var Of Monsters and Men.

Það var nokkuð margt um manninn þegar að OMAM steig á svið en sjálfur var ég staddur frekar aftarlega. Ég tók strax eftir því að hljóðstyrkurinn í hljóðkerfinu var ekki nógu góður svo ég færði mig nær þegar leið á tónleikana til að heyra betur í hljómsveitinni. Sveitin var í góðu formi og má kannski sérstaklega minnast á Nönnu Bryndísi sem bar af sér mikinn þokka á sviðinu og bauð uppá hlýlega nærveru. Lagavalið samanstóð af 12 lögum, 6 af gömlu plötunni og 6 af þeirri nýju. Það sem kom kannski helst á óvart var að hljómsveitin endaði tónleikana ekki á „Little Talks“ heldur „Six Weeks“ en hittarinn fékk að hljóma næst síðastur. Tónleikagestir voru greinilega vel kunnugir „Little Talks“ enda tóku þeir vel við sér og sungu hástöfum með þegar lagið var tekið. Þó að hljómsveitin sé ekki í miklu uppáhaldi hjá mér persónulega var ekki laust við að maður fyndi fyrir smá stolti að sjá hana spila á svona stórri hátíð fyrir framan mörg þúsund manns og samgleðst ég henni innilega fyrir þann frábæra árangur sem hún hefur náð.

Eftir tónleika OMAM tók við smá pása en planið var að sjá alt-J spila í hlöðunni. Fyrir það fyrsta var náttúrulega frekar furðulegt af tónleikahöldurum að setja alt-J ekki á aðalsviðið enda átti það eftir að sýna sig að þeir hefðu alveg átt erindi þangað. Sjálfur sleppti ég því að sjá þá í Vodafonehöllinni í byrjun júní enda alltaf staðráðinn í því að sjá þá á Rock Werchter og spara mér peninginn. Það var góð ákvörðun enda lagavalið nákvæmlega það sama og í sömu röð ef frá er talinn undanfari á undan laginu „Bloodflood“. Að mínu mati voru tónleikarnir frábærir þó að inná milli leynist lakari lög sem er þá aðallega að finna á seinni plötunni þeirra. Hlaðan var troðfull af fólki og það var varla líft inni í henni sökum hita en ég var við það að gefast upp og fá mér ferskt loft þegar tónleikarnir stóðu sem hæst. Þökk sé þrjósku kollega míns náði ég sem betur fer að halda tónleikana út og sé ég alls ekki eftir því. Tónleikarnir voru nefnilega helvíti góðir þrátt fyrir hitann og svitann og var ég gríðarlega sáttur við frammstöðu fjórmenninganna frá Leeds.

IMG_3629

Ég verðlaunaði sjálfan mig með ísköldum bjór eftir tónleika alt-J og tyllti mér á grasið fyrir utan hlöðuna en Mumford & Sons voru þá nýbyrjaðir að spila á aðalsviðinu. Það verður að viðurkennast að ég hef aldrei verið á Mumford vagninum og ef ég hefði fengið að ráða hefði ég haldið mig frá tónleikum þeirra líkt og ég gerði árið 2012. En kollegi minn sem stappaði í mig stálinu á alt-J vildi ólmur kíkja á tónleikana og voru örlögin mín því ráðin enda verður maður að koma fram við náungann eins og maður vill að hann komi fram við sig. Tónleikar M&S gerðu samt ekki mikið fyrir mig nema þá kannski að sannfæra mig enn frekar um hversu óáhugaverðir þeir eru og hversu grunnt tónlistin þeirra ristir í mín tónelsku eyru.

Sá sem var næstur á aðalsviðið og ætlaði jafnframt að loka föstudagskvöldinu var enginn annar en Pharrell Williams. Þessi eitursvali maður bauð uppá mikla skemmtun með fjölskrúðugu lagavali sínu en fyrir utan að taka efni af síðustu sólóplötu sinni henti hann í slagara á borð við „Get Lucky“, „Drop It Like It’s Hot“, „Blurred Lines“, „Hollaback Girl“ og nokkur N*E*R*D lög. Pharrell var í miklu stuði og skartaði sjóarahatt og sérsniðnum Adidas gallabuxum sem myndu líta fáránlega út á einhverjum öðrum en honum. Einnig bauð hann slatta af belgískum krökkum uppá svið í laginu „Happy“ og gerðist full dramatískur í flutningi sínum á hinu stórgóða lagi „Freedom“ sem var jafnframt síðasta lagið sem hann tók. Pharrell Williams er ansi líflegur og skemmtilegur listamaður og gleði hans smitar út frá sér og það er virkilega gaman á tónleikum með svoleiðis listamanni. Pharrell Williams var ansi góð tilbreyting frá öðrum listamönnum hátíðarinnar og lokaði þessum fína föstudegi með glæsibrag.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Árslisti: Bestu erlendu plöturnar 2012

Ég hef oft upplifað betri ár hvað erlendar plötur varðar. Oftast hef ég hent í lista sem spannar 20 plötur en í ár átti ég í mesta basli að fylla út lista yfir 10 plötur og þá er nú mikið sagt. Það er nú samt alltaf þannig að maður missir af einhverjum plötum og uppgvötvar þær ekki fyrr en í ársbyrjun 2013 og myndu þá listarnir gjörbreytast í kjölfarið. En þessar tíu plötur stóðu upp úr í ár að mínu mati.

FatherJohn_fearfun# 10

Father John Misty – Fear Fun

Fear Fun er fyrsta plata tónlistarmannsins Joshua Tillman undir nafninu Father John Misty en hann er fyrrum meðlimur hljómsveitarinnar Fleet Foxes. Hann spilar indí rokk af mikilli snilld og minnir á menn eins og Bonnie „Prince“ Billy og Devandra Banhart. Platan er tjilluð og rennur ljúft í gegn og gerir ekki endilega kröfur um 100% athygli. Góð í ísbíltúrinn!

Helstu lög: Hollywood Forever Cemetery Sings, I’m Writing a Novel og Well, You Can Do It Without Me.

plants# 9

Plants and Animals – The End of That

Þriðja breiðskífa Plants and Animals leit dagsins ljós í lok febrúar á þessu ári. Ég hef svo sem ekki verið var við mikla spilun á lögum af plötunni né séð plötuna ofarlega á neinum árslistum enn sem komið er. En platan er þrusu fín að mínu mati og þeirra besta til þessa.

Helstu lög: The End of That, Lightshow og No Idea.

 

django album# 8

Django Django – Django Django

Þó að ég sé enn sár út í Django Django fyrir að hafa beilað á Airwaves verður ekki litið framhjá plötunni sem þeir gáfu út í ár. Hér hræra þeir saman allskyns stefnum sem gengur vel upp. Afskaplega grípandi og þétt lög sem hefði svo sannarlega verið gaman að fá að upplifa í Silfurbergi í nóvember.

Helstu lög: Default, Hail Bop, Life’s a Beach og Wor.

 

Lana-Del-Rey-Born-To-Die1-608x608# 7

Lana Del Rey – Born to Die

Eftir að hafa slegið í gegn árið 2011 með lögunum „Video Games“ og „Blue Jeans“ var ég orðinn mjög spenntur fyrir plötunni Born to Die. Í fyrstu var ég ekki svo hrifinn en með tímanum varð hún alltaf betri og betri og var ég alltaf að eignast ný og ný uppáhalds lög.

Helstu lög: Blue Jeans, National Anthem, Summertime Sadness og Video Games.

 

Lonerism# 6

Tame Impala – Lonerism

Eftir að hafa heyrt lagið „Elephant“ á X-inu ákvað ég að fletta upp hljómsveitinni á alnetinu og ná í plötuna þeirra. Ég sé ekki eftir því enda um eina bestu plötu ársins að ræða. Hér tekst meðlimum að búa til melódíska sækadelíu með miklum sóma en Kevin Parker forsprakki sveitarinnar var undir miklum áhrifum af popptónlist við gerð plötunnar. Plata sem vinnur sífellt á og ef árið væri lengra gæti vel verið að hún hefði endað ofar á þessum lista.

Helstu lög: Elephant, Enders Toi, Feels Like We Only Go Backwards og Keep On Lying.

grimes-visions-608x608# 5

Grimes – Visions

Grimes eða Claire Boucher er einstakur listamaður sem er ólíkur öllum þeim sem ég hef heyrt í áður. Í fyrstu fannst mér tónlistin hennar frekar skrítin en ég lærði að meta hana eftir því sem ég heyrði lögin oftar. Boucher er með hárfína og í rauninni barnalega rödd sem er engri lík. Tónlistin er einhvers konar samsuða af draumkenndu elektrónísku poppi og sómar sér oft vel á dansgólfinu. En hún virkar líka bara heima í góðum hátölurum þegar þú ert að flakka um á netinu. Visions er dæmi um tímalausa plötu sem mun virka um ókomna tíð.

Helstu lög: Oblivion, Symphonia IX (My Wait Is U), Visiting Statue og Vowels = Space and Time.

The-Walkmen-Heaven-608x536# 4

The Walkmen – Heaven

Það var lagið „Heartbreaker“ sem kom mér á bragðið varðandi þessa plötu. Ef ég hefði ekki heyrt það í þetta eina skipti í útvarpinu hefði ég líklega aldrei tékkað á þessari plötu. The Walkmen eru engir nýgræðingar á markaðnum en Heaven er þeirra sjöunda plata á ferlinum. Hér er um að ræða afskaplega grípandi indí rokk með póst-pönk áhrifum. Á plötunni er enginn farþegi og mætti halda að gripurinn hafi fallið af himnum ofan.

Helstu lög: Heartbreaker, Love Is Luck, Song for Leigh og The Witch.

an awesome wave# 3

Alt-J – An Awesome Wave

An Awesome Wave er með sterkari frumburðum sem ég hef heyrt lengi. Alt-J eru vísindamenn þegar kemur að tónlist og leika þeir sér að allskyns stefnum. Söngurinn minnir mann oft á tíðum á söngvarann í Clap Your Hands Say Yeah en þó talsvert betri. Platan rennur þægilega í gegn og er í senn áferðafalleg, vel samin og útpæld. Meðlimir hafa greinilega eitthvern bakgrunn í kór enda raddanir í mörgum lögunum alveg óaðfinnanlegar. Framtíðin liggur líklega einungis uppá við og spái ég því að þeir verði með stærri nöfnum á tónlistarhátíðum á næsta ári.

Helstu lög: Breezeblocks, Ms, Something Good og Tessellate.

Hot_Chip_-_In_Our_Heads_album_cover# 2

Hot Chip – In Our Heads

Það þarf ekkert að kynna Hot Chip enda hafa þeir séð um að fólk hafi gaman af lífinu í um átta ár. Hér eru þeir mættir með fimmtu breiðskífuna og þá bestu hingað til fullyrði ég. Það má ekki gleyma því að Hot Chip eru alveg jafn góðir í rólegu lögunum eins og þeim dansvænu og eru „Look at Where We Are“ og „Now There Is Nothing“ góð dæmi um það. En þeir sjá líka til þess að þú svitnir með lögum eins og „How Do You Do“ og „Flutes“. Það er spurning hvort að Hot Chip leggi árar í bát núna því að ég efast um að þeir eigi eitthvern tímann eftir að toppa þessa.

Helstu lög: Flutes, How Do You Do, Motion Sickness og Look at Where We Are.

Channel_ORANGE# 1

Frank Ocean – Channel Orange

Fyrsta hljóðvers plata Frank Ocean og enginn smá gripur! Ég er nú ekki þekktur fyrir að hlusta mikið á R&B en Frank Ocean náði mér á sitt band í fyrra og því fylgdist ég með kauða í ár. Tónlist Ocean er undurfögur og spilar þar söngur hans og tjáning stóra rullu. Er platan kom út gaf Frank það út að hann væri samkynhneigður og má segja að platan sé undir áhrifum frá því en hún fjallar oft á tíðum um óendurgoldna ást, kynhneigð og trú. Það má því segja að Frank Ocean sé með stóran böll enda samkynhneigð ekki beint þekkt í bransa dökka mannsins. En það hefur heldur betur ekki gert neitt annað en að styrkja hann á markaðnum. Ég tel að með Frank Ocean höfum við eignast Marvin Gaye okkar kynslóðar bara mínus e-ið.

Helstu lög: Bad Religion, Forrest Gump, Lost, Pink Matter og Thinkin Bout You.

Torfi