Author Archives: potturinn

Airwaves ’16: Fimmtudagur

img_0168

Á fimmtudeginum ákvað ég að hefja leik í Listasafninu til að sjá Julia Holter frá Bandaríkjunum. Fjórða platan hennar Have You in My Wilderness gerði góða hluti á árslistum í fyrra. Ég gaf henni ca. 30 mínútur af tíma mínum en það var í raun 30 mínútum of mikið. Fyrir utan lagið „Feel You“ var framlag Juliu og félaga aumt og óeftirminnilegt.

Eftir doðann í Listasafninu þurfti ég á einhverri hressingu að halda í formi tónlistar, svarið við því var Singapore Sling í Silfurbergi. Mér hefur alltaf fundist Singapore Sling vera mjög áhugaverð hljómsveit og ekki síst Henrik Björnsson, söngvari og gítarleikari hljómsveitarinnar sem ég hef aldrei séð öðruvísi en í svörtum þröngum gallabuxum, kúrekastígvélum, mittisstuttum leðurjakka og með hárið líkt og hann hafi blásið það í sólarhring. Ég get ekki sagt að ég sé vel að mér í efni sveitarinnar en satt best að segja rann þetta á endanum í einn graut fyrir mér. Ég meina það ekki á slæman hátt þó. Það er upplifun að sjá þessa sveit á tónleikum þar sem að látleysið er í fyrirrúmi og allir meðlimir svalir á því. Tónlist Singapore Sling er ekki gerð fyrir útvarp, það er alveg ljóst en hún var akkúrat það sem ég þurfti á að halda eftir rólega byrjun.

Það var enginn tími fyrir hvíld því Conner Youngblood var byrjaður í Norðurljósasalnum. Conner var einn á sviðinu sem kom mér á óvart þar sem hljóðheimurinn í lögunum hans er fjölskrúðugur. En Conner var sjálfum sér nógur og bjó til alla takta uppá sviði og spilaði svo yfir þá, oftast með gítar. Ég var heilt yfir mjög hrifinn af Conner sem hefur augljóslega mikla hæfileika. Á milli laga sló hann svo á létta strengi og kom fólki reglulega til að hlæja. Hann hafði orð á því að hann væri sennilega eini listamaðurinn á Airwaves sem nýtti sér ekki skjáinn fyrir aftan sig í einhverja flotta grafík. Conner var svo eins og hver annar gestur á hátíðinni um helgina og var ekkert að flýta sér heim. Topp maður.

Ég ákvað að halda kyrru fyrir þar sem næsti maður á svið var Högni. Það var erfitt að spá fyrir um hvað Högni myndi bjóða upp á enda bara eitt lag að finna með honum á Spotify sem er í rólegu deildinni. Eina sem var vitað fyrir tónleikana var að Högni býr yfir fallegustu rödd á Íslandi. Högni var tignarlegur að vanda og var klæddur í hvít jakkaföt. Ásamt honum var ungur maður sem sá um tónlistina í gegnum tölvu en það er gaman að segja frá því að hann var í svartri GKR peysu alla hátíðina. Flest öll lögin voru knúð áfram af góðum takti og tilheyrandi skreytingum í kringum hann. Minnti á köflum svolítið á GusGus bara ekki eins epískt. Alltaf gaman af Högna sem hefur einstaka sviðsframkomu og vonandi hendir hann meira efni inn á Spotify.

Mál málanna þetta kvöldið var samt bandaríska hljómsveitin The Sonics. Hljómsveitin var upphaflega stofnuð árið 1960 en hefur eðlilega tekið mannabreytingum síðan þá. Það er óhætt að segja að hljómsveitin hafi sigrað Silfurbergið með frammistöðu sinni. Stanslaus keyrsla í rúmlega klukkutíma af gamla góða bílskúrsrokkinu. Bassaleikarinn og söngvarinn Freddie Dennis var fagmennskan uppmáluð og ótrúlegur kraftur í honum miðað við aldur. Hann ásamt gítarleikaranum Evan Foster stálu algjörlega senunni með líflegri sviðsframkomu. Gömlu svart-hvítu myndefni af bílum í allskonar aðstæðum var varpað upp á skjá fyrir aftan hljómsveitina sem gerði upplifunina enn magnaðri. The Sonics fóru með gesti Silfurbergs 50 ár aftur í tímann í rúmlega klukkutíma og ég er ekkert endilega viss um að fólk hafi viljað snúa til baka.

Samkvæmt klukkunni átti Vaginaboys 10 mínútur eftir af sínu setti í Norðurljósasal. Ég er mikill aðdáandi og ég tók því stór skref á milli salanna. Er inn var komið voru drengirnir að klára þriðja síðasta lagið sitt í pökkuðum sal. Blessunarlega áttu þeir tvö lög eftir, „Elskan af því bara“ og „Stjörnur“. Ólíkt Connor Youngblood nýttu Vaginaboys skjáinn til fulls með sínum smekklega stíl. Það var líkt og maður væri fastur inn í síma eða tölvuleik þar sem skærir litir, emoji karlar og allskonar fígúrur voru allsráðandi. Stórglæsileg sýning og tónlist Vaginaboys naut sín vel í salnum.

Þar sem ég náði aðeins tveimur lögum ákvað ég að skella mér rakleiðis á tix.is og versla miða á tónleikana þeirra sem verða einmitt á sama stað 10. desember næstkomandi. Mæli með því að þú gerir slíkt hið sama!

Í gegnum árin hafa fimmtudagar á Airwaves verið í miklu uppáhaldi hjá mér og það breyttist ekki eftir þennan.

Torfi Guðbrandsson

Auglýsingar

Airwaves ’16: Miðvikudagur

img_0158

Hvað er betra til að rífa þögnina á þessari síðu en að fjalla aðeins um Iceland Airwaves hátíðina? Lengi vel ætlaði ég mér ekki að kaupa armband á hátíðina í ár þar sem lænöppið vakti ekki neinar sérstakar kenndir hjá mér en það er eiginlega ekki hægt að leiðast á Airwaves svo ég skellti mér á armband á þriðjudaginn.

Eins og alkunnugt er eru miðvikudagarnir oftast helgaðir íslenskum listamönnum. Það heyrir til undantekninga að erlend atriði skjóti upp kollinum á miðvikudögum, Biffy Clyro gerði það t.d. á Nasa 2008 og í ár var það rapparinn Dizzee Rascal sem ætlaði að loka kvöldinu í Silfurbergi. Ég setti því stefnuna þangað eftir vinnu.

Fyrsta atriði kvöldsins og hátíðarinnar í ár voru Reykjavíkurdætur í Silfurbergi. Ég var að sjá þær í fyrsta skipti á tónleikum og ég neita því ekki að ég var spenntur. Þær voru nýbyrjaðar þegar ég gekk inn og sogaðist ég nær og nær sviðinu. Stúlkurnar voru allar eins klæddar og voru stanslaust á hreyfingu um allt sviðið, ýmist veipandi eða með almenn dólgslæti. Ofan á allt þetta flæddu góðir taktar um salinn og áberandi góðar frammistöður í rappdeildinni. Þær lögðu allt í þessa tónleika að mér fannst og það skilaði sér algjörlega út í sal. Typpið mitt skrapp hálfpartinn saman þegar þær tóku til máls og þá sérstaklega Þuríður Blær og Tinna. Aðrar voru samt spot on líka og gaman að sjá þessa dreifingu þar sem nánast allir meðlimir létu í sér heyra. Eiginlega fáránlega góðir tónleikar ef ég á að segja eins og er, hárrétt uppbyggðir þar sem síðustu tvö lögin, „Drusla“ og „Ógeðsleg“, skildu mann eftir með hökuna í gólfinu.

Ég ákvað að hvíla Emmsjé Gauta aðeins og kíkja í Norðurljósasalinn á Glowie. Ég var ekki nógu hrifinn af því sem ég sá þar og fór því rakleiðis aftur í Silfurbergið til að ná restinni af Emmsjé. Emmsjé Gauti er góður, á því er enginn vafi og vinsældir hans eru verðskuldaðar, hins vegar verða þær honum að falli þegar maður sér hann reglulega. Á stærri tónleikum er hann í raun alltaf með sama showið, þar sem hann skiptir salnum í tvennt líkt og Móses gerði við Rauðahafið og lætur öllum látum í laginu „Nýju fötin keisarans“. Eftir það fer hann úr bolnum, nær sér í trommukjuða og lætur symbalinn finna fyrir því. Þetta er allt saman mjög flott og tilkomumikið en í annað eða þriðja skiptið er þetta bara eins og að sjá endursýnda mynd á rúv, góð mynd en óþarfi að sjá hana aftur. Neita því þó ekki að það var ánægjulegt að sjá hann taka „Strákarnir“ og „Silfurskotta“.

Þá var komið að Dizzee Rascal. Ég vissi í raun ekki við hverju var að búast, ég er ekki reglulegur hlustandi en er þó mikill aðdáandi lagsins „Dance Wiv Me“. Ég prófaði að fletta kauða upp á Wikipediu fyrr um daginn og tók eftir því að fyrstu fjórar plöturnar hans voru allar að fá glimrandi dóma og maðurinn einn af frumkvöðlum græmsins (e. grime). Það var því greinilega eitthvað spunnið í manninn þó ég þekkti ekki efnið hans neitt sérstaklega vel. Það er óhætt að segja að Dizzee og félagar hafi tekið við heitum salnum og fýrað hann enn frekar upp. Rímurnar flæddu úr Dizzee Rascal á ótrúlegum hraða og alveg magnað hvernig maðurinn fer að þessu án þess að vefjast tunga um tönn. Þannig hélt hann stanslaust áfram í ca. klukkutíma. Magnað. Hann var þar að auki studdur af fimum taktsmið, aðstoðar rappara sem var með honum á sviðinu alla tónleikana og alveg hreint mögnuðum söngvara sem skaut upp kollinum við og við. Án þessara manna sem ég kann engin skil á hefðu tónleikarnir ekki verið eins öflugir. Hápunktar tónleikanna voru að sjálfsögðu „Dance Wiv Me“ og lokalagið „Bonkers“.

Í það heila þéttur miðvikudagur sem gefur vonandi góð fyrirheit um framhaldið!

Torfi Guðbrandsson

Album Review: Olga Vocal Ensemble – Vikings!

R-8812491-1469377681-9994.jpeg

Vikings! is the second album from the quintette Olga Vocal Ensemble. The quintette consists of five members who all met in the HKU University of the Arts in Utrecht. The members of Olga are Bjarni Guðmundsson (tenor), Jonathan Ploeg (second-tenor), Gulian van Nerop (baritone), Pétur Oddbergur Heimisson (bass-baritone) and Philip Barkhudarov (bass). The album is self-released by the group but Diddi fiðla (e. Diddi violin) managed the recordings proceeded in a little place called Hall in Netherlands.

As the album title indicates there is a viking theme on the album and most of the songs are from Scandinavia. The first five songs on the album are taken from Album for Mandssang, Op. 30 (e. Album for Male Chorus, Op. 30) by the Norwegian composer Edvard Grieg. The songs „Jeg Lagde Mig Så Sildig“ and „Han Ole“ are on the serious notes but the other three „Halling“, „Kvålings Halling“ and „Springdans“ are on the lighter as they are about young men looking for women.

In fact you can say that this is the story of the album and also the group as they offer both serious songs and happy songs.

The first Icelandic song on the album is track 7, „Grafskrift“, an Icelandic folksong about Sæmundur Klemensson who was known for his heroic attitude. The song is so folky that the Icelandic prog-rock group Þursaflokkurinn decided to include it on their first album. Olga delivers the song in a viking manner and if we didn’t notice before we sure know it’s a viking album now.

Olga reaches the top in Jón Nordals song „Smávinir fagrir“ with a poem from the legendary Jónas Hallgrímsson. The song is often used in funerals in Iceland and no one can deny it’s beauty. But the song requires certain interpretation and treatment and Olga delivers just that. Amazing performance by the boys and the first song I put on and listen to two till three times in a row. Bravo lads!

Close to the best song on the album are two thunder stealers which are very different from the other tracks on the album. I’m talking about „Starálfur“ by Sigur Rós and „It’s Oh So Quiet“ by Hans Lang that Björk did unforgettable cover version of in 1995. Not the easiest songs to cover in a capella style but the boys do it just great. In my opinion the boys are clever to include these songs on the album although they do not really fit to the viking theme. But the songs can maybe get to broader audiences and lure new fans to the Olga music who aren’t necessarily much for quintetts. For example they did an interview on the national radio station in Iceland and were asked to take one song from the album and performed „It’s Oh So Quiet“ and that’s no coincidence I believe.

Along with the thunder stealers there are three very good songs in between them, „Dúlamán“, „Meeste laul“ and „Pseudo-Yolk“. In „Meeste laul“ the members stamp their feet on the ground and seeing them do that live on the church floor in Aðventkirkjan in Reykjavík was pretty cool. Jonathan Ploeg does a very good job leading the „Dúlamán“ song which is the only song beside „Meeste laul“ and „It’s Oh So Quiet“ that aren’t from Scandinavia.

The short version: Olga Vocal Ensemble have a very strong release in their second album that counts 17 tracks and almost an hour in playing time. The album starts and ends well but some of the tracks in the middle aren’t as good beside the best track „Smávinir fagrir“ and the very powerful „Grafskrift“. The songs in the middle just don’t cut it like the better songs but we cannot blame the boys voices for that, it’s just that the other songs are better. Although the songs translate really well on a cd, I cannot ignore the fact that they are much more joyful to watch performing live, thanks to their great character and stage presence. If you have a chance to catch them live don’t dare to miss them or you might be in danger of getting a gigantic cucumber in your face!

Key tracks: „Grafskrif“, „It’s Oh So Quiet“, „Kvålins Halling“, „Smávinir fagrir“.

Rating: 7,0

Torfi Guðbrandsson

Plötudómur: Olga Vocal Ensemble – Vikings!

R-8812491-1469377681-9994.jpeg

Vikings! er önnur breiðskífan frá kvintettnum Olga Vocal Ensemble. Kvintettinn skipa fimm skólabræður úr Tónlistarskólanum HKU í Utrecht þar sem þeir nema allir söng. Meðlimir Olgu eru Bjarni Guðmundsson (fyrsti tenór), Jonathan Ploeg (annar tenór), Gulian van Nerop (baritón), Pétur Oddbergur Heimisson (bass-baritón) og Philip Barkhudarov (bassi). Hljómsveitin gefur sjálf út og sá Diddi fiðla um upptökustjórn en upptökur fóru fram í bænum Hall í Hollandi.

Eins og titillinn gefur til kynna er að finna víkingaþema á plötunni. Lögin eru flest frá norðurlöndunum eða þeim löndum sem talið er að víkingar hafi viðhafist í á sínum tíma. Fyrstu fimm lögin á disknum eru lög af Album for Mandssang eftir norska tónskáldið Edvard Grieg. Lögin „Jeg Lagde Mig Så Sildig“ og „Han Ole“ eru tregafull enda yrkisefnið á alvarlegu nótunum. „Halling“, „Kvålins Halling“ og „Springdans“ eru hins vegar léttari enda fjalla þau um unga menn í kvenmannsleit.

Í raun má segja að þannig sé platan byggð upp og vil ég meina að það sé styrkur hennar og söngflokksins að bjóða upp á lög á alvarlegu nótunum og einnig léttu.

Fyrsta íslenska lagið á disknum er lag nr. 7, „Grafskrift“, íslenskt þjóðlag um Sæmund Klemensson sem var þekktur fyrir miklar hetjudáðir. Lagið þykir það þjóðlegt að Þursaflokkurinn sá ástæðu til þess að gera sína útgáfu af því á fyrstu plötunni sinni. Eins og Þursaflokkurinn hér forðum fer söngflokkurinn vel með lagið og finna hér allir sinn innri víking.

Toppnum ná drengirnir um miðbik plötunnar í laginu „Smávinir fagrir“ eftir Jón Nordal. Lagið er afskaplega fallegt og krefst ákveðinnar túlkunar og meðhöndlunar og finnst mér strákarnir gera bæði uppá tíu. Hiklaust fyrsta lagið sem ég set á þegar ég hlýði á diskinn og spila jafnvel tvisvar, þrisvar í röð. Bravó strákar!

Nálægt toppnum eru þó tveir senuþjófar sem stangast svolítið á við hin 15 lögin á plötunni. Þetta munu vera lögin „Starálfur“ eftir Sigur Rós og „It’s Oh So Quiet“ eftir Hans Lang sem við Íslendingar þekkjum betur í útgáfu Bjarkar. Ekki beint auðveldustu lögin til að taka í svona a capella stíl en engu að síður fara drengirnir létt með það. Að mínu mati eru strákarnir klókir að hafa þessi lög með þó að þau séu kannski ekki beint í takti við víkingaþemað. Styrkleiki laganna felst þó mögulega í því að ná til breiðari hóps og að laða nýja hlustendur að sem eru kannski ekki mikið gefnir fyrir kvintetta. Það var t.d. mjög sterkur leikur hjá drengjunum að flytja „It’s Oh So Quiet“ í útvarpsþættinum Góðan daginn með þeim Benna og Fannari fyrir stuttu og tel ég að þar hafi ekki verið um neina tilviljun að ræða.

Ásamt senuþjófunum tveim eru lögin á milli þeirra ekki síðri. Þetta eru lögin „Dúlamán“, „Meeste laul“ og „Pseudo-Yolk“. Í „Meeste laul“ stappa Olgumenn niður fótunum og var afar skemmtilegt að sjá þá flytja lagið á tónleikunum í Aðventukirkjunni í Reykjavík þar sem kirkjugólfið fékk að finna fyrir því. Jonathan Ploeg sýnir lipra takta í „Dúlamán“ sem er eina lagið á plötunni ásamt „Meeste laul“ sem ekki eru frá norðurlöndunum.

Í hnotskurn: Olga Vocal Ensemble tjaldar öllu til á annarri breiðskífu sinni sem telur 17 lög og tæpan klukkutíma. Platan byrjar og endar vel en dettur aðeins niður í miðjunni fyrir utan „Grafskrift“ og besta lag plötunnar „Smávinir fagrir“. Lögin í miðjunni rista ekki eins djúpt og fyrstu fimm og síðustu fimm og er ekki við slæman söng eða útsetningar að ræða heldur eru hin lögin bara betri. Í lokin má benda á að þó Olga nái að skila lögunum vel frá sér inná geisladisk verður ekki hjá því komist að þeir eru enn skemmtilegri á tónleikum enda búa þeir yfir miklum persónutöfrum og æðislegri sviðsframkomu. Lakari lögin á disknum myndu jafnvel njóta sín betur í lifandi flutningi heldur en heima í stofu. Ef þið hafið tök á að sjá drengina á tónleikum þá skulið þið ekki hika við það.

Lykillög: „Grafskrift“, „It’s Oh So Quiet“, „Kvålins Halling“, „Smávinir fagrir“.

Einkunn: 7,0

Torfi Guðbrandsson

Tónleikadómur: Útgáfutónleikar The Diversion Sessions

Síðastliðinn fimmtudag skellti ég mér á útgáfutónleika The Diversion Sessions. Platan þeirra The Truth, the Love, the Life kom reyndar út í fyrra á netinu og geisladisk en kom svo út á þriðja forminu, fallegum hvítum vínyl í maí. Það er óhætt að segja að ég hafi beðið lengi eftir bæði vínylnum og útgáfutónleikum The Diversion Session enda er ég ofboðslega hrifinn af því sem Markús og félagar eru að gera.

Tónleikarnir fóru fram í Tjarnarbíói og hef ég ekki farið leynt með dálæti mitt á þeim stað eins og sést á síðustu færslu. Aðgangseyrir 2700 kr. sem var ekki neitt miðað við dagskrána sem Markús kynnti í byrjun.

Tónlistarkonan Þóra Björk hóf leik og lék tvö lög, „Sólarylur“ eftir sjálfa sig og „As Long As I Have You“ sem er frægast í flutningi Elvis Presley. Þóra býr yfir mikilli útgeislun og var ég sérstaklega hrifinn af því hvernig hún fór með „Elvis“ lagið sem hún gerði að sínu eigin. Slagorðið „minna er meira“ á vel við upphitun Þóru sem gerði gott mót og setti tóninn fyrir kvöldið.

Næstur á svið var Marteinn Sindri sem er einmitt meðlimur í The Diversion Sessions. Hann hefur undanfarið verið að semja tónlist og lék fyrir áhorfendur tvö frumsamin lög. Fyrra lagið, „Heim til míns hjarta“ flutti hann með litlu systur sinni. Fallegt lag þar sem Marteinn fór vel með gítarinn og sýndi að hann er engu síðri gítarleikari en píanóleikari. Í seinna laginu sem nefnist „Storm Blows Over“ (minnir mig) skipti hann yfir á píanóið. Þar er um sterkara lag að ræða sem væri gaman að fá að heyra aftur. Í stúdíó með þig Marteinn!

Þá var komið að aðal númeri kvöldsins. Meðlimir The Diversion Sessions týndust á sviðið ásamt gestahljóðfæraleikurum. Flestir voru klæddir hvítum fötum í stíl við umslag plötunnar og vínylinn. TDS tóku fyrst „Mónóey“ en það er einmitt upphafslag plötunnar. Eitthvað var ekki alveg að virka og þótti mér sveitin ekki koma laginu nógu vel til skila. Það var þó engin ástæða til að örvænta. Næsta lag var „Now I Know“, lag nr. 7 á plötunni og greinilegt að meðlimir ætluðu ekki að halda tryggð við númeraröðina á plötunni. Fjögur lög voru tekin til viðbótar fyrir hlé, m.a. hið stórskemmtilega „13th Floor“ og hið epíska lokalag „Slow Boat“ þar sem að Hildur Ársælsdóttir fór á kostum á fiðlu og sög. Síðasta lag fyrir hlé var hið Tom Waits skotna „Blessed“ sem kom afar vel út í lifandi flutningi þökk sé m.a. frábærum bakröddum úr Vox Populi.

IMG_4620

Eftir hlé voru leikin eldri lög í bland við ný. Slagarinn „Ég bisst assökunar“ var tekinn auk „Decent Times“ þar sem að Sigrún Sif Jóelsdóttir aðstoðaði Markús með sönginn. Að mínu mati voru það þó nýju lögin sem reyndust vera senuþjófar kvöldsins. Þá sérstaklega lögin „Very Lightly“ sem mér skilst að Markús deili með vini sínum og síðasta lag kvöldsins sem ég gef mér það bessaleyfi að kalla „The Days Ahead“. Nýja uppáhalds lagið mitt með sveitinni og ef Guð lofar kemur það út seinna í sumar. Ábreiðan af „Blue Motorbike“ var einnig nokkrum númerum of svöl.

Í stuttu máli voru tónleikarnir ákaflega vel heppnaðir þar sem að gestir fengu nóg fyrir peninginn, heil 15 lög! Gestahljóðfæraleikarar ásamt gestasöngkonunum þrem stóðu sig öll með glans og hífðu lögin upp á hærra plan. Útlitið er gott fyrir framhaldið og vonandi verður biðin ekki löng eftir nýju lögunum.

Lagalisti kvöldsins:

Mónóey
Now I Know
13th Floor
Get a Party Going
Slow Boat
Blessed 

Hlé

Dead End Job
É bisst assökunar
Decent Times
The Truth the Love the Life
Hlýnun jarðar
Very Lightly
Picture a Painting 

Uppklapp

Blue Motorbike (ábreiða)
The Days Ahead

Torfi Guðbrandsson

Tónleikadómur: Útgáfutónleikar Noise

FullSizeRender
Hljómsveitin Noise gaf út plötuna Echoes 15. apríl síðastliðinn og hélt af því tilefni útgáfutónleika í Tjarnarbíó á laugardaginn. Einnig eru fyrirhugaðir útgáfutónleikar á Græna hattinum á Akureyri þann 20. maí. Platan er sú fjórða frá sveitinni en fyrri plötur sveitarinnar eru Pretty Ugly (2003), Wicked (2006) og Divided (2010).

Echoes er frábrugðin fyrri verkum sveitarinnar en á plötunni má finna órafmagnaðar útgáfur af eldri lögum þeirra. Lagið „Quiet“ er fyrsti smellurinn af plötunni og er lagið búið að vera á repeat hjá mér síðustu vikurnar. Er ég heyrði svo af útgáfutónleikunum var það aldrei spurning um að skella sér enda kunni ég að meta þennan nýja hljóm.

Ekki skemmdi valið á tónleikastaðnum fyrir enda hefur Tjarnarbíó mikið tilfinningalegt gildi fyrir mig persónulega og leynast miklir töfrar í húsinu. Salurinn var nokkuð þétt setinn og ljóst að framundan var gott kvöld.

Er flestir gestirnir höfðu komið sér fyrir birtust meðlimir Noise á sviðinu og töldu strax í fyrsta lagið af plötunni, „Dark Days“. Ljóst var að sveitin var vel æfð og greinilegt að menn ætluðu að vanda til verka. Eftir lagið heilsaði Einar Vilberg uppá salinn en ljóst var að tímanum yrði ekki eytt í óþarfa blaður og var því næst rennt í smellinn „Quiet“. Ég naut þess vel að fá loksins að heyra lagið í lifandi flutningi en var örlítið smeykur um að hápunkturinn hefði komið of snemma. Það var þó engin ástæða til að örvænta.

Þriðja lag kvöldsins var „Paranoid Parasite“ sem er einmitt fyrsta lagið sem ég heyrði með hljómsveitinni og eitt þekktasta lag sveitarinnar. Lagið var vel útfært þar sem að hljómborðsleikur Valdimars Kristjónssonar var í aðalhlutverki.

Áfram hélt fjörið og „Out of Line“ var næst á dagskrá. Lagið byrjar af krafti og er þrusu gott og minnir svolítið á Jet Black Joe í viðlaginu. Einar Vilberg sýndi flotta takta á gítarnum sem og reyndar mest allt kvöldið en það var sérstaklega gaman að fylgjast með honum spila þetta lag. Valdimar hélt áfram að skila góðu dagsverki sem og Þorvaldur trymbill og Stefán bassaleikari. Þarna voru tónleikarnir komnir á gott flug.

Drengirnir hægðu þó aðeins á ferðinni í laginu „Sleepless“ þar sem söngur Einars fékk að njóta sín vel. Flott lag og ljóst að heilmikið er spunnið í Echoes. Noise voru þó ekki á þeim buxunum að fara að lenda strax og héldu áfram fluginu og léku næst lagið „Sea of Hurt“ af plötunni Divided.

Fyrir lagið „Fathead“ skipti Einar um gítar og fór úr kassagítarnum yfir í Gretsch gítar frá árinu 1959. Tjarnarbíó lætur ekki bjóða sér slíkan dýrgrip tvisvar og skilaði hljómunum frá Gretsch gamla afskaplega vel frá sér út í sal. Í plötukynningu sinni í Popplandi tala meðlimir um að lagið sé ótrúlega skemmtilegt tónleikalag og get ég alveg tekið undir það þó þetta sé ekki endilega besta lagið á plötunni.

Síðasta lagið af plötunni er lagið „So Long“ sem tekið er af Wicked. Verð ég að segja að lagið virkar mun betur á plötunni þar sem Noise nýtur stuðnings strengjasveitar Mark Lanegan. Beri maður lagið saman við sterkustu lög Echoes fellur það svolítið í skuggann. Ég var því ekki tilbúinn til að fara heim þrátt fyrir að Einar og félagar væru búnir að leggja frá sér hljóðfærin og farnir baksviðs.

Einar Vilberg, gítarleikari og söngvari Noise snéri aftur einn síns liðs og sagðist geta tekið eitt lag til viðbótar og náði í Gretsch gamla. Einar tók lagið „Stab in the Dark“, eitt af bestu lögum sveitarinnar sem er þó ekki að finna á Echoes og er það synd enda flutningur Einars á laginu frábær. Að laginu loknu mættu Valdimar, Stefán og Þorvaldur aftur á sviðið og aðstoðuðu Einar við að flytja „Dark Days“ í annað sinn og ljúka þar með vel lukkuðum tónleikum. Sjálfur hefði ég viljað heyra þá taka „Quiet“ í staðinn enda uppáhalds lagið þessa stundina en ég var þó sáttur við frammistöðu drengjanna sem eru með flotta plötu í höndunum í Echoes og mega vera stoltir af.

Þó það sé löngu orðið þreytt að bera hljómsveitir saman við aðrar hljómsveitir verður ekki hjá því komist að tala um Nirvana í sömu andrá og Noise. Þegar ég var að hlusta á Echoes leitaði hugurinn ósjálfrátt í MTV Unplugged in New York plötuna með Nirvana sem eins og heitið gefur til kynna inniheldur órafmagnaðan og lifandi flutning á lögum Nirvana ásamt ábreiðum. Plöturnar eiga það sameiginlegt að höfundar breyta útaf vananum og gefa lögum sínum nýtt líf með órafmögnuðum útsetningum. Þar að auki er grunge’ið í aðalhlutverki hjá báðum hljómsveitum.

Að mínu mati mættu fleiri leika sama leik og Noise, líta um öxl og taka upp órafmagnaðar útgáfur af lögunum sínum. Ég hef áður minnst á að ég væri til í að sjá Agent Fresco gera slíkt og þá almennilega enda hafa þeir sýnt fram á að það er góður grundvöllur fyrir því.

Annars hvet ég fólk til að næla sér í eintak af Echoes og skella sér á útgáfutónleikana á Akureyri þann 20. maí.

Lagalisti kvöldsins:

Dark Days
Quiet

Paranoid Parasite
Out of Line
Sleepless
Sea of Hurt
Fathead
So Long 

Uppklapp

Stab in the Dark
Dark Days

Torfi Guðbrandsson

Íslensk lagastuldur

lagastuldur2
Það er orðið nokkuð algengt nú til dags að heyra ný lög sem minna á gömul og jafnvel geta líkindin verið það mikil að höfundar eldra lagsins leita réttar síns. Það á þó aðallega við um þegar þekktir listamenn eiga í hlut eins og t.d. Radiohead. Eitt þekktasta lag þeirra, „Creep“ þótti svipa það mikið til lagsins „The Air That I Breathe“ að höfundar lagsins, þeir Albert Hammond og Mike Hazelwood, eru skráðir sem meðhöfundar af „Creep“ ásamt Radiohead!

Þó að það fari minna fyrir íslenskum listamönnum í þessum efnum eru þeir alls engin undantekning. Fyrir tæplega ári síðan bloggaði ég um Kaleo og velti því upp hvort þeir hefðu stolið frá Rage Against the Machine við gerð lagsins „Rock’n’Roller“. Út frá því bloggi skapaðist svo umræða um það hvort lagið þeirra „All the Pretty Girls“ væri stolið frá Bon Iver laginu „Skinny Love“.

Í kjölfarið af þessu langaði mig til að skoða hvort að fleiri íslenskar hljómsveitir ættu lög sem þykja á einhvern hátt keimlík eldri lögum eftir erlenda flytjendur. Nú tæpu ári síðar hef ég grafið upp fjögur íslensk lög sem mér finnst ég hafa heyrt einhvers staðar áður.

Ég vil taka það fram að ég á aðeins við að ákveðnir partar úr lögunum hljómi líkt og partar úr öðrum lögum en ekki að lögin séu lík frá upphafi til enda. Í „Rock’n’Roller“ er það t.d. aðalriffið í laginu sem minnir á aðalriffið í „Sleep Now in the Fire“ með Rage Against the Machine.

Ég mun raða þessum fjórum lögum upp eftir hversu mikil líkindin eru og mun byrja á þeim minnstu og enda á þeim mestu. Það skal tekið fram að ég er ekki að saka eftirfarandi listamenn um vísvitandi stuldur en óhöppin geta gerst enda búið að semja ógrynni af lögum.

Fyrsta lagið sem mig langar að nefna til leiks er lagið „Keyrum yfir Ísland“ með Sprengjuhöllinni sem var ein vinsælasta hljómsveitin á Íslandi árið 2007. Byrjun lagsins svipar að mínu mati mikið til byrjunarinnar í laginu „I Could Be Dreaming“ með Belle & Sebastian. Uppbyggingin í lögunum er í svipuðum dúr og hafi maður ekki hlustað á Sprengjuhöllina lengi gæti maður jafnvel haldið að þeir séu að verki í fyrstu 30 sekúndunum í „I Could Be Dreaming“.

Það tók mig dálítinn tíma að átta mig á höfundi næsta lags. Stefið hafði ómað í 10-11 auglýsingum um nokkurt skeið og alltaf hugsaði ég um lagið „Pyro“ með Kings of Leon. En mér fannst ólíklegt að bakhjarlar 10-11 hefðu fengið einhvern til þess að spila stefið í öðruvísi í búning. 14. október síðastliðinn fann ég svo loks út hver höfundur lagsins í auglýsingunni var en það er íslenska hljómsveitin Lockerbie. Lagið heitir „Heim“ og kom upphaflega út í ágúst 2013. Þó lagið séð hið fínasta er ekki hægt að fara í felur með það að lykilstefið í laginu minnir óneitanlega mikið á viðlagið í „Pyro“.

Glowie er nýjasta poppstjarna Íslands og hefur farið vel af stað. Hún nýtur m.a. stuðnings frá StopWaitGo teyminu sem sér um að mata hana af lögum. Er ég heyrði lagið „Party“ flutt á tónleikum fannst mér það hljóma eitthvað kunnuglega. Eftir að hafa leitt hugann að því í smástund komst ég að því að lagið sem ég var að leita eftir var „Waiting for the World to Change“ með John Mayer. Eins og það hafi ekki verið nóg þá rak ég augun í athugasemd undir laginu hennar Glowie á YouTube og þar var bent á að lagið væri stolið frá U2. Notandinn lét þó ekki fylgja sögunni hvaða lag með U2 það var sem hann átti við. Fyrsta lagið sem mér datt í hug var „Stuck in a Moment You Can’t Get Out Of“ en það var í miklu uppáhaldi hjá mér einu sinni. Þetta var staðfest eftir smá rannsóknarvinnu á Google þar sem þó nokkrir voru búnir að vera að pæla í þessu. Þó er ekki að sjá að John Mayer eða U2 hafi tjáð sig um líkindin sín á milli þetta en á Wikipediu má sjá að hljómagangurinn í „Waiting for the World to Change“ er vel þekktur í blús, rokk og sálartónlist. Það má því segja að frumlegheitin í lagi Glowie og StopWaitGo séu ekki ýkja mikil.

Í síðasta laginu sem ég ætla að fjalla um fer það eiginlega ekki á milli mála að Sölvi Blöndal (Quarashi) hefur farið ófrjálsum höndum yfir eigur annarra. Jú hafi maður séð kvikmyndina RocknRolla frá árinu 2008 og heyrt lagið „K2R“ með Halleluwah er nokkuð ljóst að hér er eitthvað grunsamlegt á seyði. Í kvikmyndinni er alveg sérstaklega skemmtileg tónlist og þar á meðal er lagið „Have Love, Will Travel“ í flutningi The Sonics. Lagið er upprunalega eftir Richard Berry en er þó þekktara í flutningi The Sonics. Ég held að það sé óhætt að segja að byrjunin í laginu er nánast sú sama og byrjunin í „K2R“. Mér datt ekki annað í hug en að Sölvi hefði þá tekið fram hver meðhöfundurinn í laginu hans væri en undir laginu á YouTube stendur „Music and title by Sölvi Blöndal“. Því miður er það ekki rétt.

Torfi Guðbrandsson

Topp 5: Lánsmyndir í vanskilum

Það er ekki tekið út með sældinni að vera DVD-safnari í dag. Það er í raun óskiljanlegt að einhver hafi sig út í slíka vitleysu enda getur áhugamálið verið dýrt og plássfrekt á heimilinu. En það eru bara sumar myndir sem maður verður að eiga og hafa til taks þegar upp kemur sú staða að það er ekkert að gera. Ég er þó ekki það slæmur þó ég segi sjálfur frá og gæti átt helmingi fleiri myndir ef það væri ekki stoppari á mér sem er yfirleitt kærasta mín.

Það er þó annar galli á þessu áhugamáli sem er talsvert verri en kostnaðurinn og plássleysið. Það munu vera vinirnir eða ættingjarnir sem vilja fá myndir úr safninu lánaðar. Ég hef frekar slæma reynslu af þessu enda ekki eins mikil pressa á að skila myndinni til vinar síns eins og að skila henni daginn eftir á videoleiguna sem fer nú brátt að heyra sögunni til. Til að sporna við þessu vandamáli tók ég uppá því að skrá niður lánsmyndir á word skjal þar sem ég litaði nafn myndarinnar gult og skrifaði nafn þess sem fékk hana lánaða fyrir aftan. Þannig gat ég alltaf fylgst með hvar myndirnar mínar voru niðurkomnar og haft samband við viðkomandi þegar lánið hafði staðið yfir alltof lengi. Það dugði þó ekki til með þær myndir sem ég mun fara yfir hér á topp 5 listanum. Þær myndir hafa ekki enn skilað sér og í öllum tilvikum nema einu hef ég þurft að fjárfesta í nýju eintaki af þeim.

Ég segi við þá sem að eru að hugsa um að fara út í það að safna myndum á einhverju formi að halda fast utan um þær og ekki undir nokkrum kringumstæðum missa myndirnar út fyrir dyr heimilisins í hendur vina eða ættingja sem lofa öllu fögru á staðnum en svíkja svo loforðið þegar fram líða stundir. Þetta er stórvarasamt fólk þegar kemur að akkúrat þessu og því skuluð þið helst ekki hafa myndirnar fyrir allra augum en nú geymi ég mínar myndir í læstum skáp. En vindum okkur í listann.

# 5 Djöflaeyjan – Pétur Andreas Maack

d5_d__0_DevilsIsland_grande
Pétur fékk myndina lánaða snemma í fyrra en það gerði ég með miklum trega enda reynslan af því að lána myndir ekki góð. Ég ákvað þó að gera undantekningu enda Pétur drengur góður og hann kom reglulega í klippingu hjá frúnni. En eitthvað hefur dregið úr vexti hársins enda hefur Pétur ekki látið sjá sig síðan. Myndin hefur því ekki enn skilað sér í hús og þar með er ég opinberlega hættur að lána myndir.

# 4 Godzilla – SBS

godzilla
Ég geri mér fulla grein fyrir því að Godzilla frá árinu 1998 er ekki góð mynd. En fólk verður að taka það með í reikninginn að ég var að verða 9 ára þegar myndin var frumsýnd og ég var með mikið risaeðlublæti á þeim tíma. Staðan er hins vegar sú að á sama tíma og ég lánaði SBS Godzilla fékk ég That Thing You Do! lánaða frá honum sem ég hef ekki heldur skilað. Við erum því jafn sekir í þessu og ef hann er að lesa þetta þá er ég tilbúinn að skila honum myndinni gegn því skilyrði að ég fái mína til baka.

# 3 Baby Boy – Sigurður Edgar 

Baby_boy
Eina VHS myndin á þessum lista er Baby Boy frá árinu 2001 sem er jafnframt fyrsta kvikmynd Tyrese Gibson. Sennilega sú mynd sem ég horfði mest á unglingsárum mínum þangað til að frændi minn, Sigurður Edgar fékk hana lánaða og skilaði aldrei aftur. Til allrar hamingju fann ég myndina á Laugarásvideo um daginn á DVD og keypti hana á 600 krónur. Það var góð tilfinning að setja myndina í tækið eftir 14 ára fjarveru og leið mér eins og ég væri orðinn 13 ára aftur. Lærdómurinn sem ég dró af þessu útláni er að ekki er heldur hægt að treysta frændfólki sínu og er það ekki síður óáreiðanlegt og vinir manns þegar kemur að þessu.

# 2 A Clockwork Orange – Kristófer Rósinkranz 

aclock
Við Kristófer áttum samleið árið 2007 þegar við vorum saman í leikriti og hljómsveit. Afar viðkunnanlegur náungi. Einhvern tímann barst talið að uppáhalds kvikmyndunum okkar og ég ljóstraði því upp að mín væri A Clockwork Orange. Hann hafði ekki séð hana áður en hafði keypt sér nýtt sjónvarp á þeim tíma og fannst tilvalið að vígja nýja sjónvarpið með meistaraverki Kubrick. Það versta var að ég hafði slæma tilfinningu fyrir útláninu og gerði ráð fyrir að sjá hana aldrei aftur. Ég beið því ekki lengi eftir því að bæta henni við í safnið að nýju og fjárfesti í henni í annað skiptið þegar ég sá hana til sölu í kaupfélaginu á Hellu sumarið 2007.

# 1 Star Wars: Episode II – Attack of the Clones – Anton Bjarni

swii
Ástæðan fyrir því að þessi vonda mynd situr á toppi listans er sú að hún hefur verið lengst í útláni fyrir utan Baby Boy en þar sem SWII er DVD-mynd hefur hún vinninginnLengi hefur Star Wars safnið mitt verið ófullkomnað vegna fjarveru þessarar en til allrar hamingju fann ég eintak af henni á litlar 300 krónur um daginn og gat því loksins fullkomnað safnið. Það verður þó að segjast að hún hefur versnað með árunum og er hún að mínu mati sísta Stjörnustríðsmyndin. Myndina fékk ég í jólagjöf frá frænku minni jólin 2002 og horfði ég á hana oft og mörgum sinnum næsta árið. Anton fékk hana svo lánaða 2004 og hefur hún verið í hans fórum síðan.

Eins og sjá má á þessum lista getur líf DVD-safnarans verið erfitt. Ég reiknaði gróflega hvað ég hef tapað miklu á því að lána þessar myndir út og fer upphæðin sem ég hef eytt í myndirnar „aftur“ uppí rúmlega 4000 krónur. Fyrir utan SWII keypti ég allar hinar á sínum tíma og þá dýrara verði enda flestar glænýjar svo að sá kostnaður er ennþá hærri en 4000 krónurnar. Þannig að safnarinn tapar gríðarlegum fjármunum þegar vinirnir fá myndir lánaðar og skila þeim ekki.

Ég ítreka enn og aftur áhættuna sem fylgir því að lána myndir úr safninu sínu. Þú átt á hættu að sjá þær aldrei aftur. Næst þegar vinur ykkar kemur í heimsókn og spyr hvort að hann megi fá mynd lánaða spyrjið þá á móti: „Fá hana lánaða? Meinarðu ekki frekar að má ég eiga hana?“. Hinn möguleikinn er að stinga uppá því að horfa á myndina saman í sömu heimsókninni eða þá fara með myndina til viðkomandi þegar þið hittist næst og horfa á hana saman.

Ég vona að þetta blogg og þessi ráð nýtist ykkur söfnurunum þarna úti og þið hin sem eruð með myndir í vanskilum, vinsamlegast skilið þeim í hvelli.

Torfi Guðbrandsson

Bestu íslensku plöturnar 2015

Ég var nokkuð ánægður með íslenska plötuárið í ár. Af nógu var að taka þegar átti að velja bestu íslensku plötur ársins og þannig á það auðvitað að vera. Ég vil þó taka fram að þetta er aðeins áhugamál en ekki atvinna mín svo ekki taka þennan lista of hátíðlega.

# 10 Halleluwah – Halleluwah

halleluwah
Sölvi og Rakel sameina krafta sína hér á þessari fyrstu breiðskífu Halleluwah og útkoman er virkilega góð. Tvíeykinu hefur tekist að búa til flotta nútíma popptónlist sem gæti þó vel unað sér á frönsku kaffihúsi á sjötta áratug síðustu aldar.

Lykillög: Dior, Move Me, Spin.

# 9 Vaginaboys – Icelandick 

vagina
Vaginaboys tóku árið 2015 föstum tökum og gáfu út sína fyrstu þröngskífu í byrjun nóvember. Það er líklega engin tilviljun að skífan telji sex lög enda drengirnir þekktir fyrir að vera dálítið klúrir. Tónlistin þeirra er silkimjúk og fara þeir ansi vel með autotune’ið sem verður aldrei þreytandi.

Lykillög: Ekki nóg, Elskan af því bara, Þú ert svo ein.

# 8 Shades of Reykjavík – Shades of Reykjavík

sor666
Shades of Reykjavík lokuðu mögnuðu rappári með sinni fyrstu plötu sem er samnefnd sveitinni. Eins og ég hef áður sagt er fullkomið jafnvægi á rappsveitinni og vega rappararnir hvor annan upp með sínum ólíku persónueinkennum.

Lykillög: Drusla, Enginn þríkantur hér, Sólmyrkvi.

# 7 Sturla Atlas – Love Hurts 

love hurts
Sturla Atlas og hans menn voru rausnarlegir í fyrra og gáfu almenningi báðar plöturnar sínar á netinu. Love Hurts kom út á undan og innihélt fleiri lög en vangaveltur eru um hvort að líta eigi á plötuna sem mixteip eða alvöru breiðskífu. Ég er sáttur við seinni kostinn enda platan afskaplega vel heppnuð og hvergi veikan punkt að finna.

Lykillög: Good Good, Pills, Roll Up, San Francisco.

# 6 Máni Orrason – Repeating Patterns

mani
Máni er gríðarlega þroskaður lagahöfundur þrátt fyrir ungan aldur. Hans fyrsta plata er í raun lygilega góð og horfa líklega margir eldri tónlistarmenn á hann með öfundaraugum. Platan telur tólf lög og af þeim eru aðeins fjögur sem mér þykir ekkert sérstök en restin er gúrmei. Mæli með þessari á fóninn!

Lykillög: Fed All My Days, Miracle Due, I Paint a Picture, Repeating Patterns, Walls Keep Caving In.

# 5 The Vintage Caravan – Arrival

12inchJacket_offset
Ein allra besta og vanmetnasta rokksveit landsins sendir frá sér sína þriðju breiðskífu sem fylgir glæsilega á eftir Voyage. Aldurinn á meðlimum er orðinn hærri og þar af leiðandi er reynslan orðin meiri og það skín í gegn á þessari spikfeitu plötu.

Lykillög: Crazy Hourses, Eclipsed, Last Day of Light, Winter Queen.

# 4 Úlfur Úlfur – Tvær plánetur

ulfur
Úlfarnir vöktu mikla lukku á árinu 2015 og er íslenska þjóðin greinilega sólgin í íslenska rappara sem rappa á íslensku um íslenskan raunveruleika. Mörg laganna á plötunni eru stórgóð eins og lykillögin sem ég nefni hér fyrir neðan en að mínu mati hefði mátt stytta plötuna um fjögur lög. Að mínu mati of margir farþegar sem skemma fyrir heildinni.

Lykillög: Akkeri (feat. Arnór Dan), Brennum allt (feat. Kött Grá Pjé), Tarantúlur (feat. Edda Borg), Tvær plánetur.

# 3 Agent Fresco – Destrier

destrier
Biðin eftir annarri breiðskífu Agent Fresco var eilítið of löng en á endanum alveg þess virði. „Dark Water“ sló aðeins á hungrið í hitt eð fyrra og gaf góð fyrirheit fyrir það sem koma skyldi 2015. Ef ég tala um Destrier eins og vínylplötu þá þykja mér A og B-hliðarnar töluvert sterkari en C og D. Því miður gefur hún svolítið eftir á seinni helmingnum og lögin eru ekki eins sterk og á þeim fyrri en mikið djöfull er hún öflug í fyrri hálfleiknum!

Lykillög: Dark Water, Destrier, See Hell, Wait for Me.

# 2 Markús & the Diversion Sessions – The Truth the Love the Life

markus
Ef ég hefði einhverja hæfileika til að semja og búa til tónlist myndi hún líklega hljóma svipað og það sem Markús og félagar eru að gera. Í fyrstu tók ég Markúsi bara sem grínara og fyndnum gaur og er það aðallega vegna lagsins „É bisst assökunar“ en af þessari plötu af dæma er eins gott að taka hann alvarlega. Tónlistin er afslöppuð og troðfull af lífsgleði sem skín svo sannarlega í gegn á plötunni og ber hún sannarlega nafn með rentu enda iðar hún af lífi, ást og sannleik!

Lykillög: 13th Floor, Blessed, Decent Times, É bisst assökunar, Mónóey.

# 1 Helgi Valur – Notes from the Underground

helgi
Um mitt sumar sá ég að Helgi Valur hafði gefið út nýja plötu en þá hafði ég ekki heyrt neitt af honum í nokkur ár. Það var reyndar ástæða fyrir því enda hafði Helgi glímt við mikla erfiðleika í sínu lífi og m.a. greinst með geðhvarfasýki. Mér fannst og finnst Helgi hafa tekið risastórt stökk frá forverum sínum á þessari plötu sem ég hef valið þá bestu í íslensku deildinni. Helgi opnar sig upp á gátt á plötunni og ræðir um allt milli himins og jarðar í sínu lífi eins og uppáhalds landið sitt, myspace-vinkonu sína, geðsjúkdóminn og kynþokkann. Í tveimur lögum syngur Helgi á íslensku og sýnir þar að hann er engu síðri að semja á sínu móðurmáli. Ég tók miklu ástfóstri við plötuna eftir að hafa heyrt hana fyrst í sumar og hún hefur átt hug minn allan síðan þá. Mín eina eftirsjá er að hafa ekki uppgvötvað hana fyrr og náð útgáfutónleikum hennar í enda maí. Vonandi verða þeir fleiri sem sjá gæði plötunnar og Helga sem listamanns en fyrir utan Straum finnst mér hún hafa siglt alltof hljóðlega undir strauminn.

Lykillög: Angels Lefou, Love Love Love Love, South Korea, Þó að aldrei stytti upp.

Plötur sem voru einnig góðar en komust ekki á lista:

a & e sounds – lp
Björk – Vulnicura
Ensími – Herðubreið
Fræbbblarnir – Í hnotskurn
Jón Ólafsson & Futuregrapher – Eitt
Lord Pusswhip – Lord Pusswhip Is Wack
My Brother Is Pale – Battery Low
Pink Street Boys – Hits #1

Torfi Guðbrandsson

Bestu erlendu plöturnar 2015

Ég viðurkenni það að ég hafði ekki mikinn tíma til að hella mér almennilega í það að hlusta á plötur í gegn á árinu og var ég meira í því að pikka út eitt og eitt lag. Þó voru nokkrar plötur sem náðu athygli minni og fengu þær þá meiri spilun í kjölfarið sem bitnaði þá á frekari kynnum við aðrar plötur. Taka skal fram að ég met gæði platna þannig að platan út í gegn gangi upp, frá fyrsta lagi til þess síðasta. Ef hægt er að hlusta á plötuna út í gegn án þess að skipta um lag og hafa ánægju af nær öllum lögunum í einhverjum mæli að þá er það merki um mjög góða plötu.

# 8 Kendrick Lamar – To Pimp a Butterfly

kendrick
Meistaraverkið sem allir eru að tala um. Þrátt fyrir það er platan frekar sundurslitin tónlistarlega séð að mínu mati þó að vissulega sé það vel gert af Kendrick að heiðra hinar og þessar tónlistarstefnur. Sterkustu lögin halda henni þó á floti og vel það.

Lykillög: Alright, The Blacker the Berry, i, King Kunta.

# 7 Kurt Vile – b’lieve I’m goin down…

kurt
Kurt Vile hefur lagt það í vana sinn að gefa út góðar plötur undanfarin ár og hans sjötta breiðskífa er þar engin undantekning. Kurt Vile er huggulegur náungi sem býr til huggulega tónlist og er líka bara svona drullu góður í því.

Lykillög: I’m an Outlaw, Lost My Head There, Pretty Pimpin.

# 6 Leon Bridges – Coming Home

leon
Leon Bridges er einn af nýliðum ársins en sálartónlist hans hittir beint í mark. Það er engin tilviljun að honum hafi verið líkt við skærustu stjörnur sálarheimsins í kjölfarið á þessari plötu enda afar notalegt að sitja í gegnum þessar 34 mínútur og 11 sekúndur sem hún telur á fóninum.

Lykillög: Better Man, Coming Home, River, Smooth Sailin’.

# 5 James Bay – Chaos and the Calm

James
Ég get ómögulega skilið hvers vegna þessari plötu gekk ekki betur á árslistunum í ár en hún var ansi mikið spiluð á mínu heimili. Það er gott jafnvægi á milli rólegu og fjörugu laganna og James ferst það vel úr hendi að skipta um gír á plötunni.

Lykillög: Best Fake Smile, Move Together, When We Were on Fire.

# 4 Grimes – Art Angels

grimes
Gleymiði Adele, Rihönnu og vinkonum, Grimes er að gera langflottustu popptónlistina í dag. Art Angels fylgir vel á eftir síðustu plötu Grimes sem var ekki síðri. Claire Boucher er sannur listamaður en auk þess að semja öll lögin sjálf, leikstýrir hún myndböndum sínum sjálf og teiknar fallegar myndir sem m.a. prýða þetta magnaða plötuumslag.

Lykillög: Artangels, California, Flesh without Blood, Kill V. Maim.

# 3 Father John Misty – I Love You, Honeybear

father
Ég þakka bara Guði fyrir að Josh Tillman beilaði á trommunum hjá Fleet Foxes og fór að búa til sína eigin tónlist. Ef eitthvað er þá fýla ég Father John Misty bara betur en gömlu hljómsveitina hans. Drengurinn er ofboðslega skemmtilegur og frjór listamaður og það er virkilega gaman að hlýða á hann, heima og á tónleikum.

Lykillög: Chateau Lobby #4 (in C for Two Virgins), Holy Shit, The Night Josh Tillman Came to Our Apartment, When You’re Smiling and Astride Me.

# 2 Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

sufjan
Það var löngu kominn tími á eitthvað gott frá Sufjan en ég náði ekki alveg plötunni The Age of Adz sem kom út 2010. Á þessari plötu er hann kominn aftur í sitt gamla form og það er mikið fagnaðarefni. Persónuleg plata frá Sufjan sem er afskaplega falleg áheyrnar og ekki einn aukafarþegi á plötunni.

# 1 Tame Impala – Currents 

TameImpala-Currents-560x560-560x560
Eftir að hafa hent í okkur besta lagi ársins 2015 í mars byggðist upp mikil spenna hjá mér fyrir þriðju breiðskífu Tame Impala. Á næstu tveim mánuðum fylgdu lögin „Cause I’m a Man“, „Disciples“ og „Eventually“ og ekki minnkaði spennan. Platan leit svo dagsins ljós 17. júlí og hefur hún verið reglulega í spilun hjá mér síðan. Kevin Parker er algjör snillingur þegar kemur að því að búa til tónlist og hann getur verið afskaplega ánægður með vinnu sína til þessa. Nú er bara spurning hvað hann gerir næst því það verður ansi erfitt að toppa Currents.

Lykillög: Allt draslið!

Aðrar góðar plötur frá árinu:

Blur – The Magic Whip
Bob Dylan – Shadows in the Night
CHVRCHES – Every Open Eye
Florence + the Machine – How Big, How Blue, How Beautiful
Foals – What Went Down
Jamie xx – Colours

Torfi Guðbrandsson